Η ελληνική μεταποίηση επέστρεψε αυτή την εβδομάδα σε τροχιά ισχυρότερης ανάπτυξης, με την παραγωγή, τις νέες παραγγελίες και την απασχόληση να επιταχύνονται, παρά το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με νέο κύμα πληθωριστικών πιέσεων. Σαν η ελληνική οικονομία, η παραγωγή της, να έχει μάθει να λειτουργεί σε έκτακτες συνθήκες αφομοιώνοντας όλα τα προβλήματα και κυρίως εκμεταλλευόμενη τις ανατιμήσεις.
Ο ρυθμός αύξησης του Μαΐου στις 53,3 μονάδες από 52,4 μονάδες τον Απρίλιο, σαφώς υψηλότερα από το όριο των 50 μονάδων που διαχωρίζει την ανάπτυξη από τη συρρίκνωση, αποτελεί έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς βελτίωσης του τελευταίου έτους και σημαντικά πιο πάνω από τον μακροχρόνιο μέσο όρο της έρευνας.
Το ενδεχομένως προβληματικό είναι ότι επετεύχθη κυρίως από την ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης, καθώς οι νέες παραγγελίες αυξήθηκαν με ταχύτερο ρυθμό σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Αντιθέτως, οι παραγγελίες για εξαγωγές συνέχισαν να υποχωρούν για τέταρτο διαδοχικό μήνα, επιβεβαιώνοντας ότι η δυναμική της μεταποίησης στηρίζεται κυρίως στην εσωτερική αγορά.
Πρόκειται για ένα τεράστιο παράδοξο. Η οικονομία υφίσταται μια εισαγόμενη επιβράδυνση λόγω της διεθνούς κρίσης, την ίδια στιγμή που εγχωρίως, και παρά την παραγωγή ακριβότερων προϊόντων, η εγχώρια κατανάλωση αντέχει. Παραγγέλνονται προϊόντα τα οποία θεωρείται δεδομένο ότι θα πληρωθούν ακριβότερα. Οι βιομηχανίες δεν έκρυψαν, άλλωστε, ότι πέρασαν σημαντικό μέρος των ανατιμήσεων των πρώτων υλών στους πελάτες τους, ανεβάζοντας τις τιμές πώλησης με τον ταχύτερο ρυθμό από τον Οκτώβριο του 2022, δηλαδή με ρυθμό ανάλογο με την καρδιά της προηγούμενης ενεργειακής κρίσης, όταν ο πληθωρισμός είχε φτάσει διψήφιος.
Μέρος της εξήγησης του φαινομένου θα μπορούσε να αποδοθεί στον τουρισμό. Οτι θα εκμεταλλευθούμε τη συγκυρία και θα γεμίσουμε τουρίστες που θα καταναλώσουν περισσότερο, αλλά ούτε αυτό είναι ακόμη βέβαιο. Το άλλο θέμα που θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τουλάχιστον κερδίζουμε είναι ότι με αυτόν τον τρόπο θα λύσουμε το πρόβλημα του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας, καθώς περιορίζουμε τις εισαγωγές και εκμεταλλευόμαστε την εγχώρια παραγωγή. Επίσης δεν ευσταθεί, καθώς οι περισσότερες πρώτες ύλες που χρησιμοποιεί η ελληνική βιομηχανία προέρχονται από εισαγωγές. Αρα ούτε το εμπορικό ισοζύγιο βελτιώνεται.
Η χώρα μοιάζει να πανηγυρίζει για μια βιομηχανική ανάκαμψη που στηρίζεται στην κατανάλωση και τροφοδοτείται από εισαγωγές, την ώρα που οι εξαγωγές χάνουν δυναμική. Πρόκειται για ένα παράδοξο που θα έπρεπε περισσότερο να μας προβληματίζει, παρά να μας ενθουσιάζει.
