Ο Γκράουτσο –με το εμβληματικό του μουστάκι– ήταν ο πνευματώδης με το πούρο. Ο Τσίκο ο πιανίστας απατεωνίσκος και ο Ζίπο έπαιζε συνήθως τον πιο «σοβαρό» ή τον εραστή.
Εξίσου χαρισματικός και αγαπημένος, ο Χάρπο Μαρξ ήταν ο «μουγκός» μίμος που έκανε το κοινό να ξεσπά σε γέλια. Χωρίς, όμως, να χρειαστεί να πει ποτέ λέξη. Η περσόνα του υπήρξε σκανταλιάρικη, πιο παιδική αλλά και με ροπή στη μουσική. Οπως αναφέρει δημοσίευμα του Guardian, ο Χάρπο άφηνε την άρπα να «μιλά» αντί για εκείνον.
Πολλές δεκαετίες αφότου οι αδερφοί Μαρξ μεγαλούργησαν, το κοινό έχει την ευκαιρία να δει –ή μάλλον να ακούσει– μια διαφορετική πλευρά του λατρεμένου Χάρπο. Συγκεκριμένα, σε μια εξαιρετικά σπάνια ηχογράφηση που ήρθε πρόσφατα στο φως, ο Χάρπο ακούγεται να μιλά στο κοινό το 1964.
Ο Αρθουρ «Χάρπο» Μαρξ γεννήθηκε ως Αντολφ Μαρξ στη Νέα Υόρκη το 1888. Ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές εμφανίσεις μαζί με τα αδέλφια του το 1910 και το παρατσούκλι του πιθανότατα προήλθε από το αγαπημένο του όργανο, την άρπα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Guardian, μέχρι το 1915, λόγω του άγχους που αισθανόταν πριν βγει στη σκηνή, επινόησε την περσόνα ενός «κλόουν» που ποτέ δεν μιλούσε.
Ο Χάρπο, ωστόσο, μιλούσε μερικές φορές σε ζωντανές παραστάσεις, όπως εξηγεί ο ιστορικός Ρόμπερτ Μπάντερ, συγγραφέας του βιβλίου «Four of the Three Musketeers: The Marx Brothers on Stage». «Αν ένιωθε ότι είχε καλό κοινό απέναντί του ή αν πίστευε ότι η παράσταση πήγαινε εξαιρετικά, ή απλώς αν του ερχόταν η διάθεση, έβγαινε και μιλούσε».
Τους σπάνιους αυτούς μονολόγους του Χάρπο επιμελούνταν ο συγγραφέας Αλεξάντερ Γούλκοτ. «Μιλούσε πολύ ήρεμα και χαμηλόφωνα», θυμάται ο γιος του, Μπιλ Μαρξ. «Χαιρόταν πολύ να ανατρέχει στην παιδική του ηλικία, και αυτό ήταν εμφανές από τον τρόπο που μιλούσε».
Ωστόσο, αυτοί οι μονόλογοι, όπως και οι ομιλίες που έκανε για φιλανθρωπικούς σκοπούς, δεν είχαν ποτέ ηχογραφηθεί. «Είχε υπέροχη φωνή», αναφέρει ο συγγραφέας Ρόμπερτ Μπάντερ. «Θα έπρεπε να μιλούσε περισσότερο. Για χρόνια έλεγε: “Δεν θέλω να καταστρέψω μια περσόνα που μου πήρε δεκαετίες να χτίσω”. Γι’ αυτό μιλούσε μόνο σε φιλανθρωπικές δράσεις».
Το ηχητικό που έρχεται στο φως σήμερα προέρχεται από φιλανθρωπική εκδήλωση της Riverside Symphony Orchestra στη νότια Καλιφόρνια τον Μάρτιο του 1964.
«Είτε το πιστεύετε είτε όχι… θα μιλήσω», είχε πει εκείνο το βράδυ από τη σκηνή ο Χάρπο πριν αφηγηθεί το «Ο Πέτρος και ο Λύκος» του Προκόφιεφ, σε μια εκδοχή επιμελημένη από τον ίδιο και τον αδελφό του Γκράουτσο, ένα έργο που, όπως εξηγεί ο Μπιλ Μαρξ, ήταν αγαπημένο της οικογένειας.
«Αυτό που δεν είχε γίνει γνωστό ήταν ότι εκείνη τη φορά η φωνή του Χάρπο καταγραφόταν. Και φυσικά, κανείς τότε δεν ήξερε ότι θα ήταν η τελευταία δημόσια εμφάνισή του. Ο Χάρπο πέθανε έξι μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο. Αυτό είναι που κάνει την ανακάλυψη αυτών των ηχητικών τόσο ξεχωριστή. Βρέθηκαν σχεδόν κατά λάθος μέσα σε ένα κουτί που είχε ετικέτα άλλης παράστασης», λέει ο Μπάντερ.
Ο Μπιλ Μαρξ περιγράφει την ηχογράφηση ως «ένα κομμάτι της Ιστορίας της κωμωδίας και του κινηματογράφου που αξίζει να διατηρηθεί». Ο ίδιος δεν βρισκόταν εκείνο το βράδυ στο Riverside, θυμάται όμως την πρώτη φορά που είδε τον πατέρα του να εμφανίζεται στο London Palladium το 1950, όταν εκείνος, σε ηλικία 12 ετών, δούλευε ως βοηθός. «Ηταν η μύησή μου μου στον κόσμο του θεάματος. Ο κόσμος λάτρευε αυτόν τον άνθρωπο. Οπως κι εγώ τον λάτρευα και τον λατρεύω ακόμη».
Πηγή: Guardian
