Τρομερά κιτς ήταν οι (δήθεν) αρχαιοελληνικές αμφιέσεις διαφόρων σταρ στο περιβόητο Met Gala της περασμένης εβδομάδας. Στο επίκεντρο βρέθηκαν αρχικά οι αδελφές Κένταλ και Κάιλι Τζένερ, οι οποίες «ντύθηκαν» Νίκη της Σαμοθράκης και Αφροδίτη της Μήλου αντίστοιχα – με όχι ακριβώς κολακευτικά αποτελέσματα. Ακόμα πιο τρομακτική ήταν η εμφάνιση της Χάιντι Κλουμ (στη φωτογραφία αριστερά), η οποία μεταμφιέστηκε κανονικά σε κλασικό γλυπτό, με ένα ειδικά σχεδιασμένο φόρεμα από αφρό και λάτεξ. Την τιμή των αρχαιοελληνικών look έσωσε κάπως η Αν Χάθαγουεϊ, το σαφώς κομψότερο φόρεμα της οποίας απεικόνιζε τη θεά Ειρήνη, στέλνοντας έτσι και ένα ευπρόσδεκτο αντιπολεμικό μήνυμα. -Α.Χ.
Ευτυχισμένο το 2018
Ο διάβολος δεν φόρεσε μόνο αδιάβροχο στο όποιο στοιχειώδες σενάριο, αλλά σέρβιρε και μια ήδη μπαγιάτικη προβληματική, για το μέλλον των εντύπων και τα νέα media, λες και έχουμε 2018. Το «Ο διάβολος φοράει Prada 2» μοιάζει να έκανε την ελάχιστη προσπάθεια να παραγάγει «content» δύο ωρών για όσους αρκούνται στη νωθρή επανάληψη γνώριμων χαρακτήρων και σε ατάκες που μπορούν να αναπαραγάγουν στο Instagram τους. Το τρομακτικότερο, βέβαια, είναι άλλο: το πώς όλες οι γυναίκες της ταινίας είναι σαν να μπήκαν στη φορμόλη και να έμειναν άθικτες από το πέρασμα του χρόνου. Τόσο, που ο Κένεθ Μπράνα μοιάζει πιο γερασμένος και από τη Μέριλ Στριπ. -Ε.ΤΖ.
«Τελειότητα» παντού
Τα νέα καφέ μοιάζουν σαν να ακολουθούν ένα κοινό εγχειρίδιο από τις σελίδες της «Τελειότητας» του Βιντσέντζο Λατρόνικο: οι τοίχοι είναι γκρίζοι, ένα φυτό εσωτερικού χώρου «σπάει» τη μονοχρωμία με το πράσινο, ενώ στο ταβάνι διακρίνεται κάποια λεπτομέρεια από σιδερόβεργα, ακολουθώντας –και καλά– τις γραμμές του μπρουταλισμού. Ο κατάλογος έχει μια γραφιστική πινελιά, κι έξω, άβολες μεταλλικές καρέκλες στα χρώματα του Campari είναι στριμωγμένες στην άκρη του πεζοδρομίου – ποιος χρειάζεται την άνεση μπροστά στα vibes. Κάπως έτσι γεννιούνται «μοναδικά» μαγαζιά, στην Κοπεγχάγη, στη Σεούλ, στην Αθήνα, στη Δράμα, βγαλμένα κατευθείαν από τον αλγόριθμο του Instagram. Κρίμα. -Π.ΤΣ.
Σχέσεις ζωής
Θα έχετε νιώσει πόσο σημαντικό είναι το «μαζί» στις σχέσεις. Πόσο κοντά έρχονται φίλοι, σύντροφοι, οικογένειες μέσα από τα κοινά τους βιώματα. Ε, λοιπόν, μια γνωστή εταιρεία στοιχημάτων θέλησε να υπογραμμίσει, με την πρόσφατη καμπάνια της, ότι το μοίρασμα είναι στοιχείο και του δικού της κόσμου, των δικών της υπηρεσιών. «Εδώ ζούμε περισσότερα μαζί», λέει μια αφίσα της πλησίον μεγάλου ποδοσφαιρικού γηπέδου. Και ενώ τα έχουν αυτά τα συναισθηματικά οι διαφημίσεις, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί, ειδικά μετά μερικές στοιχηματικές απογοητεύσεις: Εντάξει, να ζήσουμε μαζί «περισσότερα», αλλά τελικά πού ακριβώς πηγαίνει αυτή η σχέση; -Ν.Ζ.
Κομψές, αλλά περιττές
Οι tote bags που μοιράζονται συνήθως σε φεστιβάλ και σε συνεντεύξεις Τύπου έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Είναι φιλικές προς το περιβάλλον, πρακτικές, ταιριάζουν με όλα και μερικές είναι πραγματικά κομψές. Παρ’ όλα αυτά, πόσο οικολογική είναι μια tote bag όταν, σε μόλις δύο χρόνια δουλειάς, έχεις γεμίσει μια ντουλάπα; Το trend συνεχίζεται, όμως κάπου ανάμεσα στην άνεση και στην αισθητική αρχίζει να φαίνεται και η υπερβολή. -Ε.Σ.
Φούντα με μαργαριτάρια
Ηταν θέμα χρόνου: οι πρώτοι σταθμοί φόρτισης ηλεκτρικών ποδηλάτων εμφανίστηκαν σε αθηναϊκές πλατείες – γιατί τι του έλειπε του ψωριάρη; Δεν υπάρχει καλύτερο πρόσχημα από την οικολογία για να φορτώσεις τον ταλαίπωρο δημόσιο χώρο με υποδομές που δεν θα συντηρεί κανείς και σε 2-3 χρόνια θα είναι απολύτως άχρηστες. Κι οι έρημοι οι ποδηλάτες αυτό ακριβώς περίμεναν για να δουν άσπρη μέρα στην πανευρωπαϊκώς πιο εχθρική πόλη για το ποδήλατο: τους φορτιστές που ήδη διαθέτουν αγοράζοντας το ηλεκτρικό τους όχημα. Βλέπετε, περισσεύουν στην Αθήνα οι ποδηλατόδρομοι, οπότε εμείς πήγαμε απευθείας στην επόμενη πίστα… Αλίμονο. -Δ.Ρ.
