Το ζήτημα της κυριαρχίας των Φώκλαντ και των άλλων νήσων του νότιου Ατλαντικού υπήρξε αγκάθι στις σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής κατά τον 20ό αιώνα. Τα Φώκλαντ, η Νότιος Γεωργία και οι Νήσοι Νότιοι Σάντουιτς, παρότι βρίσκονται σε σχετικά κοντινή απόσταση από τις ακτές της Αργεντινής, αποτελούσαν τμήμα των υπερπόντιων εδαφών του Ηνωμένου Βασιλείου ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Εως το 1982 οι συνομιλίες των δύο πλευρών για την εξεύρεση μιας λύσης στο ζήτημα των Φώκλαντ δεν είχαν αποφέρει κάποιο αποτέλεσμα. Κατά τους πρώτους μήνες του 1982, η χούντα του Λεοπόλδο Γκαλτιέρι εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο επίλυσης του ζητήματος με τη χρήση βίας. Το καθεστώς Γκαλτιέρι βρισκόταν αντιμέτωπο με οξεία κοινωνική αναταραχή εξαιτίας της οικονομικής κρίσης η οποία ταλάνιζε τη χώρα. Επιθυμώντας να στρέψει την προσοχή του λαού μακριά από τα εσωτερικά προβλήματα, επέλεξε να πραγματοποιήσει επιθετική ενέργεια εναντίον των Βρετανών στα Φώκλαντ, ευελπιστώντας συγχρόνως και στην ανάταση του εθνικού φρονήματος των Αργεντινών.
Οπως ανέφερε η «Καθημερινή» στις 3 Απριλίου 1982: «Σύμφωνα με το επίσημο αργεντινό πρακτορείο ειδήσεων “Τελάμ” η κατάληψη των νήσων Φάλκλαντ άρχισε με την αποβίβαση πεζοναυτών κοντά στη μικρή πρωτεύουσα των νήσων, Πορτ Στάνλεϋ, στις 04.00 ώρα Ελλάδος χθες. Οι πεζοναύτες αποβιβάστηκαν από μεγάλο στόλο αργεντινών πολεμικών πλοίων, που είχαν καταλάβει θέσεις ανοιχτά των νήσων προχθές τη νύκτα. […] Λίγο μετά τη μετάδοση του ανακοινωθέντος, που ανήγγειλε την κατάληψη των Φάλκλαντ από την Αργεντινή, η χούντα του Μπουένος Άιρες διώρισε τον στρατηγό Μάριο Μενέντεζ, νέο κυβερνήτη των νήσων».
Η σύγκρουση Ηνωμένου Βασιλείου και Αργεντινής στον νότιο Ατλαντικό διήρκεσε 74 ημέρες και έληξε με την παράδοση των Αργεντινών στις 14 Ιουνίου 1982. Ηδη από τα τέλη Μαΐου οι Ενοπλες Δυνάμεις της Αργεντινής βρίσκονταν σε δεινή θέση υποχωρώντας μπροστά στα κύματα των επιθέσεων που εξαπέλυαν οι Βρετανοί στα Φώκλαντ, καθώς και στη θάλασσα και στον αέρα. Μέσα στον Ιούνιο οι βρετανικές δυνάμεις έσφιξαν τον κλοιό γύρω από την πρωτεύουσα των Φώκλαντ Πορτ Στάνλεϊ, αναγκάζοντας τη φρουρά των Αργεντινών υπό τον Μενέντεζ να παραδοθεί στις 14 Ιουνίου.
«Ο πόλεμος-“οπερέττα”, όπως τον είχαν χαρακτηρίσει όλοι όταν άρχισε, στοίχισε τελικά ακριβά και στους δύο αντιπάλους, αφού περισσότεροι από 2.000 στρατιώτες τους σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και οι πολεμικές τους δαπάνες ξεπέρασαν κατά πολύ τα τρία δισεκατομμύρια δολάρια», έγραψε η «Καθημερινή» στις 16 Ιουνίου αποτιμώντας την πολεμική σύγκρουση.
Μετά την ήττα της Αργεντινής, ο Γκαλτιέρι απομακρύνθηκε από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Στις 18 Ιουνίου η «Καθημερινή» ανέφερε: «Όπως μετέδωσε το ιδιωτικό πρακτορείο ειδήσεων της Αργεντινής “Ντον”, τον αντικατέστησε ο ελληνικής καταγωγής στρατηγός Κριστίνο (Χρήστος) Νικολαΐδης, διοικητής του πρώτου σώματος στρατού. Ο στρατηγός Νικολαΐδης θα προωθηθεί επίσης ως μέλος της τριμελούς στρατιωτικής χούντας της Αργεντινής».
Από την άλλη, η επιτυχία στα Φώκλαντ αποτέλεσε μια μεγάλη νίκη τόσο για το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και για τη Μάργκαρετ Θάτσερ προσωπικά. Για πολλούς Βρετανούς, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν πλέον μια χώρα σε παρακμή. Οπως έγραψε η «Καθημερινή» στις 16 Ιουνίου, «η βρεταννική επικράτηση στο Νότιο Ατλαντικό αποτελεί προσωπική νίκη της “σιδηράς κυρίας”, η οποία ακολούθησε μια πολιτική αδιαλλαξίας που βρήκε μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη». Εκμεταλλευόμενη τη νίκη στον Πόλεμο των Φώκλαντ, η Θάτσερ κατάφερε να εκτοξεύσει τη δημοτικότητά της και να κερδίσει τις εκλογές που διεξήχθησαν το επόμενο έτος.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
