Η πρώτη μου σκέψη όταν είδα στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου για τη σεζόν 2026-2027 το «Δεσποινίς διευθυντής» των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά ήταν αν το Εθνικό αντιγράφει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Εκεί παρουσιάζεται τώρα το «Τζένη Τζένη» των δύο συγγραφέων, με μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Αλλά η Αργυρώ Χιώτη –η καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού– δεν μας έχει συνηθίσει να κοιτά το ταμείο στις επιλογές της. Οπότε η απόφαση θα μπορούσε να είναι hommage στο συγγραφικό δίδυμο, εκτός των πιθανών άλλων καλλιτεχνικών λόγων.
Παρότι οι περισσότεροι έχουμε δει πάνω από μία φορά στην τηλεόραση την ταινία, ας επαναλάβω την υπόθεσή της για τους όποιους λίγους. Η πολιτική μηχανικός Λίλα (Τζένη Καρέζη) αναλαμβάνει τη διεύθυνση μιας εταιρείας. Διαρκώς δίπλα της ξεφυτρώνει ο υπερπροστατευτικός πατέρας της (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) και αυτό ενισχύει το κωμικό στοιχείο του σχήματος «υπερπροστατευτικοί γονείς – δυναμική κόρη-γυναίκα». Η Λίλα, έχοντας δώσει προτεραιότητα στην καριέρα της, έχει παραμελήσει τη θηλυκότητά της. Ταυτόχρονα, για να «παίξει» τον ρόλο της ως διευθυντής, αποθαρρύνει το φλερτ του υφισταμένου της Αλέκου (Αλέκος Αλεξανδράκης). Οταν όμως τον ερωτεύεται, παροτρύνεται από την ξαδέλφη της (Λίλη Παπαγιάννη) να μεταμορφωθεί σε ναζιάρικο θηλυκό. Μόνο που έτσι ξενερώνει ο Αλέκος, που του αρέσει η Λίλα δυναμική. Μια ιστορία βουτηγμένη στα στερεότυπα.
Ωστόσο, η σύνοψη του Εθνικού Θεάτρου για την ένταξη του έργου στο ρεπερτόριο της επόμενης θεατρικής σεζόν λέει: «Επανέρχεται μέσα από μια σύγχρονη δραματουργική προσέγγιση, για να φωτίσει εκ νέου τα ζητήματα ταυτότητας, εξουσίας και κοινωνικών ρόλων και να αναδείξει πόσο προκλητικά επίκαιρη παραμένει. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια ηρωίδα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο προσωπείο και στην πραγματική της ταυτότητα, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα των κοινωνικών συμβάσεων μιας εποχής όπου η δημόσια εικόνα και η ιδιωτική ζωή βρίσκονται σε συνεχή διαπραγμάτευση. Ο έρωτας εγγράφεται σε αυτό το πεδίο έντασης, φανερώνοντας όλες τις ρωγμές που προκαλούνται, όταν το προσωπικό διαμεσολαβείται από το κοινωνικό. Με σεβασμό στον ρυθμό και στο χιούμορ του πρωτοτύπου, η παράσταση θέτει ένα καίριο ερώτημα: Ποια είναι η θέση της γυναίκας στον εργασιακό χώρο όταν οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν γραφτεί από άλλους; Μια “κλασική” κωμωδία που δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά μας κοιτάζει κατάματα στο παρόν».
Δεν υπάρχουν πιο σύγχρονα θεατρικά κείμενα για τη μάχη των δύο φύλων και τα ζητήματα ταυτότητας φύλου; Μήπως το Εθνικό ψάχνει με τη σοβαροφανή περιγραφή να δώσει βάρος σε μια αμήχανη καλλιτεχνικά επιλογή του; Εντέλει τι κακό θα είχε να πει πως διάλεξε μια υπέροχη κωμωδία απλώς για να γελάσει το χειλάκι του κοινού;
