Ο θεατρικός σκηνοθέτης Χρήστος Θεοδωρίδης εδώ και κάποια χρόνια έχει ξεχωρίσει για τον φρέσκο και ουσιαστικό καλλιτεχνικό λόγο, που υπηρετεί με σταθερότητα και πάθος. Δουλειές του, όπως το «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου» του Εντουάρ Λουί, «Το συνέδριο για το Ιράν» του Ιβάν Βιριπάγιεφ και το «Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη, έχουν εντυπωσιάσει και συζητηθεί από το θεατρόφιλο κοινό. Μάλιστα, έκαναν σημαντική εισπρακτική επιτυχία, καθώς παρουσιάστηκαν σε περισσότερες από μία σεζόν. Ετσι, ήταν επόμενο να επιλεγεί από την ηγεσία του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου για να κάνει φέτος την παρθενική του εμφάνιση στην Επίδαυρο, με τους «Πέρσες» του Αισχύλου. Η παράσταση παίχτηκε την περασμένη εβδομάδα και η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη (περί τους 17.000 θεατές το φεστιβαλικό διήμερο).
Οι «Πέρσες» είναι από τα πιο εμφατικά αντιπολεμικά έργα. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, ο Θεοδωρίδης να «πατήσει» στον λόγο του Αισχύλου για να κάνει αντιπολεμικό κήρυγμα, τη στιγμή που στη γειτονιά μας σοβούν πολεμικές συρράξεις. Ηταν εμφανές, ωστόσο, ότι ο σκηνοθέτης εγκλωβίστηκε στην προσπάθειά του να ταιριάξει το καλλιτεχνικό του όραμα με την ανάγκη για εισπρακτική επιτυχία, καθώς η παραγωγή ήταν ιδιωτικής εταιρείας.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, στους «Πέρσες» που σκηνοθέτησε για το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, εγκλωβίστηκε στην προσπάθεια να ταιριάξει το καλλιτεχνικό του όραμα με την ανάγκη για εισπρακτική επιτυχία.
Ετσι, ο Θεοδωρίδης προέταξε έντονα δραματικά στοιχεία, όπως οι κραυγές του αγγελιοφόρου, για να χαϊδέψει το θυμικό των θεατών, ακυρώνοντας στην ουσία έναν από τους πιο συγκινητικούς μονολόγους αγγελιαφόρου στα σωζόμενα έργα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας. Επίσης, ο Χορός έκανε προσκλητήριο νεκρών αναφέροντας ονόματα από διαφόρους πολέμους και καταστροφές (ενδεικτικά, από τη βόμβα στη Χιροσίμα, τον εμφύλιο στη Γιουγκοσλαβία, τον πόλεμο στη Γάζα). Για τον ίδιο λόγο, ο σκηνοθέτης υπέπεσε σε δραματουργικές αστοχίες, όπως ο παραλληλισμός των Περσών με θύματα σύγχρονων πολεμικών συρράξεων, ενώ εκείνοι επιτέθηκαν, και του Χορού με απλούς πολίτες, ενώ ήταν πλούσιοι γέροντες από τα Σούσα, που ήθελαν να διασφαλίσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Εγκλωβίστηκε, επίσης, και από την ανάγκη να έχει στους ρόλους του έργου ηθοποιούς με μεγάλη αναγνωρισιμότητα, αλλά όχι της ίδιας θεατρικής γλώσσας που υιοθετούν ο Θεοδωρίδης και η ομάδα του. Ετσι, ενώ η συνεργασία του με τη στενή συνεργάτιδά του χορογράφο Ξένια Θεμελή απέδωσε, δεν συνέβη το ίδιο με τους πρωταγωνιστές. Ο καθένας έπαιζε αυτό που ήξερε. Θα αντιτάξει κάποιος πως είναι αρμοδιότητα του σκηνοθέτη να «εντάξει» τους πρωταγωνιστές στο καλλιτεχνικό του όραμα. Δεν είναι εύκολο, είναι ο αντίλογος, όταν ο χρόνος των προβών είναι πιεστικός για λόγους οικονομίας και όταν η πρωταγωνιστική μανιέρα είναι ισχυρή.
Ο Θεοδωρίδης επέλεξε να κρατήσει δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Ευτυχώς κατάφερε να μην του πέσει το ένα, το ταμείο.
