Τη θυμάμαι εκείνη τη νύχτα. Δεν ήταν μόνο το μέγεθος της παραγωγής· η «Λίμνη των Κύκνων», διά χειρός Μάθιου Μπορν, με δεκάδες χορευτές επί της αχανούς σκηνής, αναρίθμητες εναλλαγές σκηνικών, ένα θέαμα στο πνεύμα του Γουέστ Εντ και του Μπρόντγουεϊ. Ηταν κάτι πολύ περισσότερο: η μεταολυμπιακή ψευδαίσθηση για το νέο μητροπολιτικό στάτους της πόλης μπορούσε να συνεχιστεί για λίγο ακόμη, καθώς η Αθήνα αποκτούσε επιτέλους μια «σοβαρή» εγκατάσταση φιλοξενίας θεαμάτων διεθνούς βεληνεκούς.
Το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου 2007 εγκαινιαζόταν το νέο θέατρο Μπάντμιντον, έχοντας να επιδείξει υποδομές πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής: σκηνή πλάτους 30 μέτρων και βάθους 18 μέτρων, χωρητικότητα 2.430 θεατών και 46 πλήρως αυτοματοποιημένα σταγκόνια, τα οποία επέτρεπαν την ηλεκτροκίνητη αλλαγή των σκηνικών μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Τι κρίμα που όλα αυτά ήταν χτισμένα στην άμμο.
Η φωτιά της περασμένης Κυριακής, σε ζωντανή μετάδοση από την τηλεόραση, ήταν ο αναπόφευκτος (και πολύ ελληνικός) επίλογος μιας ιστορίας που άθελά της ενσάρκωσε όλες τις φαντασιώσεις, αλλά και τις παθογένειες του τρόπου που κάνουμε «δουλειές» στην Ελλάδα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ολυμπιακή αξιοποίηση
Το 2006 η κυβέρνηση Καραμανλή προκηρύσσει διεθνή διαγωνισμό για την αξιοποίηση μιας «προσωρινής» ολυμπιακής κατασκευής στο Γουδί, που μας είχε στοιχίσει μόνο… 34 εκατ. ευρώ. Είναι η εποχή που ο διεθνής Τύπος μάς έχει κρεμάσει στα μανταλάκια γιατί τα γήπεδα των Ολυμπιακών Αγώνων ρημάζουν. Κι εμείς αποφασίζουμε να κάνουμε ρελάνς, αρχίζοντας από μία εγκατάσταση που θα έπρεπε να έχει αποξηλωθεί το αργότερο μέχρι την άνοιξη του 2005.
Η εγκατάσταση εκμισθώθηκε το 2006 για 20 χρόνια έναντι 750.000 ευρώ ετησίως. Εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, ενώ η άδεια λειτουργίας εκδόθηκε… τρία χρόνια αργότερα.
Πάντως, ο διαγωνισμός προχωράει κανονικά και επικρατεί ένα επιχειρηματικό σχήμα που σχηματίζουν οι άνθρωποι του Ηalf Note Jazz Club, του Allou Fun Park και ο Μιχαήλ Αδάμ, επικεφαλής της Adam Productions, της εταιρείας που είχε φέρει στην Αθήνα το μιούζικαλ «The Cats», ανάμεσα σε άλλα. Εναντι ετήσιου ενοικίου 750.000 ευρώ, το γήπεδο εκμισθώνεται μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο, έκτασης 25 στρεμμάτων. Οι επενδυτές προχωρούν σε επενδύσεις ύψους 15 εκατ. ευρώ και το νέο θέατρο εγκαινιάζει τη λειτουργία του. Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν παραπάνω από θετικές, αλλά…
Κάτοικοι της περιοχής και περιβαλλοντικοί σύλλογοι απειλούν να προσφύγουν στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο (όπως και το κάνουν), καθώς η εγκατάσταση βρίσκεται εντός του θεσμοθετημένου «μητροπολιτικού πάρκου» στο Γουδί. Ταυτόχρονα το θέατρο ανεβάζει κανονικά για τρία χρόνια παραστάσεις χωρίς επίσημη άδεια λειτουργίας, που εκδίδεται τελικά το 2010 με εκ νέου πρόβλεψη για κατεδάφιση με τη λήξη της σύμβασης (2026). Το σαθρό νομικό και θεσμικό έδαφος της παραχώρησης, σε συνδυασμό με τις ανακολουθίες της κρατικής Αρχής, βάζει εμπόδια και στους ίδιους τους επενδυτές, οι οποίοι δεν μπορούν να προχωρήσουν στην αξιοποίηση του άμεσου περιβάλλοντος χώρου. Το τελευταίο καρφί μπαίνει τον Μάιο του 2012 όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας κρίνει αντισυνταγματική τη μετατροπή της προσωρινής εγκατάστασης σε μόνιμη. Η οικοδομική άδεια ανακαλείται και το θέατρο θεωρείται επί της ουσίας αυθαίρετο. Ωστόσο, συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά η οικονομική κρίση καιροφυλακτεί. Ο περιορισμός του εισοδήματος των Ελλήνων, που προσομοιάζει πλέον σε πολεμικές συνθήκες, δεν μπορεί να υποστηρίξει το είδος των θεαμάτων που φιλοδοξεί να φέρνει το θέατρο Μπάντμιντον. Ως τελευταία «κανονική» σεζόν καταγράφεται αυτή του 2015-16. Ακολουθεί μία τριετία παρακμής, ενώ ουσιαστικά οι τίτλοι τέλους πέφτουν με τον θάνατο του Μιχαήλ Αδάμ, βασικού επενδυτή του θεάτρου, τον Μάρτιο του 2021, στην κορύφωση της πανδημίας του κορωνοϊού.
Η τελευταία πράξη
Ολα αυτά τα χρόνια μέχρι την Κυριακή που μας πέρασε ο χώρος μετατρέπεται σε εγκαταλελειμμένο κουφάρι με το οποίο δεν ασχολείται κανείς: συνθήματα και γκράφιτι, σπασμένα τζάμια, παραβιασμένες πόρτες, σκουριασμένα λουκέτα, χαλασμένοι ανελκυστήρες και ηλεκτρολογικός εξοπλισμός παντελώς κατεστραμμένος, στρώματα και κουβέρτες που μαρτυρούν την παρουσία αστέγων. Οσοι παρακολουθήσαμε την επιχείρηση κατάσβεσης συνειδητοποιήσαμε πόσο εύκολο ήταν η φωτιά να ξεφύγει και να λαμπαδιάσει το πάρκο.
Κάτοικοι της περιοχής και περιβαλλοντικοί σύλλογοι προσέφυγαν στο ΣτΕ, το οποίο το 2012 έκρινε αντισυνταγματική τη μετατροπή της προσωρινής εγκατάστασης σε μόνιμη.
Υποσημείωση: Σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα του 2010, το θέατρο Μπάντμιντον θα κατεδαφιζόταν το 2026. Παραλίγο.
