Στην αρχή ξαφνιάζεσαι. Ανηφορίζεις την οδό Σταδίου από την πλευρά της πλατείας Κλαυθμώνος και στο ύψος του κλειστού από καιρό καταστήματος «Στρογγυλός» το σώμα έχει εκπαιδευτεί, χρόνια τώρα, να μετριάζει το βήμα· ένα είδος ασυνείδητης «προετοιμασίας» για να περάσει τη στενωπό μπροστά από τις σκαλωσιές που βαστούν την ξεδοντιασμένη όψη ενός κτιρίου που μέχρι τότε αποτελούσε την αρχιτεκτονική κορωνίδα του δρόμου.
Κι εκεί που έχεις κατεβάσει ταχύτητα για να διασχίσεις το μικροσκοπικό πέρασμα που μας κληρονόμησε η αντιμνημονιακή πυρπόληση του «Αττικόν», ξεπροβάλλει μπροστά στα μάτια σου κάτι που μοιάζει με… λεωφόρο. Είναι το προ 2012 φαρδύ πεζοδρόμιο μπροστά από τους δύο κινηματογράφους που έπαψαν να λειτουργούν ύστερα από εκείνο το πολύ δύσκολο απόγευμα της 12ης Φεβρουαρίου. Οι λαμαρίνες έχουν απομακρυνθεί, ο περαστικός μπορεί να ξαναδεί τις αρχιτεκτονικές γραμμές της πρόσοψης, να θυμηθεί (ή να αντικρίσει για πρώτη φορά αν είναι έφηβος ή εικοσάρης) με τι περίπου έμοιαζε αυτό το μέρος που μεγάλωσε γενιές Αθηναίων κι εδώ και 14 ολόκληρα χρόνια σέρνεται σαν σκιά αυτού που υπήρξε κάποτε. Φυσικά η είσοδος και οι βιτρίνες είναι καλυμμένες με μεταλλικά παραπετάσματα. Αν προσγειώθηκες από τον πλανήτη Αρη ή αν το βλέμμα σου δεν έχει προλάβει να περιπλανηθεί στον μπαρουτοκαπνισμένο όροφο με τα ίχνη από τις πύρινες γλώσσες του 2012, μπορεί να πιστέψεις ότι –ποιος ξέρει– επίκειται μία ακόμα ανακαίνιση – αποκατάσταση.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι λίγο πιο στενάχωρη από αυτό. Δεκατέσσερα χρόνια μετά την καταστροφή ενός κοινωνικού και πολιτισμικού σημείου αναφοράς της πρωτεύουσας της χώρας, οι λαμαρίνες που έφυγαν, ο στοιχειώδης καθαρισμός του εξωτερικού χώρου και η αποκατάσταση του πεζοδρομίου είναι το μόνο απτό αποτέλεσμα που μπορούμε να παρουσιάσουμε ως κοινωνία προς τα έξω. Δεν ξέρω ποια διεστραμμένη δύναμη μέσα μου ανακάλυψε αναλογίες ανάμεσα στο Αττικόν και στην Παναγία των Παρισίων (πάντως, προς υπεράσπισή μου, τμήματα και των δύο τοποσήμων καταστράφηκαν από πυρκαγιά), αλλά έσπευσα να μάθω πόσα χρόνια πήρε στους Γάλλους να επαναλειτουργήσουν αυτό το θαύμα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής: πέντε χρόνια. Πόσα χρόνια μας πήρε να σουλουπώσουμε ένα πεζοδρόμιο μπροστά από το «Αττικόν»; Δεκατέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες.
Στην περίπτωση του «Αττικόν» έχουν ειπωθεί περίπου τα πάντα. Υπάρχει –ευτυχώς– επενδυτής, αλλά τίποτα στον ορίζοντα δεν προεξοφλεί σύντομο και αίσιο τέλος στις περιπέτειές του. Ενα συλλογικό τραύμα της πόλης που στο τέλος κατάντησε κλαυσίγελως.
