Οι ελληνικές τράπεζες «ξεφόρτωσαν» στις εταιρείες διαχείρισης με στοιχεία Δεκεμβρίου 2025 περίπου 91,5 δισ. ευρώ κόκκινων δανείων. Οι δείκτες τους σε ό,τι αφορά τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα υποχώρησαν στα χαμηλότερα επίπεδα αυτού του αιώνα. Το πρόβλημα… λύθηκε. Ή μήπως όχι;
Μιλώντας στο συνέδριο του Οικονομικού Επιμελητηρίου, ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς Γ. Χαντζηνικολάου περιέγραψε τις συνθήκες χρηματοδότησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αναφέρθηκε στην έλλειψη επενδυτικών σχεδίων που να μπορούν να χρηματοδοτηθούν από τις τράπεζες, αλλά και στην οικογενειακή μορφή του ενός ή των δύο ατόμων που έχουν οι περισσότερες εταιρείες, χωρίς λογιστικά στοιχεία ή τακτοποιημένες φορολογικές ή ασφαλιστικές υποχρεώσεις, τις οποίες το τραπεζικό σύστημα δεν επιτρέπεται να χρηματοδοτήσει.
Αναγνώρισε ωστόσο και κάτι άλλο. Την ύπαρξη μεγάλου όγκου μη εξυπηρετούμενων απαιτήσεων στην οικονομία, στερώντας από τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις την πρόσβαση σε νέο δανεισμό. Περιέγραψε, με λίγα λόγια, το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα της οικονομίας, της επιχειρηματικότητας και του ίδιου του τραπεζικού συστήματος. Κι όμως, οι τραπεζικές χρηματοδοτήσεις δεν μπορούν να αναπτυχθούν όπως θα έπρεπε, ακριβώς γιατί υπάρχουν αυτές οι οφειλές. Οι τράπεζες έβγαλαν ένα πρόβλημα από πάνω τους, τα κόκκινα δάνεια, και φορτώθηκαν ένα άλλο, τις μη χρηματοδοτήσιμες εταιρείες.
Οι ίδιες οι «κόκκινες» επιχειρήσεις λειτουργούν ή υπολειτουργούν σε ένα παντελώς «μαύρο» περιβάλλον, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης, καθώς δεν μπορούν να διεκδικήσουν χρηματοδότηση από κανέναν επίσημο φορέα για να ανακάμψουν, αλλά λόγω της δομής της ελληνικής οικονομίας μπορούν και συνεχίζουν να υπάρχουν. Την ίδια στιγμή, η ελληνική οικονομία στερείται μέρος της δυναμικής της, με πάνω από ένα εκατομμύριο εγκλωβισμένα νομικά και φυσικά πρόσωπα, που οφείλουν λίγο λιγότερο από το ένα τρίτο του ελληνικού ΑΕΠ.
Σε πρόσφατη ανάλυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τόνιζε ότι η εμπειρία από άλλες χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση δείχνει πως μόλις μεγάλοι όγκοι επισφαλών δανείων κινηθούν εκτός του τραπεζικού τους συστήματος, η επίλυση γίνεται μακροπρόθεσμο έργο, χωρίς γρήγορη επιδιόρθωση.
Ως αποτέλεσμα κατέληγε ότι οι υπερχρεωμένοι παραμένουν ουσιαστικά εκτός τραπεζικού δανεισμού, περιορίζοντας έτσι την ικανότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη. Το πεπρωμένο είναι τις περισσότερες φορές δύσκολο να το αποφύγεις. Το ίδιο και τα χρέη.
