Το γαλανό στους τοίχους των χώρων υποδοχής, αυτό το θαλασσί, που παλιότερα κάποιοι συνήθιζαν να αποκαλούν σιέλ (ουρανί), ήταν μια αισθητική πρόταση του Γιάννη Τσαρούχη. Από τις πάμπολλες φορές που έχω ακούσει τη Σοφία Πελοποννησίου-Βασιλάκου να διηγείται την ιστορία αυτού του σπιτιού, κάθε φορά είναι και μια νέα αρχή.
Ένα κομματάκι γνώσης, ένας ψίθυρος, ένας κραδασμός έρχεται να προστεθεί σε αυτόν τον κόσμο, τον τόσο εύθραυστο και τόσο συμπαγή συνάμα, έναν κόσμο αρμολογημένο από ιστορίες και σκιές, που επιζεί στον πέμπτο όροφο της Αμαλίας 4. Δεν είναι ένα σπίτι-μουσείο όπου μπορείς να έρθεις και να φύγεις δίχως να σε έχει αγγίξει η αύρα του. Δίχως να νιώσεις εκείνο το ράγισμα που προκαλεί κάθε συνάντηση με κάτι αξιοσημείωτο. Και στην περίπτωση της Οικίας Κατακουζηνού, με την πιο ωραία θέα στην Αθήνα, η συνάντηση συμβαίνει υποδόρια, με όλο εκείνο το αποτύπωμα της τομής ανάμεσα στην αστική και την πνευματική ζωή.
Αυτή η συνάντηση έγινε ώσμωση, που εδώ, στον πέμπτο όροφο αυτής της μεγαλοαστικής πολυκατοικίας, μετατράπηκε σταδιακά σε έναν κληροδοτημένο θησαυρό, κοινό κτήμα πλέον μιας πνευματικής πορείας. Από το πεζοδρόμιο της λεωφόρου Αμαλίας, μέσα από την είσοδο της μεγάλης πολυκατοικίας με το επιτοίχιο έργο του Πάρη Πρέκα, το ασανσέρ σε οδηγεί εκεί που είναι ο προορισμός σου: στο σπίτι του Άγγελου και της Λητώς Κατακουζηνού, του πιο φωτεινού και μονοιασμένου ζευγαριού της μεταπολεμικής Αθήνας.
Διαβάστε περισσότερα στο Gastronomos.gr
