Μετά τον Ρωσοοθωμανικό Πόλεμο του 1828-1829, οι Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και της Μολδαβίας πέρασαν υπό τη στρατιωτική διοίκηση των Ρώσων έως το 1834 και στη συνέχεια μετατράπηκαν σε ρωσικό προτεκτοράτο, απόρροια των Οργανικών Κανονισμών.
Η Ρωσία ανέμενε ότι συν τω χρόνω θα προσαρτούσε τις Ηγεμονίες, επεκτείνοντας την κυριαρχία της με αυτόν τον τρόπο έως τις βόρειες όχθες του Δούναβη. Ωστόσο, μετά το τέλος του Κριμαϊκού Πολέμου (1856), στον οποίο η Ρωσία υπέστη ταπεινωτική ήττα, οι Ηγεμονίες τέθηκαν υπό την προστασία της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σταδιακά, πολιτικοί από τη Βλαχία και τη Μολδαβία άρχισαν να εκφράζουν ανοιχτά την επιθυμία τους να επιτευχθεί μια ένωση των δύο Ηγεμονιών. Αυτό το ενδεχόμενο επιδοκίμαζαν η Γαλλία και η Ρωσία, ενώ το απέρριπταν η Αυστρία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Γαλλία του Ναπολέοντα Γ΄ υποστήριζε την ένωση των Ηγεμονιών στο πλαίσιο της υπεράσπισης του καθολικισμού και του λατινισμού. Από την άλλη, η Ρωσία, ούσα πληγωμένη από τη στάση της Αυστρίας στον Κριμαϊκό Πόλεμο, υποστήριξε την πρωτοβουλία των Ρουμάνων, εκτιμώντας πως η ένωση θα επιδρούσε θετικά στους Ρουμάνους της Τρανσυλβανίας, η οποία παρέμεινε έως το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπό αυστριακή κυριαρχία.
Ο καταστατικός χάρτης των Ηγεμονιών συμφωνήθηκε με τη Σύμβαση των Παρισίων τον Αύγουστο του 1858. Η σύμβαση προέβλεπε τη σύσταση μεικτής επιτροπής από Βλάχους και Μολδαβούς, η οποία θα λάμβανε μέτρα για τη σταδιακή ενοποίηση των κρατικών υπηρεσιών και νόμων των Ηγεμονιών. Το όνομα του νέου κρατικού μορφώματος ήταν «Ηνωμένες Ηγεμονίες της Μολδαβίας και της Βλαχίας».
Τον Ιανουάριο του 1859, ο συνταγματάρχης Αλεξάντρου Κούζα εξελέγη κοινός ηγεμόνας των δύο Ηγεμονιών, σηματοδοτώντας την de facto ενοποίησή τους. Το 1861 καθιερώθηκε επίσημα η ονομασία του νέου κράτους, Ρουμανία, έναν όρο που είχε χρησιμοποιήσει πρώτα ο Ελληνας Δανιήλ Φιλιππίδης σε έργο του το 1816.
Το προσωπικό καθεστώς που επέβαλε ο Κούζα σε συνδυασμό με τα μέτρα που έλαβε υπέρ των αγροτών προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια των δύο μειζόνων σχηματισμών στη Ρουμανία, των Συντηρητικών και των Φιλελευθέρων, οι επικεφαλής των οποίων ήταν ως επί το πλείστον γόνοι μεγάλων οικογενειών βογιάρων. Τον Φεβρουάριο του 1866 ο Κούζα ανατράπηκε με πραξικόπημα υπό την ηγεσία του Φιλελευθέρου Ιωνα Μπρατιάνου.
Οταν τέθηκε το ζήτημα της εκλογής νέου ηγεμόνα, οι κυρίαρχες πολιτικές προσωπικότητες της Ρουμανίας στράφηκαν στην επιλογή κάποιου γόνου δυναστικής οικογένειας της Ευρώπης. Κατέληξαν στην επιλογή του Καρόλου Χοεντσόλερν, ο οποίος έφθασε τον Μάιο του 1866 στο Βουκουρέστι και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αναγνωρίστηκε ως κληρονομικός ηγεμόνας της Ρουμανίας από την Υψηλή Πύλη.
Ο Κάρολος Α΄ προσαρμόστηκε γρήγορα στις συνθήκες που επικρατούσαν στη Ρουμανία, αποφεύγοντας να εισέλθει στις ίντριγκες της πολιτικής σκηνής. Εξαιτίας της γερμανικής καταγωγής του, υπήρξε ο σύνδεσμος της χώρας με την Κεντρική Ευρώπη, προσπαθώντας να εισαγάγει τις «γερμανικές αρετές της εντιμότητας και της εργατικότητας». Κατά τον Ρωσοοθωμανικό Πόλεμο του 1877-1878, η Ρουμανία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της Ρωσίας, κηρύσσοντας την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα με τη Συνθήκη του Βερολίνου το καλοκαίρι του 1878. Παρότι απώλεσε τη Νότια Βεσσαραβία υπέρ της Ρωσίας, η οποία δεν τήρησε τη συμφωνία για σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας της Ρουμανίας, η χώρα προσάρτησε το Δέλτα του Δούναβη και τη Βόρεια Δοβρουτσά.
Στις 15 Μαρτίου 1881 το ρουμανικό Κοινοβούλιο ενέκρινε την αναγνώριση της χώρας σε Βασίλειο, με τον Κάρολο Α΄ να αναγνωρίζεται ως βασιλέας της Ρουμανίας. Η στέψη του Καρόλου πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 1881 στο Βουκουρέστι μέσα σε πανηγυρικό κλίμα. Τα επόμενα χρόνια, η Ρουμανία καλλιέργησε στενές πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
