Ο Ερρίκος Ντυνάν γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1828 στη Γενεύη της Ελβετίας, σε μια αστική οικογένεια. Οι γονείς του, ως καλβινιστές, πίστευαν στην αξία της κοινωνικής εργασίας και προσφοράς, με τον πατέρα του να βοηθά ενεργά ορφανά και άτομα που είχαν απολυθεί, και τη μητέρα του να επικεντρώνει την προσοχή της στους αρρώστους και τους φτωχούς. Ετσι, δεν ήταν τυχαίο ότι σε ηλικία 18 ετών, ο νεαρός Ντυνάν εντάχθηκε στην Εταιρεία Ελεημοσύνης της πόλης του. Την επόμενη χρονιά, μαζί με φίλους, ίδρυσε μια ομάδα για τη μελέτη της Βίβλου και τη βοήθεια ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Στις 30 Νοεμβρίου 1852, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα ιδρύοντας στη Γενεύη παράρτημα της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (YMCA).
Από το 1853, ωστόσο, επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων στην Αλγερία. Αυτός ήταν και ο λόγος που έξι χρόνια αργότερα, ο Ντυνάν βρέθηκε να ταξιδεύει στη βόρεια Ιταλία. Αντί όμως για τη διευθέτηση προβλημάτων τα οποία αφορούσαν τη γη που κατείχε στην Αλγερία, θα είχε την εμπειρία της μάχης του Σολφερίνο (24/6/1859) – μιας μάχης που έθεσε μεν τέρμα στην κυριαρχία της Αυστρίας σε ιταλικό έδαφος, άλλα άφησε πίσω της δεκάδες απώλειες. Εκτός από τους θανάτους, χιλιάδες ήταν και οι στρατιώτες που είχαν τραυματιστεί.
Η ιταλική πόλη μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μετατράπηκε σε αυτοσχέδιο νοσοκομείο. Ο Ντυνάν, αν και είχε εντυπωσιαστεί από τις προσπάθειες των απλών ανθρώπων να περιθάλψουν τους τραυματίες, σοκαρίστηκε από την παράλυση των τοπικών Αρχών, καθώς πίστευε ότι με καλύτερη οργάνωση θα μπορούσαν να είχαν σωθεί πολλές ζωές. Εκτός από τις προσπάθειες να μιλήσει με τους αρμόδιους, συνέβαλε και ο ίδιος στη φροντίδα των τραυματιών. Με τη βοήθειά του ήρθαν περισσότερα φάρμακα, επίδεσμοι αλλά και τρόφιμα που ήταν απαραίτητα. Οι εμπειρίες αυτές καταγράφηκαν στο βιβλίο του «Μια ανάμνηση από το Σολφερίνο», το οποίο κυκλοφόρησε το 1862 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει το γεγονός ότι, εκτός από την περιγραφή των γεγονότων, σε αυτό περιλαμβάνονταν και δύο προτάσεις: Πρώτη ήταν η δημιουργία οργανώσεων βοήθειας, έτοιμων να παρέμβουν με το ξέσπασμα μιας ένοπλης σύγκρουσης. Η δεύτερη αφορούσε τη σύναψη μιας διεθνούς συμφωνίας η οποία θα εγγυόταν τη βοήθεια σε όσους τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Για να διαδώσει τις απόψεις του, έστειλε αντίτυπα του βιβλίου σε πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες σε όλη την Ευρώπη.
Αν λάβει κανείς υπόψη την ανατροφή του, η προτεραιότητα που έδωσε στη βοήθεια προς τους συνανθρώπους του δεν προκαλεί έκπληξη. Οπως έκπληξη δεν προκαλεί και το γεγονός ότι, ύστερα από αυτή την εμπειρία, ο Ντυνάν πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού. Τον Αύγουστο του 1864, δε, υπεγράφη η Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης για την περίθαλψη τραυματιών σε μάχες, η οποία εγκαινίασε μια νέα εποχή στο διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, τη στιγμή που σημειώνονταν αυτές οι επιτυχίες, η επιχειρηματική δραστηριότητα του Ντυνάν ακολουθούσε αντίστροφη πορεία.
Μάλιστα, οδηγήθηκε σε πτώχευση και, τον Αύγουστο του 1868, καταδικάστηκε από το Εμπορικό Δικαστήριο της Γενεύης για δόλιες πρακτικές σε πτωχεύσεις. Επόμενος σταθμός του ήταν το Παρίσι, όπου έζησε στα χρόνια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου του 1870-1. Ακολούθησαν και άλλες πόλεις (Στουτγάρδη, Λονδίνο). Τελευταίος του σταθμός ήταν το Χάιντεν, ένα μικρό ελβετικό χωριό. Το 1901 ο Ντυνάν ήταν ένας από τους δύο παραλήπτες του πρώτου βραβείου Νόμπελ Ειρήνης «για τις ανθρωπιστικές του προσπάθειες να βοηθήσει τραυματισμένους στρατιώτες και να δημιουργήσει κλίμα διεθνούς κατανόησης» στο ζήτημα αυτό. Δύο χρόνια αργότερα, ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Από τη ζωή έφυγε τον Οκτώβριο του 1910.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
