Το πλάνο ανοίγει με έναν αγώνα μπάσκετ στο σχολείο της μικρής πόλης Τρι Χιλ στη Βόρεια Καρολίνα. Οι εξέδρες είναι γεμάτες, ο ρυθμός γρήγορος και όλα δείχνουν να εξαρτώνται από τον Νέιθαν Σκοτ – αν θα οδηγήσει την ομάδα του στη νίκη.
Δύο νέοι άνθρωποι με εντελώς διαφορετικά βιώματα συναντιούνται σε αυτή την πόλη, χωρίς ακόμα να έχουν συγκρουστεί. Από τη μία, ο Νέιθαν (Τζέιμς Λάφερτι), το παιδί–θαύμα του μπάσκετ και ο πιο δημοφιλής μαθητής του σχολείου. Από την άλλη, ο ετεροθαλής αδελφός του, Λούκας Σκοτ (Τσαντ Μάικλ Μάρεϊ), ένας εξίσου ταλαντούχος αλλά αποστασιοποιημένος παίκτης, που έχει μάθει να ζει στο περιθώριο. Η αδελφική αντιπαλότητα δυναμώνει όταν και οι δύο καλούνται να παίξουν στην ίδια ομάδα.
Αυτή είναι η εισαγωγή της σειράς του Μαρκ Σουάν, «One Tree Hill», που έκανε πρεμιέρα στις 23 Σεπτεμβρίου 2003 στο αμερικανικό δίκτυο The WB. Είκοσι και πλέον χρόνια μετά την προβολή του πρώτου επεισοδίου, το επιτυχημένο πρότζεκτ, που έμεινε στον αέρα για εννέα σεζόν, μάς «συστήνεται» πάλι στο Netflix και γοητεύει το κοινό. Στην Ελλάδα είχε γίνει γνωστό ήδη από το 2005, όταν προβλήθηκε στην ιδιωτική τηλεόραση, ενώ πρόσφατα επέστρεψε μέσω της πλατφόρμας, φτάνοντας στην πεντάδα του Top10.
To «One Tree Hill» αγαπήθηκε γιατί ανήκε σε μια συγκεκριμένη τηλεοπτική «γλώσσα» στις αρχές του 2000: εφηβικά δράματα που λειτουργούσαν σαν σαπουνόπερες ενηλικίωσης. Εντονα συναισθηματικές, με συχνά υπερβολικές πλοκές, αλλά ταυτόχρονα βαθιά συνδεδεμένες με την εφηβική εμπειρία.
Με αφετηρία τη σύγκρουση δύο ετεροθαλών αδελφών μέσα από το μπάσκετ, η σειρά γρήγορα άνοιξε τη θεματική της σε ζητήματα όπως οι οικογενειακές ρήξεις, οι ταξικές διαφορές και η αναζήτηση ταυτότητας σε μια μικρή κοινωνία. Παράλληλα, έδινε μεγαλύτερο βάρος στις σχέσεις και στις συναισθηματικές διαδρομές των χαρακτήρων παρά στην ίδια την πλοκή.
Για πολλούς θεατές, δεν είναι απλώς μια σειρά των εφηβικών τους χρόνων, αλλά ένα τηλεοπτικό σύμπαν που θυμίζει μια ολόκληρη εποχή. Μια πιο «αθώα» εποχή, όπου η καθημερινότητα δεν ήταν ακόμα πλήρως συνδεδεμένη με οθόνες όπως σήμερα. Τα κινητά τηλέφωνα δεν είχαν την κυρίαρχη θέση που έχουν πλέον, η επικοινωνία δεν γινόταν διαρκώς μέσα από social media και οι σχέσεις χτίζονταν πιο αργά και άμεσα, σε φυσικές συναντήσεις. «Γενικότερα, υπάρχει μια αίσθηση νοσταλγικής επιστροφής σε έναν “παράδεισο”, σε μια οικεία συναισθηματική ατμόσφαιρα. Αυτό καθησυχάζει τους ανθρώπους, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές όπως αυτές που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια», λέει στην «Κ» ο καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νίκος Δεμερτζής.
Μαζί με το «One Tree Hill», τίτλοι όπως οι «The O.C» και «Veronica Mars» διαμόρφωσαν ένα ολόκληρο τηλεοπτικό σύμπαν για τους millennials που μεγάλωσαν μαζί τους, με ιστορίες που, παρότι δραματοποιημένες, διατηρούσαν μια αίσθηση καθημερινότητας και αναγνωρισιμότητας για τον νεαρό θεατή. Η άνοδός τους ήρθε σε μια περίοδο κατά την οποία σειρές όπως το «Dawson’s Creek» ολοκλήρωναν τον κύκλο τους, έχοντας ήδη ανοίξει τον δρόμο για ένα νέο κύμα εφηβικών δραμάτων στην τηλεόραση.
Επιστροφή στο οικείο
Πέρα από τις ίδιες τις παραγωγές, τα συγκεκριμένα τηλεοπτικά προγράμματα λειτουργούν σήμερα ως ένα κοινό σημείο αναφοράς για συναισθήματα και εμπειρίες μιας άλλης τηλεοπτικής πραγματικότητας.
Αυτή η δυναμική δεν αφορά μόνο συγκεκριμένες σειρές ή τηλεοπτικές περιόδους, αλλά τον τρόπο με τον οποίο σήμερα διαχειριζόμαστε το παρελθόν. «Οι εξελίξεις σε τεχνολογία, οικονομία και επικοινωνία είναι τόσο γρήγορες, που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να προσαρμοστούν και επιστρέφουν στο οικείο», εξηγεί ο κ. Δεμερτζής.
Η κατανάλωση
Στο σημερινό τηλεοπτικό πεδίο, αυτή η ανάγκη για συναισθηματική ασφάλεια δεν εκφράζεται μόνο μέσα από το περιεχόμενο που επιλέγουν οι θεατές, αλλά και από τον τρόπο που το καταναλώνουν. «Οι σειρές αυτές έχουν μεγάλο αριθμό επεισοδίων, κάτι που ενισχύει τη συναισθηματική εμπλοκή και οδηγεί σε πιο εύκολο binge-watching», τονίζει η καθηγήτρια–σύμβουλος στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και επιμελήτρια τεκμηρίωσης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και στο Filmography, Ορσαλία Ελένη Κασσαβέτη. «Σημαντικό ρόλο παίζει και η δυνατότητα προσωπικού ρυθμού θέασης, αφού ο θεατής δεν είναι πλέον δεσμευμένος σε εβδομαδιαίο πρόγραμμα και μπορεί να εντάσσει το περιεχόμενο στην καθημερινότητά του, με μεγαλύτερη ευελιξία».
Αυτή η μετατόπιση από την αναμονή στην άμεση πρόσβαση έχει αλλάξει συνολικά τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούμε σειρές. «Το streaming έχει αλλάξει τη σχέση μας με τη σειρά: δεν την περιμένουμε πια, τη διαμορφώνουμε στον δικό μας χρόνο», σημειώνει η κ. Κασσαβέτη.
Και ίσως γι’ αυτό σειρές όπως το «One Tree Hill» ή το «O.C» συνεχίζουν να βρίσκουν χώρο στις πλατφόρμες και στις λίστες θέασης: όχι μόνο ως προϊόντα νοσταλγίας για τους millennials, αλλά και ως ιστορίες που εξακολουθούν να δημιουργούν συναισθηματική ταύτιση σε ένα νέο τηλεοπτικό περιβάλλον.
