Ο Σάμιουελ Φίνλεϊ Μπρις Μορς ήταν γιος του γεωγράφου και κληρικού Τζεντίντια Μορς. Παρά τις σπουδές του στο Γέιλ, αυτό που τον ενδιέφερε περισσότερο ήταν η ζωγραφική. Τελικά το 1811, η οικογένειά του αποφάσισε να τον στείλει στην Αγγλία για να σπουδάσει κοντά στον Αμερικανό ζωγράφο Ουάσιγκτον Aλστον.
Μετά την επιστροφή του στην Αμερική, ξεκίνησε ως πλανόδιος ζωγράφος στη Νέα Αγγλία και τη Νότια Καρολίνα, ενώ από το 1825 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, ο Μορς δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ενώ αποπειράθηκε να ασχοληθεί και με την πολιτική, θέτοντας υποψηφιότητα για δήμαρχος της Νέας Υόρκης το 1836 και το 1841. Παρ’ όλα αυτά, το ενδιαφέρον του σταδιακά –κυρίως από το 1837 και εξής– στράφηκε προς τις εφευρέσεις και συγκεκριμένα προς τον ηλεκτρικό τηλέγραφο˙ μια ιδέα που είχε συλλάβει ήδη από το 1832, ύστερα από μια συζήτηση που είχε για τον τότε νεοανακαλυφθέντα ηλεκτρομαγνητισμό κατά τη διάρκεια ταξιδιού του από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ. Eνας συνάδελφός του στο πανεπιστήμιο, ο χημικός Λέοναρντ Γκέιλ, σύστησε στον Μορς το έργο του Τζόζεφ Χένρι για τον ηλεκτρομαγνητισμό.
Οι ισχυροί ηλεκτρομαγνήτες που είχε επινοήσει ο τελευταίος επέτρεπαν στον Μορς να στέλνει μηνύματα σε σύρμα μήκους 16 χιλιομέτρων˙ μια απόσταση πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του πρώτου του μοντέλου. Κατά τη διάρκεια της επίδειξης μίας από τις πρώτες τηλεγραφικές μηχανές του, γνώρισε τον Αλφρεντ Βέιλ, έναν νεαρό μηχανολόγο μηχανικό. Ο Βέιλ γοητεύτηκε από τον τηλέγραφο και έπεισε τον Μορς να τον πάρει ως βοηθό. Τον βοήθησε να λύσει ορισμένα προβλήματα που είχε το αρχικό σύστημά του και, ταυτόχρονα, διέθεσε το απαιτούμενο κεφάλαιο για την πληρωμή των τελών αίτησης ευρεσιτεχνίας με αντάλλαγμα μερίδιο στα κέρδη που θα προέκυπταν. Μέχρι το 1838, ο Βέιλ και ο Μορς είχαν αναπτύξει το σύστημα με τις τελείες και τις παύλες για την αναπαράσταση γραμμάτων και αριθμών, που έγινε τελικά γνωστό σε όλο τον κόσμο ως Κώδικας Μορς.
Παρά τις συνεχείς ανεπιτυχείς προσπάθειες να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του Κογκρέσου για την κατασκευή μιας τηλεγραφικής γραμμής, ο Μορς δεν θα παραιτούνταν από την ανάπτυξη της ιδέας τους. Η επιμονή του είχε ως αποτέλεσμα την απόκτηση του αμερικανικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας στις 20 Ιουνίου 1840. Τρία χρόνια αργότερα, πέτυχε και το δεύτερο σημαντικό βήμα˙ κατάφερε να λάβει οικονομική υποστήριξη από το Κογκρέσο για την πρώτη τηλεγραφική γραμμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία θα συνέδεε τη Βαλτιμόρη με την Ουάσιγκτον. Η γραμμή ολοκληρώθηκε στα μέσα του επόμενου έτους και στις 24 Μαΐου στάλθηκε το πρώτο μήνυμα. Οι εξελίξεις αυτές έφεραν τον Μορς αντιμέτωπο τόσο με τους συνεργάτες του όσο και με αντίπαλους εφευρέτες –οι Αγγλοι Τσαρλς Ουίτστοουν και Ουίλιαμ Κουκ είχαν παρόμοια διπλώματα ευρεσιτεχνίας–, οι οποίοι είχαν νομικές αξιώσεις. Τελικά, το 1854, τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας του κατοχυρώθηκαν ύστερα από σχετική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.
Με το πέρασμα του χρόνου και την επιμήκυνση των γραμμών παγκοσμίως, ο πλούτος και η φήμη του αυξήθηκαν. Προς το τέλος της ζωής του έκανε σημαντικές δωρεές στο Κολέγιο Βασάρ, του οποίου υπήρξε ιδρυτής και επίτροπος, στο Γέιλ, από το οποίο είχε αποφοιτήσει, καθώς και σε εκκλησίες, σε θρησκευτικού ενδιαφέροντος εταιρείες, αλλά και σε φτωχούς καλλιτέχνες.
Αν και στις επόμενες δεκαετίες οι νέες ανακαλύψεις του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης έβαλαν στο περιθώριο την εφεύρεσή του, είναι αναμφισβήτητο ότι ο Κώδικας Μορς συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη της επικοινωνίας.
