Τα αυτοκίνητα χωρίς οδηγό κυκλοφορούν στους δρόμους των ΗΠΑ σε μεγαλύτερους αριθμούς από ποτέ. Ο στόλος robotaxi της θυγατρικής της Tesla, Waymo, πραγματοποιεί τουλάχιστον 500.000 διαδρομές την εβδομάδα. Η ιλιγγιώδης ανάπτυξη προηγμένων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης και τα μεγέθη τους σε διαφορετικά στάδια πιλοτικής εφαρμογής υποδηλώνουν ότι είναι θέμα χρόνου τα οχήματα χωρίς οδηγό να γίνουν βασικός πυλώνας των μετακινήσεών μας. Και αυτή είναι μόνο μία από τις εκατοντάδες αλλαγές που έχει ήδη φέρει η τεχνητή νοημοσύνη.
Για να γίνει αντιληπτή η οικονομική σημασία της, η ανάπτυξή της έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στις αγορές, μέσω των τεχνολογικών εταιρειών που την αναπτύσσουν, ακόμη και από τον έλεγχο του Ιράν και των Στενών του Ορμούζ. Είναι ο λόγος που η οικονομία των ΗΠΑ αντέχει, που οι αγορές ανεβαίνουν.
Η νέα οικονομική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από μεγάλη αύξηση του ρίσκου λόγω του πολέμου στο Ιράν, αλλά και από την τεράστια προοπτική που συνοδεύει την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Στην προεκλογική Ελλάδα, η συζήτηση για τον πόλεμο γίνεται με όρους πολιτικής τοξικότητας, χωρίς διάθεση διαλόγου για τα δύσκολα που έρχονται. Η κυβέρνηση κρύβει όλα τα προβλήματα της ακρίβειας πίσω από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Η αντιπολίτευση καταλογίζει ευθύνες στην κυβέρνηση για το σύνολο των επιπτώσεων από τις εχθροπραξίες στον Κόλπο. Και οι δύο πλευρές νιώθουν ότι κάτι αλλάζει στην οικονομία λόγω της τεχνολογικής αλλαγής, αλλά στην πραγματικότητα δεν προετοιμάζονται. Ούτε προετοιμάζουν τους πολίτες και τη χώρα για την εκ βάθρων αλλαγή που προκαλεί η τεχνητή νοημοσύνη στην οικονομία, στις ζωές και στις δουλειές των ανθρώπων. Και κάπως έτσι θα πάμε σε εκλογές. Πληρώνοντας τον ακριβότερο άυλο φόρο, το πολιτικό κόστος, στην πιο κρίσιμη στιγμή για την παγκόσμια οικονομία.
Σε πρόσφατη ανάλυσή του, το ινστιτούτο Bruegel επισημαίνει ότι οι επιπτώσεις του πολιτικού κινδύνου, από πρόωρες ή τοξικές εκλογές, διαχέονται σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία μιας χώρας, από τις μετοχές μέχρι τα ομόλογα. Επηρεάζεται όμως και το κόστος κρατικού δανεισμού, με μια μέση επιδείνωση πάνω από 100 μονάδες βάσης. Αν δανείζεται μια χώρα με επιτόκιο 3,5%, αυτό μπορεί να ανέβει στο 4,5%. Το γεγονός αυτό δεν είναι ένα σφάλμα στρογγυλοποίησης, αλλά ένα σοβαρό κόστος που επηρεάζει τη βιωσιμότητα του χρέους, που φορτώνει με έξτρα χρέος τους πολίτες και τα δημοσιονομικά της χώρας.
Αν συνυπολογίσουμε το κόστος του πολέμου και την αδυναμία μας να οργανώσουμε την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η μετεκλογική Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει ένα σημαντικό κόστος αστάθειας, το ύψος του οποίου θα εξαρτηθεί από την πολιτική ένταση που θα δημιουργηθεί.
