Θα έλεγε κανείς ότι ανήκουν όλοι τους στην indie σκηνή, επειδή η μουσική που κάνουν –την οποία κυκλοφορούν με stage names– δεν παίζει στο «mainstream» ραδιόφωνο, ούτε προβάλλεται από την τηλεόραση. Παρ’ όλα αυτά, ο όρος «indie» είναι ασαφής. Σε κάποιους ταιριάζει περισσότερο εκείνος των DIY –δηλαδή των «κάν’ το μόνος σου»– καλλιτεχνών, που τους φέρνει πιο κοντά στην underground. Τι είναι αυτό, όμως, που πραγματικά τους ενώνει; Το ότι δεν φτιάχνουν απλώς τραγούδια, αλλά δημιουργούν οπτικοακουστικά σύμπαντα σε διάλογο με το θέατρο, τη μόδα, τον κινηματογράφο, την περφόρμανς αρτ και τις εικαστικές τέχνες. Γι’ αυτό και μοιάζουν με κληρονόμους μιας διεθνούς «κάστας» μουσικών, που η πρόσληψη των τραγουδιών τους καθορίστηκε από το οπτικό τους κομμάτι – του Ντέιβιντ Μπόουι, τον Κλάους Νόμι, των Daft Punk και τόσων άλλων. Στην Ελλάδα, βέβαια, δεν είχαμε ποτέ τόσο πολλούς indie και «οπτικοακουστικούς» καλλιτέχνες. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να μιλήσουμε με πέντε «εκπροσώπους» αυτής της τάσης, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα καινούργια μουσική, σε μια προσπάθεια να φωτίσουμε αυτή την αχαρτογράφητη, προς το παρόν, πλευρά της ελληνικής δισκογραφίας.
Ilia: «Μητέρα» τής αθηναϊκής σκηνής
«Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι τη μουσική που κάνω ως ποπ. Ξέρω, όμως, ότι αυτές οι έννοιες είναι σχετικές», λέει η Ilia, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία από τις «μητέρες» της οπτικοακουστικής αθηναϊκής σκηνής. Κι αυτό γιατί μπήκε στη δισκογραφία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ως «η ευρωπαϊκή απάντηση στη Lady Gaga». Τότε, χρησιμοποιούσε το stage name Ilia Darlin, κάνοντας αίσθηση με τα διεθνών προδιαγραφών σινγκλ και τα μπροστά από την εποχή τους βιντεοκλίπ. Αργότερα, θα ξεκινούσε να συνεργάζεται σταθερά με τον Μιχάλη Δέλτα των Στέρεο Νόβα. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησε τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο «LP2», με το βίντεο του τραγουδιού «Στοίχημα» να παραπέμπει σε video art. «Για μένα, η οπτική ταυτότητα της δουλειάς μου είναι πολύ σημαντική. Πάντα ήταν. Η μουσική δημιουργεί κόσμους και αυτούς τους κόσμους θέλω να τους κάνω ορατούς. Δεν ξέρω να υπάρχω αλλιώς». Θα έκανε τα κομμάτια της διαθέσιμα για streaming με λευκό εξώφυλλο, χωρίς προωθητικά βίντεο, χωρίς να τα υποστηρίζει με λάιβ εμφανίσεις σαν εκείνη που έκανε στον Θόλο του ΚΠΙΣΝ πριν από τρία χρόνια, όταν ανέβηκε στη σκηνή ως «το νέο είδος ανθρώπου homo pauperis», με μία λάμπα να αναβοσβήνει μέσα στο στόμα της; «Θα είχε ενδιαφέρον ως πείραμα, γιατί η μουσική μου είναι και αρκετά κινηματογραφική».
Ody Icons: Δράμα και πέρλες
Πριν από πέντε χρόνια στερέωσε για πρώτη φορά κάτω από τα μάτια του κοσμήματα με στρας, πέρλες και αλυσίδες αντί για δάκρυα, δημιουργώντας έτσι την περσόνα του/της/των Ody Icons. Το 2023 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του «Polydrama». Ηχητικά, (αν)ισορροπεί ανάμεσα στην ενήλικη ποπ και την έθνικ των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου (ο ίδιος κατάγεται από ένα χωριό της Κύπρου), ενώ ξεχωρίζει για τις δραματικές ερμηνείες, τους κοινωνικοπολιτικούς στίχους, την queer ευαισθησία και την καθολική προσβασιμότητα των βίντεο και των συναυλιών του. Αυτή τη στιγμή, ετοιμάζει τον δεύτερο δίσκο του. «Οσο με την ομάδα μου φτιάχνουμε τις παραγωγές των τραγουδιών, εγώ σημειώνω ιδέες για βιντεοκλίπ, για βίντεο που θα ανεβάσω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για εξώφυλλο κ.λπ.». Δεν ένιωσε ποτέ, λέει, να ανήκει στην indie σκηνή: «Για μένα, η μουσική είναι μία». Οι σπουδές του είναι πάνω στο θέατρο. «Αυτό είναι που μου έδωσε κώδικες και τρόπους για να εκφραστώ. Με έχει διαμορφώσει τόσο πολύ ο τρόπος που φτιάχνεται μια παράσταση, που κάθε άλμπουμ μου θέλω να είναι ένα ολόκληρο σύμπαν· με δραματουργία, σκηνές, πράξεις, κορύφωση, δραματική ρωγμή, λύση, ιντερλούδια». Οι πηγές της έμπνευσής του; «Βιβλία κάθε είδους, ποιήματα, έργα εικαστικών τεχνών, ταινίες, έθιμα, ζώα και μύθοι».
Οσο φτιάχνουμε τις παραγωγές των τραγουδιών, εγώ σημειώνω ιδέες για βιντεοκλίπ, για βίντεο που θα ανεβάσω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για εξώφυλλο κ.λπ. Βρίσκω πίνακες, εικόνες και φωτογραφίες αναφοράς. -Ody Icons
Eddie Dark: Ενα ανάδελφο βαμπίρ
«Εγώ μεγάλωσα με μεγάλη αγάπη για την DIY σκηνή», υποστηρίζει ο Eddie Dark, που στα 24 του θεωρείται το παιδί θαύμα της ελληνικής underground και έχει καταφέρει να γεμίσει το Gagarin. Tον Φεβρουάριο κυκλοφόρησε από την Inner Ear Records ο τέταρτος δίσκος του, «Touch my elektroniks». Ο ήχος της μουσικής του μπορεί να περιγραφεί ως κράουτροκ ή dark wave με επιθετικά συνθεσάιζερ. Ο ίδιος, στα λάιβ του, βαμμένος με γκοθ μακιγιάζ, κινείται πάνω στη σκηνή ως τρολ-πανκ βγαλμένο από B-movie (χοροπηδάει, προτάσσει ανάποδα σταυρούς). «Η οπτική ταυτότητα είναι το άλφα και το ωμέγα στη δουλειά μου. Αλήθεια, πιστεύω πως κανείς δεν θα έδινε σημασία στη μουσική μου αν δεν είχα δημιουργήσει ένα σύμπαν γύρω από αυτήν». Την περσόνα του την είχε περιγράψει πέρυσι στη Vogue Greece ως ενός βαμπίρ που «βγήκε από τον τάφο του γεμάτο όρεξη για ζωή, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπο με κάτι πολύ χειρότερο από τον θάνατο, την αθηναϊκή πραγματικότητα». Σήμερα, θεωρεί, άραγε, τον εαυτό του κομμάτι μιας συγκεκριμένης μουσικής σκηνής σε αυτή την πόλη; «Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ταίριαξα ποτέ σε καμία σκηνή. Ελπίζω όμως να εμφανιστούν αργά ή γρήγορα και άλλα άτομα που δεν ταιριάζουν πουθενά για να μην ταιριάζουμε παρέα».
Ολίνα: Τρυφερός σουρεαλισμός
Τον Φεβρουάριο έπαιξε στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και έκανε διαθέσιμο για streaming το άλμπουμ της «Τι σε συγκίνησε;», το οποίο είναι κυριολεκτικά οπτικοακουστικό: Γυρίστηκαν σε βιντεοκλίπ και τα δώδεκα κομμάτια του. Στις «Πτήσεις» τραγουδάει «αν πέσουμε θα γίνουμε χίλια κομμάτια / μα τόσα κομμάτια όταν πέφτουν μαζί / ξαναενώνονται σαν παζλ σκορπισμένα στο σύμπαν / με κόλλα τη σκόνη της καταστροφής». Στο βιντεοκλίπ του, τη βλέπουμε πεσμένη στην άσφαλτο, αλλά και όρθια σε ένα μπαλκόνι που βλέπει σε ακάλυπτο, να περνάει από μπροστά της μια χάρτινη σαΐτα. Της αρέσει, λέει στην «Κ», να δημιουργεί γύρω από τους στίχους της σουρεαλιστικά οπτικά σύμπαντα που μετατρέπουν τις «γυμνές αλήθειες» της σε κάτι ονειρικό. Και η φωνή της μοιάζει να αγγίζει τα πάντα με τρυφερότητα. «Τα τραγούδια μου είναι μελωδικές διηγήσεις, γι’ αυτό και νομίζω πως, ακόμα κι αν κανείς τα άκουγε χωρίς να του δίνω καμία οπτική αναφορά, θα “ζωγράφιζε” με τη φαντασία του δικούς του κόσμους πάνω τους, οι οποίοι, όμως, δεν θα αφηγούνταν, πια, τις δικές μου ιστορίες». Το «Ολίνα», πάντως, είναι stage name αλλά όχι stage persona. «Οταν γράφω και τραγουδάω, δεν έχω περσόνα. Μιλάω για τις ανησυχίες, τις εμπειρίες, τις αγωνίες, τις δυσκολίες, τα μαύρα και τα πολύχρωμα που μου συμβαίνουν».
Τα τραγούδια μου είναι μελωδικές διηγήσεις, γι’ αυτό και νομίζω πως, ακόμα κι αν κανείς τα άκουγε χωρίς να του δίνω καμία οπτική αναφορά, θα «ζωγράφιζε» με τη φαντασία του δικούς του κόσμους πάνω τους. -Ολίνα
Vassilina: Σκοτεινή, όχι mainstream
Τον Μάρτιο κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ της «i.par.ksia.ko», από τη δισκογραφική Kiki Music που δημιούργησε η ποπ σταρ Τάμτα, όταν έκανε το δικό της «underground rebranding». «Νομίζω ότι ο όρος “indie” έχει χάσει λίγο το νόημά του. Ξεκίνησε σαν κάτι που είχε να κάνει με την ανεξαρτησία από τις μεγάλες εταιρείες, με την DIY λογική και με μια κοινότητα ανθρώπων που έψαχναν κάτι πιο προσωπικό ή πιο πειραματικό. Σήμερα, πολλές φορές, περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο πλασάρεται ένας καλλιτέχνης». Η ίδια, που στο Spotify έχει 14,2 χιλιάδες μηνιαίους ακροατές, τη μουσική της τη νιώθει πιο κοντά στην ποπ, παρότι δεν την ενδιαφέρει να είναι mainstream. «Θέλω να παραμένω πιο σκοτεινή, να πειραματίζομαι χτίζοντας κόσμους». Την οπτική ταυτότητα της δουλειάς και το fashion forward image τα θεωρεί εξίσου σημαντικά με τον ήχο των τραγουδιών της. «Οχι γιατί η μουσική μου δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της, αλλά γιατί έτσι δουλεύει ο εγκέφαλός μου· ένα μέσο δεν μου είναι αρκετό για να πω όσα θέλω. Σκέφτομαι με ήχους, με εικόνες, με σχεδιαγράμματα, με όνειρα». Τη stage persona της, δε, τη θεωρεί ενισχυμένη εκδοχή του εαυτού της. «Είναι ένας τρόπος να πω πράγματα που ίσως στην καθημερινότητά μου δεν θα τα έλεγα τόσο άμεσα».
