Τις ρίζες των δύο πολέμων των Μπόερς τις συναντά κανείς στην προοδευτική επέκταση της βρετανικής επιρροής στη Νότια Αφρική, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση των βρετανικών συμφερόντων με εκείνα των κρατών που είχαν συγκροτηθεί στην περιοχή. Από τον 17ο αιώνα άρχισαν να εγκαθίστανται στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Αφρικής άποικοι κυρίως από την Ολλανδία, Γάλλοι Ουγενότοι και Γερμανοί καλβινιστές. Στα μέσα περίπου του 19ου αιώνα, οι απόγονοί τους συγκρότησαν δύο ελεύθερα κράτη των Μπόερς, το Τράνσβααλ και το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης.
Η ανακάλυψη κοιτασμάτων χρυσού και διαμαντιών στο έδαφος του Τράνσβααλ προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών επιχειρηματιών, καθώς και εργατών, οι οποίοι έφτασαν στην περιοχή αναζητώντας εργασία. Προϊόντος του χρόνου, η βρετανική πλευρά ισχυρίστηκε ότι οι Αρχές του Τράνσβααλ στερούσαν από τους εργάτες πολιτικά δικαιώματα. Απαντώντας η ηγεσία του Τράνσβααλ υποστήριξε ότι οι Βρετανοί ανακινούσαν το ζήτημα προκειμένου να παρέμβουν στις υποθέσεις του νοτιοαφρικανικού κράτους, έχοντας ως απώτερο στόχο την προσάρτησή του στις αχανείς αποικίες που διέθετε το Ηνωμένο Βασίλειο στην αφρικανική ήπειρο.
Το φθινόπωρο του 1899, οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο κράτη των Μπόερς και στο Ηνωμένο Βασίλειο ναυάγησαν, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας πόλεμος, ο οποίος έμεινε γνωστός ως ο Β΄ Πόλεμος των Μπόερς. Αρχικά οι δυνάμεις των Μπόερς κατάφεραν να πετύχουν ορισμένες νίκες εναντίον των Βρετανών προκαλώντας την ανησυχία της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας στο Λονδίνο. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, οι Βρετανοί απέστειλαν στην περιοχή ισχυρές και άρτια εκπαιδευμένες στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες κατάφεραν να καταλάβουν την πρωτεύουσα του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης και του Τράνσβααλ, Μπλουμφοντέιν και Πραιτώρια αντίστοιχα, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1900.
Ωστόσο, οι Μπόερς, έχοντας αποδείξει κατά τον Α΄ Πόλεμο των Μπόερς πόσο σκληροτράχηλος λαός ήταν, δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα. Υιοθέτησαν την τακτική του ανταρτοπολέμου, πραγματοποιώντας χτυπήματα στις γραμμές ανεφοδιασμού, σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, καθώς και σε απομονωμένα φρούρια των Βρετανών. Για την αντιμετώπισή τους οι Βρετανοί υπό τον λόρδο Κίτσενερ εφάρμοσαν την τακτική της καμένης γης, στερώντας από τους Μπόερς αντάρτες τη δυνατότητα να ανεφοδιάζονται από την ύπαιθρο. Παράλληλα, οι Βρετανοί συνέλαβαν χιλιάδες γυναικόπαιδα και Αφρικανούς εργάτες, τους οποίους μετέφεραν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στις αρχές του 1902, οι δύο πλευρές επιδίωξαν τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό του πολέμου. Για τους Βρετανούς ο Β΄ Πόλεμος των Μπόερς αποτελούσε ένα μεγάλο οικονομικό βάρος, σε μια εποχή που ανέτειλε ο κίνδυνος να αποκτήσει η Γερμανία ισχυρό ναυτικό και να απειλήσει την παγκόσμια θαλάσσια κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου. Για τους Μπόερς η επιδίωξη της ειρήνης ήρθε να επισφραγίσει το αδιέξοδο του αγώνα τους.
Η συνθήκη ειρήνη υπεγράφη στις 31 Μαΐου 1902 στην Πραιτώρια. Σύμφωνα με τους όρους της, οι δημοκρατίες του Τράνσβααλ και του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης αποδέχονταν τη βρετανική κυριαρχία και κατέθεταν τα όπλα. Σε αντάλλαγμα, η βρετανική κυβέρνηση παραχωρούσε αμνηστία στους αντάρτες, οικονομική βοήθεια για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών και υπόσχεση για μελλοντική αυτοδιοίκηση.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
