Ατέλειωτο και ποιοτικό θέατρο, περίπου 40 ταινίες κι άλλες τόσες τηλεοπτικές σειρές μετράμε στο ενεργητικό του.
Οσον αφορά τον κινηματογράφο, δίχως να παραγνωρίζουμε την παρουσία του στον «Βάλτο» (1973) του Ντίνου Δημόπουλου, οι καλύτερες στιγμές του ήταν με σκηνοθέτη τον Βασίλη Γεωργιάδη: «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (1965), «Ραντεβού με μια άγνωστη» (1968) και «Κορίτσια στον ήλιο» (1968).
Η τελευταία είναι και η πιο αναγνωρίσιμη εμφάνιση του Βόγλη στο πανί, όπου η φράση του προς την Ανν Λόνμπεργκ «στάσου, μύγδαλα» έγραψε… ιστορία!
Η ταινία, παρότι το 1968 έδρεψε δάφνες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα της ίδιας χρονιάς στην κατηγορία ξενόγλωσσων έργων, όταν προβλήθηκε με καθυστέρηση στις ελληνικές αίθουσες τη σεζόν 1969-1970 δεν σάρωσε τα εισιτήρια.
Κατετάγη 39η σε 99 συνολικά ταινίες με 186.109 θεατές στους κινηματογράφους α’ και β’ προβολής Αθηνών, Πειραιώς και Προαστίων, όταν η 1η με την Βουγιουκλάκη πρωταγωνίστρια και τον Παπαμιχαήλ στο πλευρό της («Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά») ξεπέρασε τις 739.000.
Ο μύθος της ταινίας κλιμακώθηκε στα χρόνια χάρη στη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και στα τραγούδια που δημιούργησε σε στίχους του Γιώργου Παπαστεφάνου με ερμηνευτές τη Μαρία Δημητριάδη και τον Ιταλό, αλλά σουξεδάτο τότε στα μέρη μας, Fefe (Aliberti).
Κομβική όμως στο γιγάντωμα της φήμης του έργου και η παρουσία του Βόγλη και ο τρόπος που ξεστόμισε την περίφημη ατάκα του πάνω στο σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Και η αλλιώτικη, ειδικά για τα ελληνικά πρότυπα, ομορφιά της Αμερικανίδας, αλλά σουηδικής καταγωγής, Λόνμπεργκ, είχε το μερτικό της.
Είχα τη χαρά να γνωρίσω τον Γιάννη Βόγλη. Συναντηθήκαμε σε τηλεοπτικές εκπομπές όπου μετείχα στη δημιουργία τους, κυρίως ως μουσικός επιμελητής, και όχι μόνο, όπως: «Κοίτα τι έκανες», «Σε χρόνο ΤV», «Ολοι οι καλοί χωράνε».
Θυμάμαι την αμεσότητα, την προθυμία και τη γενναιοδωρία που έδειξε όταν του πρότεινα να έρθει να μιλήσει στην παρουσίαση του βιβλίου μου για τη Γιώτα Λύδια στο Θέατρο Παρκ… «Μα είναι δυνατόν να μην είμαι κοντά σας;», μου είχε πει χαρακτηριστικά.
Από τότε ακολούθησαν και μερικές ακόμη συναντήσεις, σε ένα κλίμα αμοιβαίας εκτίμησης και γνωριμίας που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε φιλία, ενδεικτικό του γαλαντόμου χαρακτήρα του.
Τελευταίο μας σμίξιμο μερικούς μήνες πριν από τη «φυγή» του στην παρουσίαση του δίσκου «Πέρασμα» του Βασίλη Σκουλά, σε μουσική του Χρήστου Παπαδόπουλου, όπου συμμετείχα στιχουργικά σε μόλις ένα τραγούδι που ερμήνευε ο Κρητίκαρος λυράρης και τραγουδιστής μαζί με τον Παντελή Θαλασσινό.
Μόνο καλά έχω να θυμάμαι απ’ τον Γιάννη Βόγλη. Κρατάω τα γλυκά του λόγια. Του αρέσαν τα όμορφα, τα επέλεγε, ήξερε το κόστος τους. Το μάταιο της ζήσης δεν το ήθελε, αλλά το γνώριζε. Γεμάτος έφυγε!
