Είναι γνωστό πως λίγα πράγματα εξάπτουν τα μεγάλα χολιγουντιανά στελέχη όσο μια καλή συνταγή (εμπορικής) επιτυχίας. Οταν το 2019 ο Μπράιαν Σίνγκερ κατάφερε να συγκεντρώσει σχεδόν ένα δισεκατομμύριο στο box office –και στην πορεία να κερδίσει 4 Οσκαρ– με το «Bohemian Rapsody», το μισοξεχασμένο είδος της μουσικής βιογραφίας ξαφνικά… αναστήθηκε. Η πανδημία που μεσολάβησε επέβαλε αναπόφευκτα παύση εργασιών, ωστόσο από το 2023 έως σήμερα στις αίθουσες έχουν φτάσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, οκτώ ταινίες που αφηγούνται τις ιστορίες εμβληματικών μορφών του πενταγράμμου. Η πιο πρόσφατη από αυτές, το «Michael» με θέμα τη ζωή του Μάικλ Τζάκσον, σημείωσε το περασμένο τετραήμερο το σπουδαιότερο ιστορικά άνοιγμα μουσικής βιογραφίας με 218 εκατ. δολάρια παγκοσμίως, ενώ και στη χώρα μας τα πήγε εξαιρετικά κόβοντας 52.835 εισιτήρια.
Να τις πάρουμε όμως με τη σειρά. Το «Ελβις», διά χειρός Μπαζ Λούρμαν, βιογράφησε φαντασμαγορικά –αν και κάπως φλύαρα– τον «βασιλιά» του ροκ εν ρολ, συγκεντρώνοντας οκτώ οσκαρικές υποψηφιότητες και αναδεικνύοντας το άστρο του πρωταγωνιστή, Οστιν Μπάτλερ. Το «Maestro» του Netflix και του Μπράντλεϊ Κούπερ αφηγήθηκε την πορεία του μεγάλου Λέοναρντ Μπερνστάιν, επικεντρώνοντας κυρίως στη σχέση με τη γυναίκα του, Φελίσια. Εκκεντρη ήταν η αφήγηση και στο «Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Μπίλι Χόλιντεϊ», με την Αντρα Ντέι να υποδύεται την ιέρεια της μαύρης μουσικής σε ένα φιλμ με έντονες πολιτικές προεκτάσεις.
Η χρονιά, πάντως, που το σινεμά «τραγούδησε» περισσότερο από ποτέ ήταν αναμφίβολα το 2024. Η ανερχόμενη Μαρίσα Αμπέλα υιοθέτησε το εξεζητημένο μακιγιάζ και τα τατουάζ της Εϊμι Γουάινχαουζ στο συγκινητικό «Back to Black». Ο Κίνγκσλεϊ Μπεν-Αντίρ υποδύθηκε τον θρυλικό Μπομπ Μάρλεϊ στο διασκεδαστικό «One Love». Ο αμφιλεγόμενος τελευταία Τιμοτέ Σαλαμέ έπαιξε τον νεαρό Μπομπ Ντίλαν στο «A Complete Uknown» του Τζέιμς Μάνγκολντ, καταφέρνοντας να συλλάβει την αύρα του σπουδαίου τραγουδοποιού, αλλά και εκείνη της εποχής του. Ο Ρόμπι Γουίλιαμς, τέλος, αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος τον ρόλο του… εαυτού του, φροντίζοντας πάντως να κρύψει το πρόσωπό του πίσω από το τέχνασμα μιας ψηφιακής μαϊμούς, στο «Better Man».
Η αμέσως προηγούμενη μουσική βιογραφία που έφτασε στις αίθουσες, πριν από το «Michael», ήταν το «Springsteen: Deliverer me from nowhere», ένα χαμηλότονο, γεμάτο ευαισθησία φιλμ, εστιασμένο σε μια σκοτεινή περίοδο της ζωής του «Αφεντικού», Μπρους Σπρίνγκστιν, το οποίο κατάφερε να συγκεντρώσει κάτι παραπάνω από 45 εκατ. δολάρια στο box office. Γενικώς καμία από τις ταινίες που αναφέρθηκαν παραπάνω δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα 300 εκατ. δολάρια, ούτε (προφανώς) να πλησιάσει το ποσό-ρεκόρ του «Bohemian Rapsody».
Αυτό φιλοδοξεί να πετύχει σίγουρα το «Michael», το οποίο αποδεικνύει ότι, όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος, η ψαγμένη κινηματογράφηση, το τολμηρό σενάριο και οι σπουδαίες ερμηνείες είναι μάλλον δευτερεύουσας σημασίας· αντιθέτως, εκείνα που μετρούν περισσότερο είναι η σύνδεση της μεγάλης μάζας του κοινού με τη μορφή του πρωταγωνιστή-ήρωα και η «θορυβώδης» προωθητική καμπάνια. Πράγματι, η ταινία του Αντουάν Φουκουά δεν απέσπασε και τις καλύτερες (για να το θέσουμε κομψά) κριτικές διεθνώς, ενώ οι φήμες περί λογοκρισίας κρίνονται μάλλον ως ακριβείς. Παρ’ όλα αυτά, οι πολυπληθείς θαυμαστές του Μάικλ φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του στις προβολές, χορεύουν και τραγουδούν τα διάσημα κομμάτια, τα οποία το φιλμ φροντίζει να σερβίρει σε εκτενείς, εντυπωσιακές βερσιόν.
Ισως ο Σαμ Μέντες, ο οποίος έχει στα σκαριά την τετραπλή βιογραφία των Beatles με σημαντικούς Βρετανούς ηθοποιούς στους ρόλους των «Σκαθαριών», να έπρεπε τελικά να ψάξει για τραγουδιστές…
