Κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950, η εθνική ομάδα της Βραζιλίας εθεωρείτο ως μία από τις μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε αναδειχθεί μια γενιά εξαιρετικά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, οι οποίοι είχαν ανεβάσει το επίπεδο του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου. Αποκορύφωμα αυτής της πορείας ήταν η πρόκριση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1950, το οποίο διοργανώθηκε στη Βραζιλία.
Η εθνική ομάδα έφθασε μια ανάσα από την κατάκτηση του τροπαίου. Ομως η απρόσμενη ήττα από την Ουρουγουάη στον τελικό του Μαρακανά προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα σοκ στην ιστορία του αθλήματος. Το περίφημο «Maracanazo» δεν αποτέλεσε απλώς μια αγωνιστική αποτυχία. Τραυμάτισε βαθιά την εθνική υπερηφάνεια δημιουργώντας την πεποίθηση ότι η Βραζιλία όφειλε να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο προετοίμαζε και στελέχωνε την εθνική της ομάδα.
Η αποτυχία αυτή λειτούργησε ως αφετηρία μιας σταδιακής αναδιοργάνωσης. Οι άνθρωποι της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας αναζήτησαν νέους ποδοσφαιριστές, επένδυσαν περισσότερο στην τεχνική κατάρτιση και επιδίωξαν να δημιουργήσουν μια ομάδα η οποία θα συνδύαζε το εντυπωσιακό επιθετικό ποδόσφαιρο με μεγαλύτερη τακτική πειθαρχία και ανθεκτικότητα στην ψυχολογική πίεση.
Μέσα σε αυτό το κλίμα εμφανίστηκε ο Πελέ, ένας νεαρός ποδοσφαιριστής ο οποίος έμοιαζε να ενσαρκώνει το μέλλον του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.
Ο Εντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, ευρύτερα γνωστός ως Πελέ, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1940 στο Τρες Κορασόες. Ο μικρός Πελέ κληρονόμησε την αγάπη για το ποδόσφαιρο καθώς και τις πρώτες τεχνικές γνώσεις του αθλήματος από τον πατέρα του Ζοάο Ράμος, πρώην επαγγελματία ποδοσφαιριστή, ο οποίος δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει μεγάλη καριέρα. Μεγαλώνοντας στην πόλη Μπαουρού, ο Πελέ περνούσε ατελείωτες ώρες παίζοντας ποδόσφαιρο στις αλάνες, συχνά με αυτοσχέδιες μπάλες κατασκευασμένες από κάλτσες ή κουρέλια.
Οι ικανότητές του έγιναν γρήγορα αντιληπτές από τον άλλοτε διεθνή ποδοσφαιριστή Βαλντεμάρ ντε Μπρίτο, ο οποίος πίστεψε ότι ο νεαρός διέθετε μοναδικό ταλέντο. Με δική του πρωτοβουλία οδηγήθηκε το 1956 στη Σάντος, έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Βραζιλίας. Εκεί η εξέλιξή του υπήρξε εντυπωσιακή. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο, ενώ μέσα σε λίγους μήνες καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα, διακρινόμενος για την συχνότητα με την οποία σκόραρε. Οι εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα της πολιτείας του Σάο Πάολο προκάλεσαν αμέσως το ενδιαφέρον των ανθρώπων της εθνικής ομάδας, οι οποίοι αναζητούσαν νέα πρόσωπα ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958.
Η πρώτη πρόσκληση του Πελέ στην εθνική Βραζιλίας ήρθε το καλοκαίρι του 1957. Στις 7 Ιουλίου, απέναντι στην παραδοσιακή αντίπαλο Αργεντινή, ο δεκαεξάχρονος Πελέ πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές, οι οποίοι είχαν προσέλθει στο γήπεδο Μαρακανά. Παρότι η Βραζιλία ηττήθηκε με σκορ 2-1, ο Πελέ σημείωσε το μοναδικό γκολ της ομάδας του, καταγράφοντας μια εμφάνιση η οποία εντυπωσίασε τους φιλάθλους και τον Τύπο της εποχής. Ηταν η πρώτη από τις εβδομήντα επτά φορές που θα έβρισκε δίχτυα με την εθνική ομάδα, επίδοση που παρέμεινε επί δεκαετίες κορυφαία στην ιστορία της χώρας.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
