Εκτιμώ βαθύτατα τον Γιώργο Παπαστεφάνου για όσα μας χάρισε και μας δίδαξε. Οι εκπομπές του στο ραδιόφωνο και sτην τηλεόραση είναι φάρος φωτεινός για όλους τους επόμενους.
Καλλιέργεια, ευρυμάθεια, διεισδυτικότητα, θετική προαίρεση, αγάπη για το αντικείμενό του, σεβασμός στον αποδέκτη του, εργατικότητα, μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα μερικά από τα όπλα της πολύτιμης φαρέτρας του.
Στα εξτρά, αν δεν υπήρχε ο Γιώργος Παπαστεφάνου, θα είχαμε στερηθεί μεγάλα τραγούδια, σπάνιας ευαισθησίας και ομορφιάς, ενώ ίσως να μην υπήρχε ελληνικό μουσικό «Νέο Κύμα» και η ντόπια πορεία του Γιάννη Σπανού να ήταν διαφορετική. Ενδεχομένως και πολλά άλλα ακόμη που μόνο ο Θεός ή, τέλος πάντων η μοίρα τα… ξέρουν.
Το 1988 κυκλοφόρησε από τη Lyra ο δίσκος βινυλίου 33 στροφών που συνόψιζε τις στιχουργικές δάφνες του Γιώργου Παπαστεφάνου, με τον γενικό τίτλο «Μια φορά θυμάμαι».
Εκτός των τραγουδιών που αναφέρθηκαν νωρίτερα, υπήρχαν ακόμη, μεταξύ άλλων, και τα: «Κι αν σ’ αγαπώ δεν σ’ ορίζω», «Ανάμνηση», «Ερημιά», «Θυμήσου τον Σεπτέμβρη».
Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαστεφάνου με σημείωμά του στο οπισθόφυλλο της έκδοσης ανέτρεχε στη σύντομη αλλά τόσο μεστή στιχουργική παρουσία του:
«Λοιπόν, αλήθεια σας το λέω… Αν δεν υπήρχε ο κ. Ράμμος, εγώ ποτέ δεν θα ’χα γράψει στίχους σε τραγούδια! Αλλά τι να κάνω; Επρεπε να βρω έναν τρόπο για να μην πλήττω στο μάθημά του, της “Πολιτικής Δικονομίας”… Κι έτσι απλά, κάποιο ανοιξιάτικο απόγευμα του 1964, εκεί στο αμφιθέατρο της Νομικής έγραψα “Μια αγάπη για το καλοκαίρι”! Κάτω απ’ τα “ειρωνικά” (εννοείται) βλέμματα των συμφοιτητών μου, που φυσικά δεν φανταζόμουν πως σε λίγους μήνες θα τραγουδούσαν κι εκείνοι αυτούς τους στίχους.
Αλλά, ούτε κι εγώ το φανταζόμουν. Ομως, να! Ηταν η εποχή που ο Αλέκος Πατσιφάς θα ’φτιαχνε το “Νέο Κύμα” και τη “Λύρα” κι εγώ πάλι μόλις είχα γνωρίσει στο Παρίσι έναν νεαρό Ελληνα συνθέτη, που τον λέγαν… Γιάννη Σπανό! Με τον Γιάννη γίναμε αμέσως φίλοι και επιστρέφοντας στην Αθήνα παρουσίασα τα τραγούδια του (όλα γαλλικά) απ’ τις ραδιοφωνικές μου εκπομπές. Ο κ. Πατσιφάς που τ’ άκουσε μου ζήτησε να τον φέρω σ’ επαφή με τον Γιάννη. Κι ο Γιάννης με τη σειρά του μου ζήτησε να του συστήσω τραγουδιστές και στιχουργούς… Τότε κι εγώ του μίλησα μ’ ενθουσιασμό για την Καίτη Χωματά (που είχα ακούσει στα “ταλέντα” του Οικονομίδη) και δειλά δειλά του έδωσα να διαβάσει και τους στίχους μου! Χωρίς να το καταλάβουμε, το “Νέο Κύμα” είχε γεννηθεί…
Και βέβαια, χωρίς να το περιμένω, βρέθηκα κι εγώ στα καλά καθούμενα στιχουργός! Κρυμμένος τον πρώτο καιρό κάτω απ’ το ψευδώνυμο Γιώργος Στεφάνου (επειδή ντρεπόμουνα) και… ξαφνιασμένος κάθε φορά που κάποιο τραγούδι μου γινόταν επιτυχία! Οπως εκπλήσσομαι και τώρα, όταν ανακαλύπτω πως μερικά απ’ αυτά τα τραγούδια αντέξανε στον χρόνο… Γιατί ο στίχος για μένα υπήρξε μόνο μια μικρή παρένθεση στη ζωή μου που κράτησε τέσσερα χρόνια όλα κι όλα! Εως το 1968 που έπεσε η αυλαία (με Ξαρχάκο, “Κορίτσια στον ήλιο” και «Ανναμπέλ»). Από τότε, ποτέ, τίποτα… Ούτε στο συρτάρι!».
*Το κανάλι του Γιώργου Παπαστεφάνου στο YouTube είναι πολύτιμος θησαυρός
