Ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ είχε ήδη στην ηλικία των 25 ετών τη φήμη ενός από τους πιο σπουδαίους νέους συνθέτες όπερας στην Ευρώπη. Στις αρχές του 1700, έχοντας λάβει άδεια από τον προστάτη του, τον Γερμανό εκλέκτορα του Ανόβερου, μετέβη στο Λονδίνο.
Αν και φοβήθηκε για την εξέλιξη της παρουσίας του εκεί, όταν ξέσπασε διαμάχη για τον θρόνο κι ένας από τους εμπλεκόμενους ήταν ο προστάτης του, τελικά, ο Χέντελ παρέμεινε στη βρετανική πρωτεύουσα. Αρκετά αργότερα, το 1714, ανήλθε στον βρετανικό θρόνο ο Γεώργιος Α΄, ο πρώτος Αγγλος μονάρχης από τον Οίκο του Ανόβερου.
Υστερα από τρία χρόνια, τα πράγματα δεν εξελίσσονταν ιδιαίτερα θετικά για αυτόν και η δημοτικότητά του ήταν χαμηλή. Μία από τις σκέψεις των συμβούλων του για την αναστροφή του κλίματος ήταν να διοργανώσει για πρώτη φορά στα χρονικά ένα μεγάλο, πλωτό πάρτι στα νερά του Τάμεση.
Η ιδέα ήταν ο βασιλιάς και οι καλεσμένοι του να κινηθούν αντίθετα προς την παλίρροια με αφετηρία τις κυβερνητικές αποβάθρες στο κεντρικό Λονδίνο, να μεταβούν προς την περιοχή της συνοικίας Τσέλσι, όπου θα δειπνούσαν, και να επιστρέψουν μετά την αλλαγή του παλιρροϊκού φαινομένου.
Πράγματι, το βράδυ της 17ης Ιουλίου, ένας μεγάλος στολίσκος συγκεντρώθηκε στο Γουάιτχολ, με επικεφαλής τον βασιλιά «σε μια ανοιχτή φορτηγίδα» – ένα πολυτελές γιοτ της εποχής, όπως περιγράφεται στα σχετικά δημοσιεύματα του Τύπου. Δίπλα του, σε μια άλλη φορτηγίδα, ήταν συγκεντρωμένη μια ορχήστρα περίπου 50 μουσικών, έτοιμων να παίξουν, καθώς επιθυμία του Γεωργίου ήταν να παρουσιαστεί καινούργια μουσική, ειδικά αφιερωμένη στη βραδιά για τη διασκέδαση των εκλεκτών καλεσμένων του.
Υπεύθυνος για αυτό ήταν ο Χέντελ, τη μουσική του οποίου γνώριζε ο Γεώργιος ήδη από το διάστημα της υπηρεσίας του ως μουσικού διευθυντή στο Ανόβερο. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Χέντελ παρουσίασε την αποκαλούμενη «Μουσική του Νερού», ένα σύνολο από 22 μικρότερα χορευτικά κομμάτια, που εναλλάσσονταν από μινουέτα (αριστοκρατικός γαλλικός χορός) και μπουρέ (χορός γαλλικής προέλευσης) σε ριγκοντόν (ζωηρός γαλλικός μπαρόκ χορός του 17ου αιώνα) και ζιγκ (άλλο είδος ζωηρού χορού γαλλικής προέλευσης) για να διατηρούν το εορταστικό κλίμα στην ατμόσφαιρα.
Τα περισσότερα κομμάτια φαίνεται πως είχαν γραφτεί πρόσφατα, χωρίς όμως να αποκλείεται το ενδεχόμενο ορισμένα να προέρχονταν και από προηγούμενα έργα του συνθέτη.
Για να ανταποκριθεί δε στη λαμπρότητα της περίστασης, ο Χέντελ συμπεριέλαβε ένα ζευγάρι κόρνα –μια καινοτομία εκείνη την περίοδο στην Αγγλία–, τρομπέτες, καθώς και ένα ζευγάρι από αγγλικές φλογέρες. Το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό. Τόσο οι καλεσμένοι όσο και ο ίδιος ο βασιλιάς εντυπωσιάστηκαν από τη μουσική που άκουγαν.
Μάλιστα, ο Γεώργιος μαγεύτηκε τόσο πολύ, που –τουλάχιστον σύμφωνα με τον Πρώσο πρέσβη Λούντβιχ Φρίντριχ Μπονέ– διέταξε η «Μουσική του Νερού» να παιχτεί συνολικά τρεις φορές παρότι η παράσταση είχε διάρκεια μίας ώρας˙ μία πληροφορία που δεν είναι, όμως, σίγουρο ότι ισχύει, καθώς ορισμένα δημοσιεύματα κάνουν λόγο ακόμα και για έξι φορές – καθ’ όλη τη διάρκεια της επιστροφής μέχρι και την αποβίβαση του Γεωργίου τις πρώτες πρωινές ώρες της 18ης Ιουλίου.
Σίγουρο, πάντως, είναι ότι το πλωτό πάρτι είχε στεφθεί από απόλυτη επιτυχία. Η δημοτικότητα του Γεωργίου είχε ανέβει και, ταυτοχρόνως, η υποστήριξη στο πρόσωπο του Χέντελ είχε αποκατασταθεί καθώς πλέον κατείχε τη θέση του συνθέτη της Αυλής του Βρετανού βασιλιά.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
