Στην αφίσα της φετινής 15ης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής εικονίζεται η φωτογραφία της Γερμανίδας μαθηματικού Μαρίας Ράιχε στην κορυφή μιας αλουμινένιας σκάλας. Η Ράιχε πέρασε τρεις δεκαετίες στην περουβιανή έρημο, μελετώντας τα σχήματα ζώων που είχαν σχεδιάσει στη γη οι Ινδιάνοι και η φωτογραφία επιλέχθηκε συμβολικά για να οπτικοποιήσει την ικανότητα να βλέπεις τον στόχο σου ακόμη κι αν αυτός είναι πολύ μακριά.
Με το ερώτημα της φετινής Μπιενάλε, «Ανταπόκριση από το μέτωπο», ο αρχιτέκτονας και επιμελητής της έκθεσης Αλεχάντρο Αραβένα «ζητεί την αριστεία της σκέψης πάνω σε πανανθρώπινα προβλήματα, ζητεί την εμπειρία και τη σύνθεση με πρακτικό αποτύπωμα», όπως έγραψε ο Νίκος Βατόπουλος στην «Κ» (4/3/2016).
Το υπουργείο Περιβάλλοντος αποφάσισε να αναθέσει την επιμέλεια της εθνικής μας συμμετοχής για πρώτη φορά στον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ), σε μια λογική όπου «τα μεγάλα ονόματα και τα εξαιρετικά έργα, σε εισαγωγικά ή χωρίς, δίνουν τη θέση τους σε συμμετοχικές, συνεργατικές διαδικασίες» («Κ» 5/5/2016).
Το αποτέλεσμα της πειραματικής διαδικασίας πήρε τον τίτλο «#ThisIsACo-op», παραφράζοντας το γνωστό «#ThisIsACoup».
Το ζητούμενο όμως είναι αν τελικά η εθνική πρόταση, η ελληνική αρχιτεκτονική όπως εκφράστηκε μέσα από τις διαδικασίες του ΣΑΔΑΣ και ταξίδεψε στη Βενετία απαντά στο ερώτημα της Μπιενάλε και αν η πρότασή της συνοδεύεται από ένα συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό παράδειγμα.
Γι’ αυτό και η «Κ» ζήτησε από δύο αρχιτέκτονες, τη συμμετέχουσα στη διαδικασία και έκθεση «#ThisIsACo-op» Τζίνα Σωτηροπούλου και τον καθηγητή του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών, Γιάννη Αίσωπο, τη δική τους ανάλυση και αποτίμηση της ελληνικής συμμετοχής στη 15η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής που εγκαινιάστηκε την περασμένη εβδομάδα. Τι θα μείνει από την ελληνική «Ανταπόκριση από το μέτωπο»;
