Οι ρίζες του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου εντοπίζονται σε μεγάλο βαθμό στις βαθιές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις οι οποίες είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των βόρειων και των νότιων πολιτειών ήδη από τις πρώτες δεκαετίες μετά την αμερικανική ανεξαρτησία.
Στο επίκεντρο της διαμάχης μεταξύ των βόρειων και των νότιων πολιτειών βρίσκονταν το ζήτημα της δουλείας, η επέκτασή της στα νέα εδάφη των ΗΠΑ στη Δύση και η ισορροπία στην άσκηση των εξουσιών ανάμεσα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τις πολιτείες.
Η εκλογή του Αβραάμ Λίνκολν στην προεδρία το 1860 λειτούργησε ως καταλύτης στην εξέλιξη των γεγονότων. Μολονότι ο ίδιος δεν είχε εξαγγείλει την άμεση κατάργηση της δουλείας στις πολιτείες όπου αυτή ήδη υφίστατο, η πολιτική του τοποθέτηση εναντίον της επέκτασής της ερμηνεύθηκε από την ελίτ του αμερικανικού Νότου ως απειλή για το μέλλον του κοινωνικού και οικονομικού της συστήματος.
Η αντίδραση των Νοτίων υπήρξε άμεση. Αρχής γενομένης από τον Δεκέμβριο του 1860, μια σειρά από πολιτείες του Νότου ανακοίνωσαν την απόσχισή τους από τις ΗΠΑ, επικαλούμενες την παραβίαση των συνταγματικών τους δικαιωμάτων και την απώλεια της πολιτικής τους επιρροής στο ομοσπονδιακό κράτος. Στις 4 Φεβρουαρίου 1861, αντιπρόσωποι των πολιτειών, οι οποίες αποσχίσθηκαν, συνήλθαν στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, όπου και συγκρότησαν το Προσωρινό Κογκρέσο των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής.
Η πράξη αυτή σηματοδότησε τη μετάβαση από την πολιτειακή απόσχιση στη δημιουργία ενός νέου κρατικού μορφώματος, βαθαίνοντας το ρήγμα με την Ουάσιγκτον. Ο Λίνκολν αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα των ενεργειών των πολιτειών του Νότου. Τον Απρίλιο έλαβαν χώρα οι πρώτες ένοπλες συγκρούσεις, εγκαινιάζοντας την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ.
Οταν ο Λίνκολν κάλεσε τις πολιτείες να διαθέσουν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση στρατό για την αντιμετώπιση των δυνάμεων της Συνομοσπονδίας, κάποιες πολιτείες, οι οποίες δεν είχαν λάβει ανοιχτά θέση έως τότε και συνόρευαν με τις πολιτείες του Νότου, η Βιρτζίνια, η Βόρεια Καρολίνα, το Αρκάνσας και το Τενεσί, αποσχίστηκαν από την Ενωση, επιλέγοντας να ταχθούν στο πλευρό των νοτίων.
Στο Τενεσί, ο πληθυσμός του ήταν αρκετά διχασμένος σχετικά με την επιλογή της συμπαράταξης στο πλευρό της Συνομοσπονδίας ή της παραμονής στην Ενωση, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα στου προέδρου Λίνκολν.
Οι κάτοικοι του δυτικού Τενεσί επιδοκίμαζαν τις ενέργειες των πολιτειών του Νότου, ενώ εκείνοι του ανατολικού Τενεσί διατηρούσαν σαφή στάση υπέρ της Ενωσης. Ιδιαίτερα σκεπτικοί αναφορικά με την πολιτική που θα ακολουθούσε η πολιτεία τους παρέμεναν οι κάτοικοι του κεντρικού Τενεσί.
Αρχικά, τον Φεβρουάριο του 1861 οι υπέρμαχοι της απόσχισης απέτυχαν να πείσουν τον λαό σχετικά με την ορθότητα της σύμπλευσης με τις πολιτείες του Νότου. Στις 7 Μαΐου, ωστόσο, η τοπική κυβέρνηση ενέκρινε μια συμφωνία για στρατιωτική συμμαχία με τη Συνομοσπονδία. Ενα μήνα αργότερα, στις 8 Ιουνίου 1861 η πλειονότητα του πληθυσμού του Τενεσί ενέκρινε στο σχετικό δημοψήφισμα που διεξήχθη την απόφαση της απόσχισης από την Ενωση.
Αντιδρώντας σε αυτήν την εξέλιξη, οι κάτοικοι του ανατολικού Τενεσί οργάνωσαν ένα συνέδριο στο Νόξβιλ με σκοπό την ανοιχτή εκδήλωση της επιθυμίας τους να παραμείνουν στις τάξεις της Ενωσης. Μερικούς μήνες αργότερα, ομάδες ανταρτών οι οποίοι υποστήριζαν την Ενωση, προχώρησαν σε δολιοφθορές σε υποδομές της Συνομοσπονδίας. Ο διχασμός και το εμφύλιο μίσος είχαν κιόλας προλάβει να εδραιωθούν στις συνειδήσεις των κατοίκων του Τενεσί.
