Το Κολωνάκι είναι πάντα το Κολωνάκι. Αλλάζει όμως. Περιοχή με αστικό χαρακτήρα, που έχει γράψει το δικό της κεφάλαιο στο βιβλίο της αθηναϊκής εξόδου, συνεχίζει με στέκια κλασικά που κρατάνε χρόνια και χρόνια αλλά και με νέες αφίξεις που ακολουθούν το κλίμα της εκάστοτε εποχής. Ευέλικτοι μεγάλοι ή πιο μικροί χώροι που ξεκινάνε από νωρίς και λειτουργούν ως μπαρ-εστιατόρια αργότερα, γωνιές για χαλαρό ποτό μετά το γραφείο, φαγητό διαφόρων τύπων, mainstream μαγαζιά που ανεβάζουν τα ντεσιμπέλ με την πρώτη ευκαιρία, στέκια κολλητά κι άλλα πιο απομονωμένα καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες, από επαγγελματικά ραντεβού μέχρι αποφόρτιση ή/και διασκέδαση.
Αυτό το κομμάτι του κέντρου που όλο και προσθέτει στα προϋπάρχοντα καινούργια σκηνικά και γεύσεις, τους τελευταίους μήνες είδε αρκετές αφίξεις. Παρότι η πραγματικότητα της πανδημίας και η βόμβα των περιοριστικών μέτρων μετρίασαν την κινητικότητα τις μέρες των γιορτών, τώρα, μετά την (πάμε άλλη μια) άρση των περιορισμών, παλιοί και άρτι αφιχθέντες παίρνουν τα πάνω τους. Μια βόλτα να κάνεις μεσοβδόμαδα, που είναι πιο ήσυχα, ή και το Σαββατοκύριακο, που τα τραπέζια γεμίζουν με κόσμο ‒μέσα ή και στα πεζοδρόμια, όταν ο καιρός το επιτρέπει‒, βλέπεις ότι ζωντανεύει σιγά-σιγά το πράγμα. Οι νεοφερμένοι, σε χώρους που αλλάξαν χέρια ή σενάρια, διασκορπισμένοι σε διάφορους δρόμους, απευθυνόμενοι τόσο σε παλιούς λάτρεις της περιοχής και καινούργιους επισκέπτες, διεκδικούν μερίδιο της πίτας και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από εμπειρία ή από ένστικτο, κινούνται στην κολωνακιώτικη γραμμή.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
