Αυτό που ανακαλύψαμε ως πολιτική κόντρα στην Ελλάδα μέσα στο Σαββατοκύριακο με αφορμή τον τουρισμό της πόλης των Αθηνών και το στεγαστικό πρόβλημα που προκαλεί στην πρωτεύουσα, στην Ισπανία το έχουν απογειώσει προ πολλού.
Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη, που και οι δύο λόγω του τουριστικού ρεύματος αντιμετωπίζουν οξύ στεγαστικό πρόβλημα, υιοθετούν διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα. Με ιδεολογικά μάλιστα χαρακτηριστικά. Η μεν «δεξιά» Μαδρίτη επικεντρώνεται στην τεράστια εξάπλωση του σχεδίου πόλης και στη μαζική κατασκευή νέων κατοικιών (πάνω από 300.000 νέα σπίτια) με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με κίνητρο χαμηλότερους φόρους. Η δε «αριστερή» Βαρκελώνη βασίζει το σχέδιό της σε αυστηρότερους κανονισμούς περιορισμού έως και κατάργησης της βραχυχρόνιας μίσθωσης, αλλά και σε αύξηση των διαθέσιμων κρατικών κατοικιών από το 6% στο 15% έως το 2045, έχοντας επιτύχει εντυπωσιακά αποτελέσματα στη συγκράτηση των ενοικίων.
Επιπλέον, το κεντρικό πλάνο της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Ισπανίας είναι ένα εθνικό πρόγραμμα 7 δισ. ευρώ για τη δημιουργία κατοικιών προς πώληση ή ενοικίαση, με τιμές χαμηλότερες από την αγορά, αλλά και με υποχρέωση συμμετοχής κατά 40% στη χρηματοδότηση από τις τοπικές κυβερνήσεις. Περιφέρειες που διοικούνται από το αντιπολιτευόμενο Λαϊκό Κόμμα, όπως της Μαδρίτης, το θεωρούν κρατική παρέμβαση. Αλλες, σαν αυτήν της Βαρκελώνης, θεωρούν ότι η προσιτή στέγη είναι κρατική υπόθεση.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων, αριστερών και δεξιών, είναι ότι τουλάχιστον έχουν ένα σχέδιο. Σαφές και διακριτό. Ξέρουν ότι τους λείπουν πολλά σπίτια, μόνο στις δύο πόλεις περίπου 700.000 κατοικίες, και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Προσπαθούν είτε να ενισχύσουν την προσφορά είτε να περιορίσουν τη ζήτηση.
Στην Ελλάδα, πέρα από κάποιους μικροπεριορισμούς στη ζήτηση μέσω των μέτρων για τη βραχυχρόνια μίσθωση, άλλα μέτρα δεν έχουν ληφθεί. Παρά το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία οι τιμές των κατοικιών έχουν αυξηθεί πάνω από 100% και οι τιμές των ενοικίων καλπάζουν σε πολλές περιοχές με υψηλότερους ρυθμούς.
Είναι πραγματικά τόσο ρηχή η συζήτηση που γίνεται για το θέμα, που είναι να απορεί κανείς. Η κυβέρνηση έχει αφήσει την Golden Visa να προσφέρει πίεση στη ζήτηση, αποφεύγει συστηματικά να φορολογήσει όσους αγοράζουν ακίνητα και συνεχίζουν επίμονα να τα κρατούν κλειστά μειώνοντας την προσφορά και έπειτα από όλα αυτά αντιτείνει ένα μείγμα 43 διάσπαρτων μικροδράσεων αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Αντίστοιχα, ο δήμαρχος της Αθήνας από τη μια διαπιστώνει ότι η όχληση είναι τόσο μεγάλη από τον τουρισμό, με επιπτώσεις και στην αγορά κατοικίας, και το πρώτο που σκέφτεται για να το αντιμετωπίσει είναι η αύξηση των εσόδων του δήμου…
