Η ιστορία του σύγχρονου πνευματισμού ξεκινά το 1847, στον οικισμό Χάιντσβιλ, στις όχθες της λίμνης Οντάριο, με τους αδερφούς Φοξ. Σύντομα, προέκυψε ένα κοινωνικό κίνημα, το οποίο θα εξαπλωνόταν ραγδαία σε όλο τον κόσμο, καθώς η πρακτική της επικοινωνίας με τους νεκρούς έγινε δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες και γρήγορα έφτασε και στην Ευρώπη.
Στο πλαίσιο αυτό, το 1854, στο Παρίσι, έγινε γνωστό ότι πραγματοποιούνταν μια σειρά «συνομιλίες» με πνεύματα. Σταδιακά ο κύκλος αυτός θα μεγάλωνε. Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, είχαν καταγραφεί σχεδόν πενήντα σημειωματάρια με αντίστοιχες επικοινωνίες. Τότε ο «συνομιλητής» Ιππόλυτος Λεόν Ντενιζάρ Ριβάιλ αποφάσισε να οργανώσει τις επικοινωνίες αυτές, οι οποίες μέχρι τότε παρέμεναν αποσπασματικές.
Προχώρησε, έτσι, στη σύνταξη συγκεκριμένων ερωτήσεων, τις οποίες έθετε στα πνεύματα που συμβουλευόταν κατά τη διάρκεια των εβδομαδιαίων συνεδριών, και στη συνέχεια στην καταγραφή των απαντήσεών τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, σύμφωνα με την αφήγησή του, με τη βοήθεια δύο πνευμάτων που ονομάζονταν Ζέφυρος και Αλήθεια, τού παρουσιάστηκε το όνομα Αλάν Καρντέκ ως αυτό που είχε σε μία από τις προηγούμενες ζωές του. Ετσι, είχε τη δυνατότητα να προχωρήσει στην έκδοση του Βιβλίου των Πνευμάτων, του θεμελιώδους έργου του πνευματισμού, με το ψευδώνυμο Αλάν Καρντέκ.
Ενδιαφέρον έχει το γεγονός, ωστόσο, ότι ο ίδιος δεν παρουσιάζεται ως ο συγγραφέας του βιβλίου, αλλά ως αυτός ο οποίος απλώς το συνέταξε. Σύμφωνα με τα προλεγόμενα, οι αρχές που περιέχονται στο εν λόγω βιβλίο προκύπτουν είτε από τις απαντήσεις που δίνουν τα πνεύματα στις άμεσες ερωτήσεις που τους τίθενται είτε από τις οδηγίες που δίνουν αυθόρμητα για τα θέματα που περιέχει.
Μεταξύ των πνευμάτων που αναφέρονται ως συγγραφείς αυτού του βιβλίου, βρίσκουμε τα ακόλουθα ονόματα: Αγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, Αγιος Αυγουστίνος, Αγιος Βικέντιος του Παύλου, Αγιος Λουδοβίκος, Σωκράτης, Πλάτωνας και Φραγκλίνος.
Το Βιβλίο των Πνευμάτων χωρίζεται σε τέσσερα μέρη ή «βιβλία», καθένα από τα οποία χωρίζεται σε επιμέρους κεφάλαια. Το πρώτο «βιβλίο» ασχολείται με την προέλευση του σύμπαντος και τις ιδιότητες του Θεού, το δεύτερο περιγράφει την πνευματική ζωή, το τρίτο περιέχει αυτό που ο Καρντέκ θεωρούσε ως πυρήνα του δόγματός του –τους ειδικούς και δίκαιους (κατά την άποψή του) ηθικούς νόμους οι οποίοι παρείχαν εξηγήσεις και παρηγορούσαν τους ανθρώπους σε στιγμές θυμού ή θλίψης– και το τέταρτο αφορά τις πιο συνηθισμένες αμφιβολίες που έχουν οι άνθρωποι για τη θρησκεία, προσπαθώντας να επιλύσει τις πιο ευαίσθητες από αυτές υπό ένα νέο φως.
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 1857, με δικά του έξοδα, από τον Εντουάρ Νταντού. Την κυκλοφορία του ακολούθησε την επόμενη διετία η έκδοση του πρώτου τεύχους του περιοδικού Πνευματική Επιθεώρηση, καθώς και δύο φυλλαδίων: «Πρακτικές οδηγίες για τις πνευματιστικές εκδηλώσεις» και «Τι είναι ο πνευματισμός». Το 1860, κυκλοφόρησε η δεύτερη έκδοση του βιβλίου του Καρντέκ, αυτήν τη φορά από τον φίλο του και εκδότη Πιέρ-Πολ Ντιντιέ, η οποία, σύμφωνα με τα προλεγόμενα, ήταν «πλήρως αναθεωρημένη και σημαντικά διευρυμένη», αφού προστέθηκε μια νέα σειρά ερωτημάτων προς τα Πνεύματα.
Η δεύτερη έκδοση του 1860 είναι αυτή που εξακολουθεί να ανατυπώνεται μέχρι και σήμερα. Το 2005, μάλιστα, σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο J’ai lu, το Βιβλίο των Πνευμάτων ήταν ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία μετά τη Βίβλο.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
