Οταν πριν από δύο χρόνια η Τέιλορ Σουίφτ «έβαφε» κάθε πόλη από την οποία περνούσε με τα χρώματα της «Eras Tour» (η περιοδεία ξεπέρασε τα 2 δισ. δολάρια εσόδων, η πιο επιτυχημένη που έγινε ποτέ), μια παράλληλη επιτυχία γραφόταν στις αίθουσες: η ταινία «Eras Tour» όχι μόνο συγκέντρωσε 261 εκατ. δολάρια στο παγκόσμιο box office, αλλά οι απανταχού «Swifties» και έφηβοι έστηναν ένα κανονικό πάρτι σε κάθε προβολή: χόρευαν, τραγουδούσαν, ζούσαν κανονικά μια συναυλία και ας την έβλεπαν σε δύο διαστάσεις.
Δεν ήταν μόνο άλλη μια επιτυχία της μεγαλύτερης ποπ σταρ του πλανήτη, αλλά η κραταιά απόδειξη μιας συναυλιακής/κινηματογραφικής τάσης που βλέπουμε να ανθεί τα τελευταία χρόνια. Εικόνες «Eras Tour» θα έβλεπε κανείς στις αίθουσες και αν πριν λίγο καιρό παρακολουθούσε την προβολή του «The DominATE Experience», μιας συναυλίας του k-pop σχήματος των Stray Kids που έπαιξε και στη μεγάλη οθόνη. Αυτή τη στιγμή, οι φαν της Μπίλι Αϊλις μπορούν με ένα εισιτήριο σινεμά να δουν τη συναυλία που έδωσε πέρυσι στο Μάντσεστερ στο πλαίσιο της περιοδείας «Hit Me Hard and Soft» – μάλιστα, για τη σκηνοθεσία της συναυλιακής ταινίας επιστρατεύτηκε ο «πολύς» Τζέιμς Κάμερον.
Είναι λοιπόν οι συναυλίες ένα θέαμα που όλο και συχνότερα θα βλέπουμε (και) στη μεγάλη οθόνη;
Το «τέλειο» υποκατάστατο της συναυλιακής εμπειρίας
Τη στιγμή που πολλές εκ του σύνεγγυς πτυχές της (ποπ) κουλτούρας εξασθενούν για τα καλά (ποιος θα στηθεί πλέον σε μια ουρά για να αγοράσει τον νέο δίσκο του αγαπημένου του καλλιτέχνη;), η στροφή σε κάθε είδους εμπειρία που θα μιλά με νεόκοπους όρους φαίνεται να επανέρχεται συνεχώς ως ζητούμενο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συναυλιακές και μουσικές προβολές μοιάζουν λοιπόν με το «τέλειο» υποκατάστατο: κάποιος που λόγω απόστασης ή χρημάτων δεν μπορεί να δει ζωντανά τον αγαπημένο του καλλιτέχνη, θα μπει στη σκοτεινή αίθουσα και θα βιώσει ό,τι πιο κοντινό στο «αληθινό». Σε αυτό συμβάλλουν και οι τεχνικές προδιαγραφές, μιας και συχνά αυτές οι ταινίες προβάλλονται σε IMAX, με Dolby Atmos ηχοσύστημα, αλλά και σε 3D (όπως η συναυλία της Μπίλι Αϊλις).
Σχετικά Αρθρα
«Οι προβολές αυτές είναι μια “διαμεσολαβημένη” συναυλιακή εμπειρία, με τη βοήθεια της τεχνολογίας», θα συμφωνήσει και ο Κωνσταντίνος Καβαλλάρης, εκ μέρους των Village Cinemas, που έχουν φιλοξενήσει πολλές τέτοιες προβολές, ήδη από το 2016. Από τη μία, είναι η ισχυρή αίσθηση της μουσικής κοινότητας, αλλά αδιαμφισβήτητα και αυτή του κινηματογράφου που μαζί ενισχύουν την εμπειρία: «Μια ομάδα από αγνώστους συγκεντρώνονται στον ίδιο χώρο, με τον ίδιο σκοπό και υπό κοινές συνθήκες. Από τη φύση του, το μέσο δημιουργεί κοινότητες», θα συμπληρώσει ο Κ. Καβαλλάρης. Αυτή τη δυναμική μπορούμε να τη δούμε και εκτός συναυλιακών ταινιών, αρκεί να θυμηθούμε πως για το περσινό μιούζικαλ «Wicked» διοργανώνονταν ειδικές προβολές στις οποίες το κοινό ενθαρρυνόταν να τραγουδήσει και να χορέψει ελεύθερα τα κομμάτια της ταινίας.
«Ενας καλλιτέχνης σήμερα επικοινωνεί ποικιλοτρόπως με το κοινό του, θέλει να προσφέρει μία 360°εμπειρία», θα πει από την πλευρά του και ο Αλέξης Πατάκης, διευθυντής ξένου ρεπερτορίου της Minos EMI. Οι μουσικές ταινίες, στις οποίες καλεί να βάλουμε τόσο τις συναυλίες όσο και τα ντοκιμαντέρ αλλά και τα αισίως πολύ δημοφιλή μουσικά biopics είναι προϊόντα που είναι τόσο δημοφιλή γιατί πέραν των άλλων απευθύνονται σε αυτόν που η βιομηχανία αποκαλεί «superfan». Και είναι ακριβώς ο φαν/ακροατής που θέλει να πάρει ό,τι του δίνεται από τον αγαπημένο του καλλιτέχνη.
Στη μία αίθουσα Μπίλι Αϊλις, στην άλλη Iron Maiden
Με έναν τρόπο, λοιπόν, οι συναυλιακές ταινίες και ντοκιμαντέρ γίνονται την ίδια στιγμή ένα ακόμα κομμάτι του merchandise του εκάστοτε καλλιτέχνη που δύναται να επιμηκύνουν την εμπορική δυναμική μιας καλής τους φάσης. Οι Oasis, για παράδειγμα, που με την περσινή τους περιοδεία προκάλεσαν φρενίτιδα στους νοσταλγούς των britpop 90s, γέμισαν στάδια, πούλησαν μπλουζάκια και έναν χρόνο μετά συνεχίζουν να εξαργυρώνουν αυτή τους την επιτυχία με «αναμνηστικά πακέτα». Με premium φωτογραφικά λευκώματα της περιοδείας, που κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό, αλλά και με το επερχόμενο ντοκιμαντέρ της περιοδείας τους, που πριν βρεθεί στην πλατφόρμα του Disney+ θα περάσει από επιλεγμένες ΙΜΑΧ αίθουσες ανά τον κόσμο. Μια ευκαιρία για όσους βρέθηκαν στην περιοδεία να ξαναζήσουν τις συγκινησιακές δονήσεις της και για όσους δεν τα κατάφεραν να πάρουν αυτό το συναυλιακό placebo.
Ετσι, λοιπόν, πέρα από τους έφηβους ποπ θιασώτες, πλέον, και οι… ροκ μεσήλικοι φαίνεται πως δεν θεωρούνται από τη βιομηχανία μόνο αυτοί που θα αγοράσουν ακριβές επετειακές εκδόσεις των αγαπημένων τους δίσκων ή θα σπεύσουν να πάνε σε μια μεγάλη συναυλία. Θα πάνε και στο σινεμά. Για του λόγου το αληθές, αυτή τη στιγμή στις ελληνικές αίθουσες προβάλλεται και το μουσικό ντοκιμαντέρ «Burning Ambition» για την πεντηκονταετή πορεία των Iron Maiden, ενώ νωρίτερα φέτος έχουμε δει ειδικές προβολές συναυλιών και ντοκιμαντέρ για τους Depeche Mode, τον Ντέιβιντ Γκίλμορ, αλλά και τον Χανς Τσίμερ και την Μπιορκ.
Κάθε μουσικός φαν φαίνεται να αναζητά πλέον και αυτή τη συλλογική εμπειρία. Αλλωστε, η πιο επιτυχημένη μουσική ταινία μέχρι σήμερα στα Village δεν είναι η «Eras Tour», που θα ήταν το προφανές, αλλά το «Art Povera – The Documentary» του Φώτη Γεωργιάδη. Το ντοκιμαντέρ του 2023 κατέγραφε τη δημιουργία του ομώνυμου άλμπουμ του ως Beats Pliz και σε αυτό παρέλαυνε η αφρόκρεμα του ελληνικού χιπ χοπ: ΛΕΞ, Bloody Hawk, Εθισμός, Μικρός Κλέφτης, Vlospa, μεταξύ άλλων.
Εκοψε 25.000 εισιτήρια. Μπορεί να μοιάζει μικρός αριθμός μπροστά στα κατορθώματα των blockbusters, αλλά μην ξεχνάμε πως όταν αναφερόμαστε σε μουσικές ταινίες μιλάμε ουσιαστικά για ταινίες με περιορισμένη διανομή, που ενδέχεται να διανύσουν μία μόνο εβδομάδα στις αίθουσες ή και να έχουν μία μοναδική προβολή. Οπως θα συμβεί σε λίγες μέρες και για τους φαν των TXT, μιας και συναυλία του k-pop σχήματος θα προβληθεί στο κινηματογραφικό πανί σε απευθείας μετάδοση από την Ιαπωνία.
