Από το 2021 μέχρι σήμερα έχει διοχετευθεί στην ελληνική οικονομία ένας ιδιαίτερα μεγάλος όγκος κεφαλαίων για την ψηφιοποίηση, με βασικό μοχλό το Ταμείο Ανάκαμψης. Η κλίμακα των παρεμβάσεων έχει τροφοδοτήσει την εικόνα μιας ευρύτερης «τεχνολογικής κοσμογονίας» γύρω από τον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το ελληνικό Δημόσιο, με όχημα την Κοινωνία της Πληροφορίας, έχει συμβασιοποιήσει έργα αξίας περίπου 2 δισ. ευρώ στον συγκεκριμένο τομέα.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο κλάδος των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών (ICT), που περιλαμβάνει εταιρείες πληροφορικής, τηλεπικοινωνιακούς παρόχους, data centers, ψηφιακές υποδομές και δίκτυα, καταγράφει τα τελευταία χρόνια ανοδική πορεία σε επίπεδο εσόδων. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι ο ψηφιακός τομέας τερμάτισε πρώτος σε επίδοση το 2025, με αύξηση 6% σε όρους αποπληθωρισμένων πωλήσεων, ενώ ακολούθησαν οι κατασκευές (+5%), οι μεταφορές (+4%) και το χονδρικό εμπόριο (+3%).
Ωστόσο, παρά την ένταση και την έκταση των τεχνολογικών έργων που βρίσκονται σε εξέλιξη, η Ελλάδα εξακολουθεί να απέχει από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, γεγονός που δείχνει ότι η πρόοδος, αν και σημαντική, δεν έχει ακόμη μεταφραστεί σε ουσιαστική σύγκλιση με την Ε.Ε. Ο ψηφιακός τομέας δεν αφορά μόνο τις εταιρείες τεχνολογίας, αλλά επηρεάζει συνολικά την οικονομία και τον τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων. Συγκεκριμένα, η απόκλιση της Ελλάδας από την Ευρώπη υπολογίζεται στο 30%, κενό που αποτυπώνεται τόσο στο ποσοστό των επενδύσεων σε ψηφιακή υποδομή και τεχνολογικό εξοπλισμό στο σύνολο της οικονομίας όσο και στον βαθμό ψηφιοποίησης των επιχειρήσεων μέσω της χρήσης εργαλείων όπως CRM και ανάλυση δεδομένων, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Το βασικό ζήτημα δεν είναι η πρόσβαση στην τεχνολογία, αλλά η αξιοποίησή της.
Υπό αυτό το πρίσμα, το γεγονός ότι η Ελλάδα αξιοποιεί την τεχνολογία λιγότερο αποτελεσματικά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο επηρεάζει συνολικά την οικονομία, κυρίως μέσα από την παραγωγικότητα της εργασίας, δηλαδή το πόσο αποδοτικά παράγεται έργο σε κάθε ώρα εργασίας. Η ανάλυση δείχνει ότι η παραγωγικότητα δεν εξαρτάται μόνο από το ύψος των ψηφιακών επενδύσεων, αλλά και από τη σύνθεσή τους, με το λογισμικό να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς αποτελεί το εργαλείο που επιτρέπει στις επιχειρήσεις να οργανώνονται καλύτερα και να αξιοποιούν δεδομένα και διαδικασίες.
Με βάση το μοντέλο που χρησιμοποιεί η ανάλυση της ΕΤΕ, εξετάζονται δύο πιθανές πορείες για την επόμενη δεκαετία. Στο πρώτο, πιο συντηρητικό σενάριο, οι ψηφιακές επενδύσεις συνεχίζονται με τον ίδιο ρυθμό και η Ελλάδα παραμένει περίπου 30% πίσω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε όρους ψηφιακής υποδομής. Σε αυτή την περίπτωση, η παραγωγικότητα της εργασίας εκτιμάται ότι θα αυξηθεί συνολικά περίπου 30% μέχρι το 2035, με το κενό έναντι της Ε.Ε. να μειώνεται μερικώς αλλά να παραμένει σημαντικό, ενώ το συνολικό όφελος για την ελληνική οικονομία υπολογίζεται γύρω στα 12 δισ. ευρώ.
Στο δεύτερο, πιο φιλόδοξο σενάριο, οι επενδύσεις στην ψηφιακή τεχνολογία επιταχύνονται κατά περίπου 40% και η Ελλάδα πλησιάζει περισσότερο τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Σε αυτή την περίπτωση, η παραγωγικότητα θα μπορούσε να αυξηθεί περίπου 50% έως το 2035, περιορίζοντας σημαντικά το χάσμα με την Ευρώπη και ενισχύοντας ουσιαστικά την αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας. Το συνολικό όφελος σε αυτό το σενάριο εκτιμάται ότι θα μπορούσε να φτάσει τα 23 δισ. ευρώ, κάτι που αναδεικνύει ότι ο ρυθμός και κυρίως η ποιότητα των ψηφιακών επενδύσεων είναι καθοριστικά για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας.
