Το τοπίο στον χώρο του ελληνικού ιδιωτικού θεάτρου είναι απολύτως άναρχο και κρύβει πολλά προβλήματα.
Κατ’ αρχάς, οι εργοδότες αρνούνται να πληρώσουν τις πρόβες γιατί κατά τη διάρκειά τους δεν έχουν εισιτήρια. Δεν είναι όμως έτσι, και το γνωρίζουν οι παραγωγοί, αφού στις πρόβες γίνεται η πιο σκληρή εργασία των ηθοποιών. Η δουλειά τους δεν γίνεται μόνο μέσα στο θέατρο αλλά εκτός, για την αποστήθιση του ρόλου, για την έρευνα, για την προσωπική καλλιέργεια που αποτυπώνεται στην προσωπικότητα και το ερμηνευτικό βάθος του ηθοποιού.
Αλλά και όταν αρχίσουν οι παραστάσεις πολλές φορές οι αμοιβές είναι πιο κάτω και από τον κατώτατο μισθό, ή με την ώρα, ή με ποσοστά. Oσο για τα οδοιπορικά, τη διαμονή, τα έξοδα σε μία θεατρική περιοδεία, καλύπτονται από την τσέπη των ηθοποιών. Οι ηθοποιοί δουλεύουν ανασφάλιστοι, ενώ σε ουκ ολίγες περιπτώσεις συμφωνίες αλλάζουν στην πράξη ή μένουν στα χαρτιά, ανάλογα με την εισπρακτική πορεία της παράστασης.
«Διεκδικούμε το αυτονόητο: να μπορούμε να εργαζόμαστε, να δημιουργούμε με αξιοπρέπεια, να ζούμε από τη δουλειά μας. Η τέχνη που παράγουμε δεν μπορεί να στηρίζεται στην επισφάλεια όσων τη δημιουργούν», λένε οι ηθοποιοί, που αμείβονται με ψίχουλα.
Η εργασιακή αβεβαιότητα τροφοδότησε μία άλλη στρέβλωση, για την οποία οι ηθοποιοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Επί χρόνια οι δραματικές σχολές ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια, γιατί πολλοί ηθοποιοί έβρισκαν ένα μέσο βιοπορισμού. Κάποιοι μάλιστα έχουν αφιερωθεί αποκλειστικά στη διδασκαλία, είτε σε σχολή είτε σε ιδιαίτερα μαθήματα προετοιμασίας υποψηφίων.
Την ίδια στιγμή άλλαξε η διαδικασία επιλογής στις ιδιωτικές δραματικές σχολές. Τα παλαιότερα χρόνια όσοι υποψήφιοι περνούσαν στις εξετάσεις στη σχολή, έπρεπε να πετύχουν και στην επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού. Το φίλτρο έμπαινε πριν από την έναρξη της φοίτησης, για να μη δίνουν οι σχολές φρούδες ελπίδες σε παιδιά χωρίς ταλέντο. Πλέον η εξέταση στην επιτροπή του υπ. Πολιτισμού γίνεται στο τέλος των τριετών σπουδών. Και πώς να απορρίψεις ένα νέο που έχει πληρώσει περί τα 300 ευρώ τον μήνα δίδακτρα επί μία τριετία; Επικρατεί η λογική «ας κριθεί στο σανίδι» (ή στην τηλεοπτική κάμερα). Ετσι, ο κλάδος διογκώθηκε, όπως και η ανεργία.
Οι θεατρικοί παραγωγοί, με την πίεση των συναρμόδιων υπουργείων, οφείλουν να προχωρήσουν άμεσα στη σύναψη Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας τιμώντας τους ηθοποιούς της Ελλάδας. Oμως, και το υπουργείο Παιδείας, στο οποίο όπως πληροφορούμαι θα υπαχθούν οι δραματικές σχολές από το φθινόπωρο του 2026, οφείλει να βάλει φρένο στην εκμετάλλευση εκατοντάδων παιδιών από τον υπερκορεσμένο κλάδο των ιδιωτικών δραματικών σχολών.
