Το ερώτημα είναι σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο σε κάθε νέα κυκλοφορία ενός βετεράνου μουσικού θρύλου: Τι έχει να μας πει σήμερα; Το αναρωτηθήκαμε στις αρχές της χρονιάς όταν ο Ρίνγκο Σταρ έβγαλε country δίσκο, το θέτουμε ως ερώτημα για την εν αναμονή κυκλοφορία των Rolling Stones και αναπόφευκτα τώρα για τον νέο, 20ό σόλο δίσκο του Πολ Μακάρτνεϊ που κυκλοφορεί την Παρασκευή 29 Μαΐου.
Το «Boys of Dungeon Lane», όπως ονομάζει το πολυγραφότατο Σκαθάρι τον νέο άλμπουμ του, είναι μια επιστροφή στην τελευταία φορά που ο Μακάρτνεϊ υπήρξε «θνητός» (ξεχνάμε ενδεχομένως πως ό,τι μπορεί να λογιστεί ως «κανονική ζωή» τελείωσε για τους Beatles περίπου στα 20 χρόνια τους). Η απολογιστική διάθεση που φέρνουν τα 83 χρόνια ζωής γυρνούν λοιπόν νοητά τον μουσικό στα παιδικά χρόνια του στο Λίβερπουλ, σε μια δουλειά που εν πολλοίς λειτουργεί όπως οι πρώτες 50 σελίδες μιας τυπικής αυτοβιογραφίας που διατρέχουν τις καρτ ποστάλ της παιδικής μνήμης.
Και όπως συνήθως, αυτές οι εισαγωγικές αφηγήσεις σπάνια προσφέρουν μεγάλες συγκινήσεις, έτσι και αυτή η δουλειά λειτουργεί περισσότερο σαν άλλο ένα κεφάλαιο των ύστερων χρόνων του Μακάρτνεϊ, που ακόμη κι αν είναι αδύνατο να πατήσει εκ νέου σε κατακτημένες κορυφές, εξασκεί την τέχνη του δημιουργού του. Λιγότερο ενδόμυχο και «καλλιτεχνικό» από το «McCartney III» (2020), το «Boys of Dungeon Lane» στοχεύει με την καθαρή, ροκ παραγωγή του Αντριου Βατ σε μια ασφαλή προσέγγιση του κοινού του.
Είναι ενθαρρυντικό να ακούς το «Life Can Be Hard», που θα μπορούσε να έχει βγει από οποιαδήποτε ηχογράφησή του της δεκαετίας του 1970, και το «Salesman Saint», παρότι όχι σπουδαίο, να εκπέμπει μια μελαγχολική γοητεία. Και είναι πάντα χαρά να βλέπεις δύο Σκαθάρια να δίνουν ξανά τα χέρια, όπως κάνει ο «σερ» Πολ με τον Ρίνγκο Σταρ στο χαρωπό «Home to Us».
Απέναντι σε αυτές τις στιγμές στέκουν εντελώς αδιάφορα κομμάτια όπως το «First Star of the Night» και προσπάθειες να μπουν εδώ κι εκεί αναφορές στα μεγαλεία του παρελθόντος. Το «Mountain Top», λόγου χάριν, θέλει να γεφυρώσει τον χρόνο, με ένα κορίτσι που κάνει ένα «άλλο» ταξίδι στο Glastonbury, κάπου μεταξύ ηχητικών παιχνιδισμάτων που φέρνουν στον νου τις LSD εποχές του «I Am The Walrus» και ενός ρεφρέν που ανήκει στον 21ο αιώνα. Στο «Never Know» απηχεί από μακριά το «Strawberry Fields Forever». Στο «Down South» ο Μακάρτνεϊ… αιτείται «twist and shout», με ενέργεια βγαλμένη από τη νιότη του. Θυμίζει τρόπον τινά τους παλαίμαχους σκηνοθέτες που πετούν μικρούς φόρους τιμής στις νέες ταινίες τους, παίζοντας στα όρια της αυτοαναφορικότητας και της μανιέρας.
