Οποιος θυμάται τις εκθέσεις του ΔΝΤ στο παρελθόν για την ελληνική φορολογική διοίκηση θα διαπιστώσει ότι ήταν γεμάτες από αναφορές για πολιτικές παρεμβάσεις, έλλειψη συνέχειας και τεχνολογικής υποδομής που οδηγούσε σε χειροκίνητες διαδικασίες, περιορισμένη διασταύρωση στοιχείων και προβληματική εκ του σύνεγγυς επαφή ελεγκτή και ελεγχομένου.
Ακόμη και πράγματα που θεωρούνται δεδομένα σήμερα, όπως η ηλεκτρονική υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, υιοθετήθηκαν μόλις το 2013. Ολοι οι φορολογούμενοι στήνονταν στην ουρά για να υποβάλουν τη φορολογική τους δήλωση. Οπως παρατηρείτο εκείνη την περίοδο από τον ΟΟΣΑ, «η ελληνική διοίκηση εν γένει δεν χαρακτηρίζεται για τη συστηματική τήρηση αρχείων και στοιχείων».
Σε δημοσίευμα ξένης εφημερίδας, το 2012, αναφερόταν ότι σε συγκεκριμένη ΔΟΥ του νομού Αττικής «οι φορολογούμενοι τελούν σε σύγχυση ως προς τα έντυπα που πρέπει να συμπληρώσουν. Κούτες με χαρτιά βρίσκονται παντού εντός της υπηρεσίας, ενώ οι υπολογιστές των υπαλλήλων υποστηρίζονται από απαρχαιωμένο λογισμικό».
Σε μια έκθεσή της το 2015 η διαΝΕΟσις ανέφερε ως «χαρακτηριστικό παράδειγμα της ελλιπούς και αναποτελεσματικής φορολογικής διοίκησης τη δυνατότητα απόκτησης πέραν του ενός ΑΦΜ από το ίδιο πρόσωπο, επειδή στο σύστημα Τaxisnet είχε εκ παραδρομής γίνει κάποιο ορθογραφικό λάθος στο πατρώνυμο του φορολογουμένου!».
Και αυτά δεν ήταν τα σημαντικότερα προβλήματα. Η πολυνομία που ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την πολιτική αστάθεια και οι συνεχείς αλλαγές κυβερνήσεων και φορολογικής διοίκησης, καθώς όλοι ήθελαν να ελέγχουν το θέμα της είσπραξης των φόρων με τους δικούς τους ανθρώπους, οδηγούσαν σε παράλυση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Σύμφωνα με τη διαΝΕΟσις, «συνυφασμένη με την ύπαρξη (ή μη) πολιτικής βούλησης για την πάταξη της φοροδιαφυγής ήταν και η ύπαρξη διαφθοράς στον κρατικό μηχανισμό, που ενισχύεται από την ύπαρξη κομματικού κράτους που διέπει τον δημόσιο τομέα».
Η ίδρυση της ΑΑΔΕ, την οποία πολέμησε λυσσαλέα το πολιτικό σύστημα, ήρθε να ανατρέψει αυτή την ισορροπία. Για πρώτη φορά η φορολογική διοίκηση απέκτησε τη δυνατότητα να λειτουργεί με συνέχεια, επαγγελματισμό και σαφείς επιχειρησιακούς στόχους. Οι διεθνείς οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ, μας αποδίδουν τα εύσημα, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχουν ακόμη αδυναμίες. Αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής και κυρίως δεν είναι εύκολα αναστρέψιμη. Και αυτό για μια χώρα που έχει δει πολλές μεταρρυθμίσεις να ξεκινούν και να εγκαταλείπονται, είναι ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο. Το άλλο είναι ότι μαζί αυξάνονται και τα έσοδα από τον περιορισμό της φοροδιαφυγής…
