Το «Μπαμπά, σ’ αγαπώ», η επιτυχημένη σειρά του Alpha TV που προβάλλεται κάθε εβδομάδα, την κέρδισε από την πρώτη στιγμή, χάρη στη διαφορετική του ματιά: μια οικογενειακή ιστορία ιδωμένη από την πλευρά των μπαμπάδων. Με ζωντανούς διαλόγους, χιούμορ και μια τρυφερή, φρέσκια προσέγγιση σε θέματα που αγγίζουν όλους, το σενάριο –υπογεγραμμένο από τον Γιώργο Φειδά– καταφέρνει, όπως λέει, να την κάνει να γελά ακόμη και κατά την ανάγνωσή του, κάτι που για την ίδια αποτελεί το πιο ισχυρό δείγμα μιας καλογραμμένης δουλειάς.
Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στη σειρά;
Με κάλεσε η υπεύθυνη κάστινγκ, η οποία με είχε δει στο θέατρο, έπειτα έκανα ένα ραντεβού με την παραγωγή, μου είπαν κάποια πράγματα για το πρότζεκτ και τον ρόλο, έκανα μια συνάντηση με τον σκηνοθέτη μας τον Νίκο Κρητικό που με είχε δει και αυτός σε κάποιες δουλειές, μιλήσαμε αρκετά για τον ρόλο, μου έστειλε κάποια σενάρια να διαβάσω. Μου άρεσε πολύ η ιστορία, ο ρόλος όπως επίσης και οι συνεργάτες και κάπως έτσι προχώρησε.
Τι σε τράβηξε περισσότερο στο σενάριο;
Αρχικά μου άρεσε πολύ που επιτέλους βλέπαμε μια οι οικογενειακή ιστορία μέσα από τους μπαμπάδες. Έπειτα, η πλοκή , οι διάλογοι και οι χαρακτήρες. Μου άρεσε που αγγίζει θέματα που λίγο πολύ όλοι μπορούν να ταυτιστούν αλλά με έναν τρόπο τρυφερό, ευαίσθητο και φρέσκο. Που δεν μπαίνει σε διαδικασία να εντυπωσιάσει αλλά να αγγίξει τον θεατή με απλότητα και ειλικρίνεια. Που ισορροπεί τόσο καλά τα δραματικά και τα κωμικά στοιχεία. Που δεν εξαναγκάζει ούτε το γέλιο ούτε την συγκίνηση. Όλα προκύπτουν κάπως φυσικά. Πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να γελάω ή να συγκινούμαι διαβάζοντας τα σενάρια. Ακόμη μου συμβαίνει αυτό. Για μένα αυτό είναι ξεκάθαρα δείγμα ενός καλογραμμένου σεναρίου. Αυτό που επίσης εκτιμώ πολύ είναι τα μηνύματα που περνάει με έναν τρόπο που δεν έχει διδακτισμό. Μου αρέσουν πάντα τα σενάρια που ενώ απευθύνονται στο ευρύ κοινό τολμούν να σπάσουν στερεότυπα, έχουν το θάρρος να συγκρουστούν με παλαιωμένες αντιλήψεις ενώ παράλληλα διατηρούν ένα βαθύ σεβασμό για τον άνθρωπο και τις αδυναμίες του. Τα εύσημα στον Γιώργο Φειδά και στην ομάδα του.
Πώς είναι η συνεργασία σου με τους υπόλοιπους ηθοποιούς;
Η συνεργασία μας είναι απολαυστική. Στ΄ αλήθεια απολαυστική. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να δουλεύεις με συναδέλφους που μοιράζεστε την ίδια χαρά, ενθουσιασμό, αλλά και την ίδια δημιουργική αγωνία για το αποτέλεσμα. Νομίζω ότι αυτός είναι και ένας από τους λόγους που πάει τόσο καλά η σειρά. Θαυμάζω και απολαμβάνω όλους τους ηθοποιούς στη σειρά.
Υπάρχει κάποια στιγμή στα γυρίσματα που δεν θα ξεχάσεις;
Έχω πολλές στιγμές με τον Μιχάλη Βαλάσογλου που πραγματικά έπρεπε να παλέψω με τον εαυτό μου για να σταματήσω να γελάω και να καταφέρουμε να βγάλουμε τη σκηνή. Αυτό φυσικά εντείνεται όταν έχουμε ομαδικές σκηνές. θυμάμαι μία τέτοια σκηνή που ήμασταν όλοι μαζί και έπρεπε να κάνουμε ασκήσεις αναπνοής για να συγκρατηθούμε από τα γέλια για να βγει τελικά το γύρισμα.
Τι πιστεύεις ότι κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει;
Η ευαισθησία, η ειλικρίνεια και το χιούμορ του σεναρίου που κουμπώνει τέλεια με την αισθητική και την τρυφερότητα του Νίκου Κρητικού στη σκηνοθεσία. Έπειτα οι ηθοποιοί που δεν επαναπαύονται και προσπαθούν όλοι να κρατήσουν ψηλά το επίπεδο. Όπως και όλοι οι συνεργάτες σε όλα τα τμήματα και τις ειδικότητες. Αλλά νομίζω ότι το δυνατό στοιχείο της σειράς είναι οι μικροί ηθοποιοί που συμμετέχουν. Η μικρή Ζωή που παίζει την Σοφία, ο Θοδωρής -Στέλιος και ο Ιάσωνας- Βίκτωρας, που με την καθοδήγηση των σκηνοθετών και την πολύτιμη βοήθεια από τις μητέρες τους, έχουν καταφέρει να φτιάξουν χαρακτήρες και να κερδίσουν το κοινό.
Πώς θα περιέγραφες τον χαρακτήρα της Βιργινίας με τρεις λέξεις;
Αυστηρή, δίκαιη, ευαίσθητη.
Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο σε αυτόν τον ρόλο;
Στην αρχή μου φαινόταν πολύ επιθετική. Στη συνέχεια κατάλαβα πως η φαινομενική σκληρότητα εδράζεται σε μια βαθιά αγωνία και ευαισθησία.
Υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα σε εσένα και τη Βιργινία;
Είναι πολύ αυστηρή με τον εαυτό της. Αυτό είναι το κοινό μας στοιχείο.
Ποια σκηνή θεωρείς πιο δυνατή για τον χαρακτήρα σου;
Μια στιγμή μεγάλης ρωγμής και μετατόπισης της Βιργινίας είναι η σκηνή που η μεγάλη κόρη της, η Ζωή, της ζητάει να μείνει με τον μπαμπά της.
Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;
Δεν μου είναι σαφές. Ήταν πολύ μπερδεμένα τα θέλω ως παιδί και ως έφηβη. Θα έλεγα πως συνειδητά το κατάλαβα όταν άρχισα να προσπαθώ για αυτό.
Ποιον ρόλο θα ήθελες να παίξεις στο μέλλον;
Δεν έχω κάποιο ρόλο στο μυαλό μου που θα ήθελα να παίξω. Ξέρω σίγουρα να σου πω ότι θα ήθελα να παίξω στην Επίδαυρο. Για πολλά χρόνια η ιδέα της Επιδαύρου μου προκαλούσε άγχος. Σήμερα με ενθουσιάζει η πρόκληση.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στο επάγγελμα;
Η αβεβαιότητα και η συνεχής αλλαγή συνεργατών. Όπως φυσικά και η διαχείριση της αποτυχίας και της επιτυχίας για την διατήρηση της ακεραιότητας σου.
Ποια συμβουλή θα έδινες σε νέους ηθοποιούς;
Να ζουν τη ζωή τους και να γεμίζουν εμπειρίες. Να διευρύνονται συνεχώς εκτός και εντός δουλειάς.
Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον τηλεοπτικό χαρακτήρα σου, τι θα ήταν;
Η αλήθεια είναι πως την απολαμβάνω ως έχει. Αυτό που θα άλλαζα είναι αυτό που θα δούμε σιγά σιγά να αλλάζει στην πορεία της μέσα στη σειρά. Να αρχίσει να επιτρέπει το λάθος στους άλλους και στον εαυτό της.
Στην πορεία σου μέχρι τώρα ποιοί σταθμοί θεωρείς ότι υπήρξαν οι πιο σημαντικοί για σένα;
Η εισαγωγή μου στη σχολή του Κρατικού θεάτρου βορείου Ελλάδος. Αλλά και η γέννηση του γιου μου που με άλλαξε ως άνθρωπο και μοιραία με «μεγάλωσε» ως ηθοποιό. Αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο «σταθμοί» υπήρξαν όλες οι συνεργασίες που είχα ως τώρα στην πορεία μου. Κάθε μία με εξέλιξε ως ηθοποιό και επαγγελματία και άνοιξε τον δρόμο για την επόμενη συνεργασία.
Μιλησέ μας για την θεατρική σου ενασχόληση αυτό τον καιρό
Αυτό τον καιρό έχω την τύχη να παίζω στην παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», του Μαρκ Μέντοφ, σε σκηνοθεσία και διασκευή Δημοσθένη Παπαδόπουλου, στο θέατρο Άλφα. Το έργο μέσα από τη σχέση μιας κωφής γυναίκας και ενός λογοθεραπευτή δασκάλου, που τον υποδύεται ο Πάρις Θωμόπουλος, αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία και σύνδεση και μας καλεί να επανεξετάσουμε την έννοια της αγάπης, υπερβαίνοντας τα προσωπικά όρια, τις πεποιθήσεις μας και τις ασφάλειές μας. Όλοι οι ηθοποιοί διδαχτήκαμε τη νοηματική γλώσσα από την Αρτεμισία Παντελάκη και την Άννα Λιάκου και η παράσταση είναι 100% προσβάσιμη και για κωφά άτομα. Είμαι βαθιά περήφανη, καθώς ίσως για πρώτη φορά, αισθάνομαι πως το θέατρο εκπληρώνει τον πιο πυρηνικό του ρόλο, να ενώνει διαφορετικούς κόσμους. Έρχονται άνθρωποι που βλέπουν πρώτη φορά θέατρο και νιώθουν πως αυτό που βλέπουν τους απευθύνεται με τρόπο ισότιμο. Τι πιο ουσιαστικό για το θέατρο να βλέπεις στην πλατεία να κάθονται δίπλα δίπλα κωφοί και ακούοντες θεατές και να έχουν την ίδια συγκίνηση στα μάτια; Αυτό που το κράτος μας αδυνατεί, ή αδιαφορεί να κάνει, το καταφέρνει το θέατρο. Ενώνει τους ανθρώπους, γεφυρώνει την μεταξύ τους απόσταση. Γίνεται κοινός τόπος και εμπειρία.
Μπαμπά, σ’ αγαπώ: Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21.00, στον Alpha.
Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, θέατρο Άλφα, Σάββατο 21.00 και Κυριακή 19.30 (έως 17/05).
