Κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, η πόλη του Μάντσεστερ είχε ήδη εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της Ευρώπης, αποτελώντας την «καρδιά» της βρετανικής κλωστοϋφαντουργίας. Τόσο εντός της πόλης όσο και στα περίχωρά της λειτουργούσαν δεκάδες εργοστάσια, εμπορικοί οίκοι και τραπεζικά ιδρύματα, που απασχολούσαν χιλιάδες υπαλλήλους.
Η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της περιοχής του Μάντσεστερ, όμως, δεν συνοδεύτηκε από τη μέριμνα της πολιτείας για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων που ανήκαν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.
Επιπλέον, οι τοπικές αρχές έδειχναν να αδυνατούν να προσαρμοστούν στις διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις των βιομηχάνων και των εμπόρων της πόλης, οι οποίοι ζητούσαν αναβάθμιση των υποδομών για τη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας στις διεθνείς αγορές. Εως τα τέλη του 19ου αιώνα, το Λίβερπουλ αποτελούσε το λιμάνι με τη μεγαλύτερη εμπορική κίνηση στη βορειοδυτική Αγγλία.
Το Μάντσεστερ εξαρτιόταν από το λιμάνι του Λίβερπουλ για την εισαγωγή πρώτων υλών και την εξαγωγή των βιομηχανικών αγαθών που παράγονταν στα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες της πόλης. Ωστόσο, συχνά οι λιμενικές αρχές και οι μεταφορικές εταιρείες του Λίβερπουλ επέβαλλαν υψηλά τέλη και δασμούς, αναγκάζοντας πολλούς βιομηχάνους του Μάντσεστερ να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η οικονομική ανάπτυξη της πόλης τους περιοριζόταν από τη σχέση εξάρτησης από το Λίβερπουλ.
Σε μερίδα του επιχειρηματικού κόσμου του Μάντσεστερ δεν άργησε να γεννηθεί η ιδέα της δημιουργίας ενός μεγάλου πλωτού καναλιού, που θα επέτρεπε την απευθείας πρόσβαση στο εσωτερικό της βιομηχανικής Αγγλίας των πλοίων που ταξίδευαν στη θάλασσα. Βέβαια, η ιδέα ενός καναλιού το οποίο θα συνέδεε το Μάντσεστερ με τις εκβολές του ποταμού Μέρσεϊ, είχε διατυπωθεί ήδη από τον 18ο αιώνα, με τις τεχνικές δυσκολίες και το τεράστιο οικονομικό κόστος να καθιστούν αδύνατη την υλοποίησή της. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ωστόσο, το φιλόδοξο αυτό σχέδιο έγινε δυνατό να τεθεί προς υλοποίηση με πρωταγωνιστή τον επιχειρηματία Ντάνιελ Ανταμσον, ο οποίος ανέλαβε να συγκεντρώσει τους πόρους για τη χρηματοδότησή του.
Οπως ήταν φυσικό, το σχέδιο της διάνοιξης του καναλιού προς το Μάντσεστερ προκάλεσε την αντίδραση των αρχών και του επιχειρηματικού κόσμου του Λίβερπουλ, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την υλοποίησή του. Οι εργασίες κατασκευής του καναλιού ξεκίνησαν επισήμως το 1887 και διήρκεσαν σχεδόν εφτά χρόνια.
Για την ολοκλήρωση του έργου απαιτήθηκε να γίνουν μεγάλες εκσκαφές για τη βάθυνση και πλάτυνση του ποταμού, εκτροπές ποταμών, κατασκευή υδατοφρακτών, γεφυρών και λιμενικών εγκαταστάσεων. Χιλιάδες ήταν εκείνοι που εργάστηκαν σε αυτό το φιλόδοξο σχέδιο, το κόστος του οποίου διαρκώς αυξανόταν, με τις δημοτικές Αρχές και τους επενδυτές να ανησυχούν για την τελική περάτωσή του. Συνολικά το έργο κόστισε περισσότερα από 15 εκατομμύρια λίρες, ποσό το οποίο αντιστοιχεί σε περίπου 1,7 δισ. λίρες το 2025.
Οι πρώτες μεταφορές πλοίων διαμέσου του καναλιού έγιναν τον Ιανουάριο του 1894, ενώ τα επίσημα εγκαίνια του καναλιού πραγματοποιήθηκαν στις 21 Μαΐου του ίδιου έτους. Παρούσα στα εγκαίνια ήταν η βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας Βικτώρια, η οποία πραγματοποίησε την τρίτη και τελευταία επίσημη επίσκεψή της στο Μάντσεστερ. Κατά τη διάρκεια της τελετής, η Βικτώρια έχρισε ιππότες τον δήμαρχο του Σάλφορντ Ουίλιαμ Μπέιλι και τον δήμαρχο του Μάντσεστερ Αντονι Μάρσαλ.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
