Οταν ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, η Ασία γνώριζε ότι θα βιώσει σοβαρές επιπτώσεις από την απώλεια πρόσβασης σε ένα τεράστιο απόθεμα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της σύγκρουσης ωστόσο έπληξαν την περιοχή σκληρότερα και ταχύτερα από το αναμενόμενο. Ακόμα κι αν υπάρξει σύντομα ειρηνευτική συμφωνία, το μέλλον αυτής της βιομηχανικής περιοχής που βρίσκεται πίσω από την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη εδώ και δεκαετίες πιθανότατα θα περιλαμβάνει μήνες ακυρωμένων πτήσεων, αυξανόμενες τιμές τροφίμων, παύσεις λειτουργίας εργοστασίων και άδεια ράφια για προϊόντα από πλαστικές σακούλες και σύριγγες μέχρι κραγιόν και μικροτσίπ.
Αμέτρητες επιχειρήσεις βρίσκονται στα πρόθυρα της πτώχευσης. Οι κυβερνήσεις αναλαμβάνουν τεράστιο χρέος για να επιβραδύνουν τον πληθωρισμό. Μέχρι το τέλος του έτους, σύμφωνα με τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις των Ηνωμένων Εθνών, εκατομμύρια άνθρωποι στην Ασία θα μπορούσαν να οδηγηθούν στη φτώχεια. Ακόμα κι αν τα Στενά του Ορμούζ άνοιγαν αύριο, θα περνούσαν χρόνια για να φτάσουν η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου και η ναυτιλία στα προπολεμικά επίπεδα. Αγρότες στο Βιετνάμ, εργάτες στην Ινδία, πανδοχείς στη Σρι Λάνκα, οδηγοί στις Φιλιππίνες και στελέχη στο Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη ακούγονται όλοι πιο ανήσυχοι από τους πολιτικούς της περιοχής, οι οποίοι συχνά υποτιμούν την αναταραχή.
Τον Μάρτιο ακυρώθηκαν περισσότερες από 92.000 πτήσεις παγκοσμίως, με τις περισσότερες ακυρώσεις να συνδέονται με την περιοχή Ασίας – Ειρηνικού. Οι αερομεταφορείς που πετούν μέσω της Μέσης Ανατολής, όπου απασχολούνται 24 εκατ. μετανάστες εργαζόμενοι από την Ασία, ανέστειλαν αμέσως τα ταξίδια προς το Ντουμπάι και άλλους κόμβους του Κόλπου. Με τα καύσιμα αεροσκαφών να έχουν σχεδόν διπλασιαστεί και τη διαθεσιμότητά τους να απειλείται, οι εταιρείες μειώνουν δρομολόγια. Απομακρυσμένες περιοχές, από την ενδοχώρα της Αυστραλίας μέχρι τους πρόποδες των Ιμαλαΐων, βυθίζονται σε περαιτέρω απομόνωση. Ταξιδιωτικά γραφεία, ξενοδοχεία και εστιατόρια αντιμετωπίζουν επίσης ξαφνική κατάρρευση των δραστηριοτήτων τους.
Επιπλέον, πολλές από τις πιο επιτυχημένες εξαγωγικές βιομηχανίες της Ασίας απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και άλλων συστατικών από τη Μέση Ανατολή. Η παραγωγή χαλκού και νικελίου, για παράδειγμα, βασίζεται στην υψηλή θερμότητα από το φυσικό αέριο, αλλά και στο θείο, ένα υποπροϊόν ορυκτών καυσίμων. Και τα δύο είναι σε έλλειψη, αναγκάζοντας αρκετούς Ινδονήσιους μεταποιητές νικελίου να μειώσουν την παραγωγή τους κατά τουλάχιστον 10%. Ο πολυεστέρας και το νάιλον προέρχονται επίσης από το πετρέλαιο. Στο Μπανγκλαντές, όπου κατασκευάζονται ρούχα για τις Wal-Mart, Zara και Uniqlo, οι διαταραχές στα χρονοδιαγράμματα παραγωγής και αποστολής είναι συχνές και επιδεινώνονται. Το ένα εμπόδιο φέρνει το άλλο. Χωρίς αρκετά πετροχημικά για την κατασκευή πλαστικών συσκευασιών, λιγότερα κορεατικά προϊόντα ομορφιάς φθάνουν στα καταστήματα. Η έλλειψη λιπασμάτων απειλεί τις καλλιέργειες ρυζιού στο Βιετνάμ. Και οι κτηνοτρόφοι στην Αυστραλία προειδοποιούν ακόμη και για έλλειψη κόκκινου κρέατος.
Την περασμένη εβδομάδα, νέα έκθεση του ΟΗΕ εκτίμησε ότι 8,8 εκατ. άνθρωποι στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού κινδυνεύουν να περιέλθουν σε συνθήκες φτώχειας λόγω του πολέμου, ενώ ο πόλεμος θα κόστιζε μεταξύ 97 και 299 δισ. δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί σε 0,3% έως 0,8% του περιφερειακού ΑΕΠ. Η ζημιά του πολέμου δεν θα περιοριστεί εύκολα. Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ και το Ιράν καταλήξουν σε διαρκή ειρήνη, οι δυνάμεις της έλλειψης και του πληθωρισμού έχουν αποκτήσει δυναμική. «Εχετε δει τσουνάμι, διασχίζουν τον ωκεανό πολύ γρήγορα», λέει ο Φίλιπ Κορνέλ από το Ατλαντικό Συμβούλιο. «Μου κόβει την ανάσα να βλέπω ότι οι Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πιστεύουν ότι είναι άτρωτοι».
