Τα εμβληματικά μαγαζιά που συνδέθηκαν με τη σύγχρονη αθηναϊκή ιστορία. Τα καφέ που πρόσφεραν πολλά παραπάνω απ’ τα ζεστά ροφήματα. Τα εστιατόρια και τα μαγειρεία που προσέφεραν κάτι μοναδικό, εκτός μενού. Εκείνα τα ζαχαροπλαστεία, τα ουζερί, τα μπαρ και τα κλαμπ που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Ζητήσαμε από ανθρώπους της πόλης να γράψουν για τα μέρη που τους λείπουν, γι’ αυτά που νοσταλγούν.
Δημήτρης Ρηγόπουλος
Παραμονές Πρωτοχρονιάς στο Κεντρικόν
Στο Κεντρικόν πηγαίναμε κάθε Παραμονή Πρωτοχρονιάς το μεσημέρι με δυο παλιούς καλούς μου φίλους, τον Γιώργο και τον Νίκο. Ήταν μια μικρή παράδοση που προσπαθούσαμε να τηρούμε κάθε χρονιά. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια ασυνείδητη τελετουργία ενηλικίωσης: το παλιομοδίτικο Κεντρικόν (όχι η σημερινή του, απρόσωπη μεταμόρφωση) μας πρόσφερε έναν επιπλέον δεσμό με τους παλιότερους, με το παρελθόν της πόλης και εν τέλει με τους δικούς μας. Όλα μύριζαν μια Αθήνα που ίσα ίσα είχαμε προλάβει αλλά ακόμα μας συγκινούσε. Δεν νοσταλγούσαμε (γιατί δεν την είχαμε ζήσει), αλλά διεκδικούσαμε για τους εαυτούς μας μια ψευδαίσθηση συνέχειας. Στο Κεντρικόν δεν πηγαίναμε για το φαγητό (που ήταν μια χαρά φαγητό) αλλά για να τιμήσουμε έναν αθέατο τύμβο που χωρίς (τότε) να το ξέρουμε μας περιείχε.
Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Κ» της «Καθημερινής»
Διαβάστε περισσότερα στο gastronomos.gr
