Η είδηση είναι από μόνη της εντυπωσιακή. Ο αριθμός των οφειλετών προς το Δημόσιο εκτοξεύτηκε από 3,6 εκατ. φορολογουμένους στα τέλη Φεβρουαρίου, στα 4,8 εκατ. στα τέλη Μαρτίου. Πάνω από 1,2 εκατ. οι πολίτες και οι επιχειρήσεις με νέο χρέος προς την εφορία σε ένα μόνο μήνα.
Μόνο που η αλήθεια είναι ότι συμβαίνει κάθε χρόνο το ίδιο φαινόμενο. Οι οφειλέτες και πέρυσι στα τέλη Μαρτίου κινούνταν στα ίδια επίπεδα με φέτος – έφταναν τα 4,6 εκατ. Η φετινή αύξηση είναι σχεδόν ανεπαίσθητη, φτάνει μόλις το 3,99%. Αν δεν παρατηρείται κάποιου είδους… φτωχοποίηση που εκδηλώνεται κάθε χρόνο, ειδικά στα τέλη Μαρτίου, το φαινόμενο μάλλον οφείλεται στο ίδιο μοτίβο. Πολλοί συμπολίτες μας αφήνουν κάποιες πληρωμές, πιθανότατα του ΕΝΦΙΑ, για αργότερα.
Ενισχυτικό αυτής της άποψης είναι το στοιχείο ότι τη στιγμή που αυξάνονται οι οφειλέτες, το νέο ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο για τον μήνα Μάρτιο υποχώρησε στα 840 εκατ., έναντι 853 εκατ. τον Μάρτιο του 2025.
Το πρόβλημα είναι άλλο από την υποτιθέμενη δημιουργία νέου χρέους, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Συνολικά, το χρέος των πολιτών προς την εφορία παρέμεινε καθηλωμένο στα 114,5 δισ. Αφαιρώντας τα ανεπίδεκτα είσπραξης, παραμένει η οικονομία εγκλωβισμένη σε ένα υπόλοιπο ληξιπρόθεσμου χρέους της τάξεως των 79 δισ. ευρώ. Και αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα, ακόμη κι αν το πραγματικό προς είσπραξη ποσό είναι το ένα τρίτο του συνολικού. Στέκεται πάνω από την οικονομία, στοιχειώνοντας με τις μνήμες της προηγούμενης δεκαετίας όλες τις επιχειρηματικές και προσωπικές αποτυχίες. Βρίσκεται εκεί για να θυμίζει τις δεκάδες προβληματικές ρυθμίσεις που έφεραν διαδοχικές κυβερνήσεις και μια ακόμη με 72 δόσεις που φέρνει η σημερινή κυβέρνηση.
Κυρίως, όμως, έρχεται σε αντίθεση με την εκπληκτική πρόοδο που έχει υπάρξει στη λειτουργία του φοροελεγκτικού μηχανισμού την τελευταία δεκαετία, με αφετηρία την ανεξαρτησία της ΑΑΔΕ, μέχρι τις δεκάδες τεχνολογικές εφαρμογές που οδήγησαν στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα να αυξάνουν ως ποσοστό του (αυξημένου) ΑΕΠ τα έσοδα από τη φορολογία, την ώρα που μειώνονται οι συντελεστές. Κοτζάμ ΔΝΤ αφιέρωσε ολόκληρη έκθεση στα κατορθώματα της ελληνικής φορολογικής διοίκησης ως παράδειγμα για το πώς η νέα τεχνολογία και η ανεξαρτησία της μπορούν να πετύχουν «θαύματα». Η διατήρηση ωστόσο τόσο υψηλών ληξιπρόθεσμων χρεών αποτελεί μια τελευταία αλλά σημαντικότατη «ανορθογραφία», που όσο δεν λύνεται θα κρατάει εγκλωβισμένη τη φορολογική διοίκηση και την οικονομία όμηρο των παλαιών της προβλημάτων.
