Οι ευάλωτες χώρες που πλήρωσαν υψηλό οικονομικό τίμημα κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράν επιδιώκουν να δημιουργήσουν εγχώρια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου για μελλοντικά σοκ, κίνηση που θα μπορούσε να μειώσει τη ζήτηση κατά περίπου μισό δισεκατομμύριο βαρέλια. Ενώ το σχεδόν ολικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ διέκοψε το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου για πάνω από τρεις μήνες –αναδιατάσσοντας τις αγορές ενέργειας και εκτοξεύοντας την τιμή του αργού Brent σε σχεδόν 120 δολάρια το βαρέλι– τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν πολύ χειρότερα. Μια βασική σταθεροποιητική δύναμη ήταν η ικανότητα του κόσμου να αξιοποιήσει τα αποθέματα έκτακτης ανάγκης.
Στις αρχές της σύγκρουσης, και τα 32 μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΔΟΕ) συμφώνησαν σε ένα ρεκόρ απελευθέρωσης 400 εκατ. βαρελιών από στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου (SPR), με τις ΗΠΑ να συνεισφέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο. Η μείωση, η έκτη από τη δημιουργία του ενεργειακού φορέα, επικύρωσε μια στρατηγική που διαμορφώθηκε μετά το αραβικό εμπάργκο πετρελαίου του 1973, σύμφωνα με την οποία τα μέλη του πρέπει να διατηρούν αποθέματα έκτακτης ανάγκης ίσα με τουλάχιστον 90 ημέρες καθαρών εισαγωγών. Η Κίνα έδωσε ένα δεύτερο μάθημα. Αν και δεν είναι πλήρες μέλος του IEA, έχει αφιερώσει χρόνια στην κατασκευή του μεγαλύτερου SPR στον κόσμο, διατηρώντας περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο βαρέλια για να προστατευτεί από ένα τέτοιο σενάριο. Με αυτό το «ταμείο για τις βροχερές μέρες», ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ενέργειας στον κόσμο μείωσε τις αγορές αργού πετρελαίου περισσότερο από το ένα τρίτο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η αποχώρηση από την αγορά σε μια περίοδο περιορισμένης προσφοράς και υψηλών τιμών εξοικονόμησε στο Πεκίνο δισεκατομμύρια δολάρια και βοήθησε στην προστασία του από την οικονομική δυσπραγία που βίωσαν άλλες περιοχές της Ασίας. Η κρίση ήταν ιδιαίτερα αισθητή στην Ινδία, στο Πακιστάν, στην Ταϊλάνδη και σε άλλες οικονομίες με περιορισμένα εγχώρια αποθέματα που στράφηκαν σε επιδοτήσεις, περιορισμούς στα καύσιμα, λιγότερες εβδομάδες εργασίας και άλλα μέτρα λιτότητας για να περιορίσουν την κατανάλωση. Πολλοί ευάλωτοι εισαγωγείς είναι πλέον πιθανό να επεκτείνουν τα SPR τους όπου το επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος, ενώ όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα μπορεί να ενισχύσουν τα σχέδια μείωσης της ζήτησης. Η Ευρώπη διαθέτει ήδη ένα εκτεταμένο σύστημα αποθήκευσης φυσικού αερίου για τη διαχείριση της εποχικής ζήτησης, ιδιαίτερα τον χειμώνα. Ωστόσο, με το εισαγόμενο LNG να αντιπροσωπεύει πλέον περισσότερο από το 40% του εφοδιασμού της με φυσικό αέριο –και πάνω από το 60% αυτών των εισαγωγών να προέρχεται από τις ΗΠΑ– η περιοχή μπορεί να επιλέξει να κατασκευάσει επιπλέον αποθηκευτικούς χώρους υπό κυβερνητικό έλεγχο.Ακόμη και οι παραγωγοί ενέργειας κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Οι εθνικές πετρελαϊκές εταιρείες του Κόλπου επιδιώκουν περισσότερους αποθηκευτικούς χώρους εκτός της περιοχής για να διατηρήσουν την ευελιξία των εξαγωγών σε ενδεχόμενη κρίση.
Η Saudi Aramco, η οποία ήδη λειτουργεί εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην Ιαπωνία, στη Νότια Κορέα, στην Αίγυπτο και στη βορειοδυτική Ευρώπη, έχει δηλώσει ότι εξετάζει το ενδεχόμενο περαιτέρω επέκτασης. Συνολικά, αυτά τα νέα σχέδια αποθήκευσης θα μπορούσαν να απαιτήσουν περίπου 500 εκατ. βαρέλια αργού και διυλισμένων προϊόντων. Ενας κόσμος με σημαντικά μεγαλύτερα στρατηγικά αποθέματα μπορεί να αποδειχθεί πιο ανθεκτικός σε κρίσεις. Καθώς υποχωρεί το σοκ του Ορμούζ, το μάθημα για τους εισαγωγείς είναι σαφές: «αδύνατες» διαταραχές μπορούν να συμβούν, να διαρκέσουν περισσότερο από το αναμενόμενο και να πλήξουν περισσότερο εκεί όπου δεν υπάρχει «μαξιλάρι».
