Είναι γνωστό ότι ο μισός λογαριασμός του ρεύματος αφορά διάφορες χρεώσεις. Ενα στα δύο ευρώ που πληρώνουμε κατευθύνεται σε ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφελείας), τέλη δικτύου ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ, ΕΤΜΕΑΡ (τέλος υπέρ ΑΠΕ), δημοτικά τέλη, ΕΡΤ και φόρους. Ο,τι δεν πληρωθεί από αυτά είναι γνωστό ότι μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή της ηλεκτροδότησης.
Πριν από μία και πλέον δεκαπενταετία, η υπερβολή αυτής της πρακτικής με το ΕΕΤΗΔΕ, το γνωστό «χαράτσι», πρόδρομο του ΕΝΦΙΑ, είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις. Η σύνδεση ενός φορολογικού μέτρου με ένα βασικό κοινωνικό αγαθό, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, θεωρήθηκε από μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξαιρετικά σκληρή και άδικη πρακτική. Το ΕΕΤΗΔΕ δεν ήταν απλώς ένας φόρος, ήταν ένα σύμβολο, ήταν η στιγμή που το κράτος, αποφάσισε ότι ο πιο ασφαλής τρόπος για να εισπράξει χρήματα ήταν να τα συνδέσει με το ηλεκτρικό ρεύμα. Πλήρωνες ή κινδύνευες να μείνεις στο σκοτάδι.
Εκείνη την εποχή, αρκούσε η έξοδος του ΕΝΦΙΑ από τον λογαριασμό για να εκτονωθεί η κατάσταση. Ολες οι άλλες χρεώσεις έμειναν και κάποιες αυξήθηκαν.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει την επιλογή στους δήμους για το ύψος του φόρου που θα εισπράττουν μέσω των λογαριασμών του ρεύματος, σε αντικατάσταση του γνωστού Τέλους Ακίνητης Περιουσίας. Ενώ για πρώτη φορά έδωσε τη δυνατότητα να κάνουν το ίδιο και οι περιφέρειες. Χονδρικά ακυρώνει ένα φόρο (τον ΤΑΠ) και δίνει τη δυνατότητα να έρθουν δύο τέλη, που αθροιστικά θα επιβαρύνουν τριπλάσια τον ιδιοκτήτη ακινήτου.
Το νομοθέτημα της κυβέρνησης αφήνει το ύψος του τέλους στη διακριτική ευχέρεια των δήμων και των περιφερειών. Κάποιοι λένε ότι αιρετοί της αυτοδιοίκησης θα φοβηθούν το πολιτικό κόστος αν αυξήσουν το τέλος. Μόνο που ο λογαριασμός του ρεύματος είναι το ασφαλές όχημα για να μην υπάρξει καμία σύνδεση με τους ίδιους. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι μόνο οι εταιρείες ρεύματος «τα ακούν» συνήθως από τους πελάτες τους για τα τέλη του λογαριασμού.
Το πρόβλημα με την αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα ήταν ότι ζητούν συνεχώς περισσότερα χρήματα, αλλά σπανίως γίνεται σοβαρή συζήτηση για το πώς διαχειρίζονται όσα εισπράττουν. Την ίδια στιγμή, όμως, σε κρίσιμους τομείς όπως η διαχείριση απορριμμάτων και η ανακύκλωση χάνονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ είτε από ανεπάρκεια είτε από διαχρονική αδράνεια. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τέλος ταφής απορριμμάτων. Η χώρα πληρώνει επί χρόνια το κόστος επειδή συνεχίζει να θάβει σκουπίδια αντί να ανακυκλώνει. Οι δήμοι πληρώνουν το κόστος της αποτυχίας τους. Τώρα έχουν τη δυνατότητα να το μεταφέρουν και στους πολίτες.
