O Ιουστινιανός ανέβηκε στον θρόνο το 527 σε ηλικία 45 ετών. Διέθετε αξιόλογη πολιτική εμπειρία ήδη από την περίοδο της Αρχής του θείου του Ιουστίνου Α΄ (518-527), αναλαμβάνοντας υψηλά αξιώματα στον κρατικό μηχανισμό. Οταν στέφθηκε αυτοκράτορας είχε διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση των κακώς κειμένων του κράτους του στη διοίκηση, καθώς και στην εξωτερική, εσωτερική και εκκλησιαστική πολιτική. Κατευθυντήρια γραμμή της πολιτικής του Ιουστινιανού ήταν η ιδέα της ανάκτησης των εδαφών της αυτοκρατορίας του στη Δύση και η επαναφορά του κύρους της στο επίπεδο της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Οι πρώην ρωμαϊκές επαρχίες στη Δύση είχαν περιέλθει υπό την κυριαρχία των γερμανικών φύλων τα οποία εισέβαλλαν διαρκώς στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήδη από τον 4ο αιώνα και είχαν καταστεί τμήματα των βασιλείων που αυτά είχαν εγκαθιδρύσει. Η επαρχία της Αφρικής είχε γίνει το κέντρο του κράτους των Βανδάλων, ενώ στην ιταλική χερσόνησο είχαν επικρατήσει οι Οστρογότθοι. Στην Ισπανία είχαν κυριαρχήσει οι Βησιγότθοι, ενώ στη Γαλατία οι Φράγκοι και Βουργουνδοί.
Αφορμή για την έναρξη πολέμου με τους Βανδάλους έδωσε η έκπτωση και φυλάκιση του φιλικά προσκείμενου προς την Κωνσταντινούπολη Ιλδέριχου το 530 από τον Γελίμερο.
Μετά την καταστολή των εσωτερικών αναταραχών το 532 και τη διασφάλιση των ανατολικών συνόρων από τους Πέρσες, ο Ιουστινιανός άρχισε να σχεδιάζει την εκστρατεία του για την ανάκτηση της Αφρικής. Οι προετοιμασίες για την εκστρατεία στην Αφρική έγιναν με μεγάλη προσοχή, καθότι δεν έπρεπε να επαναληφθεί η αποτυχία του 468 με τον Βασιλίσκο. Ο αυτοκράτορας όρισε επικεφαλής του εκστρατευτικού σώματος τον Βελισάριο ως «στρατηγό αυτοκράτορα».
Το εκστρατευτικό σώμα αποτελείτο από 18.000 άνδρες, 500 μεταγωγικά και 92 πολεμικά πλοία, μια δύναμη σχετικά μικρή συγκριτικά με τις δυνατότητες της αυτοκρατορίας. Αρχηγός του στόλου ορίστηκε ο Καλώνυμος από την Αλεξάνδρεια. Στο επιτελείο του Βελισάριου εντάχθηκαν ο πρώην έπαρχος Πραιτορίων Αρχέλαος με την ιδιότητα του επάρχου του στρατοπέδου και ο ιστορικός Προκόπιος με την ιδιότητα του στρατιωτικού γραμματέα.
Αφού έλαβε την ευλογία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Επιφάνιου, το εκστρατευτικό σώμα ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 21 Ιουνίου 533. Ο στόλος έφτασε στα μέσα Αυγούστου στη Σικελία, όπου παρέμεινε για μερικές ημέρες για ανάπαυση και συλλογή πληροφοριών σχετικά με την κατάσταση που επικρατούσε στην Αφρική.
Στη συνέχεια, ο Βελισάριος απέφυγε το ορμητήριο των Βανδάλων Μελίτη (Μάλτα) και αγκυροβόλησε στην τοποθεσία Caput Vada, η οποία απείχε περίπου πέντε ημέρες πορεία από την Καρχηδόνα.
Μερικές ημέρες αργότερα, στις 13 Σεπτεμβρίου, τα βυζαντινά στρατεύματα νίκησαν στο Δέκιμον τα στρατεύματα του Γελίμερου σε μια μάχη αποφασιστικής σημασίας για την εξέλιξη του πολέμου. Τα βυζαντινά στρατεύματα εισήλθαν στην ανυπεράσπιστη Καρχηδόνα στις 15 Σεπτεμβρίου 533, μόλις τρεις μήνες μετά την αναχώρησή τους από την Κωνσταντινούπολη.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
