Τι σημαίνει να συντρίβεσαι; Να ορμάς με φόρα σε τοίχους και να αιμορραγείς κυνηγώντας και ταυτόχρονα απωθώντας το μεγάλο πάθος – το απαγορευμένο, το «μιαρό»; 55 χρόνια μετά την κυκλοφορία της, η «Ευδοκία» αποτελεί τον πιο οδυνηρό κινηματογραφικό ορισμό στο λήμμα «ελληνική συντριβή». Ακόμη και η κακοτεχνία του ντουμπλάζ εντείνει τη διαχρονική αγριότητα. Σαν το φιλμ να συνομιλεί περιπαικτικά με το σήμερα, με τις μικρές και μεγάλες εξουσίες που καταπνίγουν το ίδιο απαγορευμένο πάθος. Το σινεμά του Αλέξη Δαμιανού –το Cinobo συγκέντρωσε τρεις εμβληματικές ταινίες του– εκτός από πολύτιμο, μοιάζει και σύγχρονο. -Θ.Λ.
Ανεξάρτητα Πάθη
Μπορώ να σκεφτώ πολλούς λόγους για να δει κάποιος τα «Ανεξάρτητα κράτη», αλλά για λόγους που με αφορούν, θα σταθώ στον τρόπο που η παράσταση σατιρίζει τους πολιτιστικούς συντάκτες. Με Ιντερνετ ή χωρίς, με δακτυλογραφημένα κείμενα ή αυτόματες απομαγνητοφωνήσεις, οι συντάκτες του πολιτιστικού παραμένουν σε κάθε εποχή σταθερά αποκομμένοι από την πολιτική επικαιρότητα. Τυφλωμένοι από τα άγχη του μικρόκοσμού τους, παραληρούν για ένα κόμμα που αλλάζει όλο το νόημα σε έναν κόσμο που έτσι κι αλλιώς δεν βγάζει κανένα νόημα. Στέλιο Δημόπουλε, σε ευχαριστούμε που μας έκανες να γελάσουμε (στο πρώτο μέρος) με τα χάλια μας. -Ξ.Γ.
Η «πατέντα» του sold out
Μέσα σε μία ημέρα δοκίμασα να βρω εισιτήριο-τραπέζι για τρία διαφορετικά μέρη: μια μουσική σκηνή, μια θεατρική παράσταση και ένα εστιατόριο. Ολες οι κρατήσεις αφορούσαν την επόμενη ή ακόμη και τις επόμενες εβδομάδες. Τζίφος. Δεν υπήρχε τίποτα. Η κουλτούρα του sold out μαστίζει την Αθήνα. Φυσικά η εικόνα ότι τα πάντα είναι κλεισμένα αποτελεί σκέτη πλάνη· πλειονότητα είναι τα άδεια θέατρα και τα εστιατόρια που περιμένουν ένα Σάββατο για να γεμίσει η σάλα. Στον απατηλό κόσμο των σόσιαλ μίντια, ωστόσο, άξια προσοχής είναι μόνο τα μέρη που γίνονται viral, που «δεν χάνονται» και σε τελική ανάλυση η (απαραίτητη) ανάρτηση από εκεί επιβεβαιώνει ότι είσαι και εσύ μέρος της «φάσης». -Α.Χ.
Προλάβατε, προλάβατε
Η ανάπλαση της Βασιλίσσης Ολγας διήρκεσε λίγο περισσότερο από την αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων. Φυσικά δεν εξομοιώνουμε τα μεγέθη: λεωφόρος με θέα την Ακρόπολη ο ένας, καθεδρικός ναός ο άλλος – και κάπως υπερεκτιμημένος, μεταξύ μας. Κάτοικοι και επισκέπτες σουλατσάρουν ήδη μαζεύοντας ήλιο από τις πρώτες ανοιξιάτικες ημέρες. Αλλα μην ενθουσιάζεστε: τρέξτε τις μέρες αυτές να τον χαρείτε γιατί ο δήμαρχος εννοούσε τις απειλές του περί ανοίγματος στα Ι.Χ. Μετά το Πάσχα η Βασιλίσσης Ολγας θα παραδοθεί εκ νέους στους οικείους δυνάστες της: αυτοκίνητα, μηχανάκια, καυσαέρια, θόρυβο. Τι λέτε; Δεν άξιζε η αναμονή; -Δ.Ρ.
Δράμα για καλό
Για το καλό του σινεμά, το «Drama» είναι το ακριβές αντίθετο του περυσινού «Materialists». Με ερμηνευτικό όχημα τη Zεντάγια, που μοιάζει να υποδύεται μια άλλη εκδοχή της Ρου από το «Euphoria», που δεν πήγε τόσο στραβά μεγαλώνοντας, και έναν Ρόμπερτ Πάτινσον απολαυστικά άβολο και «βρετανικό», η νέα ταινία της A24 κανιβαλίζει απολαυστικά τη γαμήλια λάμψη και κάνει σκόνη τη δήθεν ηθικολογία της πολιτικής ορθότητας. Συν τοις άλλοις, θα σας κάνει να σκέφτεστε για μέρες ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχετε κάνει, διακινδυνεύοντας να ζήσετε κι εσείς ένα «Drama» πάνω από ένα μπουκάλι κρασί. -Ε. ΤΖ.
Μπίνγκο
Αφήνοντας την Αθήνα για τις διακοπές του Πάσχα, το μετρό του σταθμού Λαρίσης πάντοτε εντυπωσιάζει με το πόσο καθόλου προσβάσιμο είναι για τους ταξιδιώτες που κάνουν μετεπιβίβαση από το μετρό στις αποβάθρες του προαστιακού ή της Hellenic Train. Το ασανσέρ και οι κυλιόμενες σκάλες να βρίσκονται στην άλλη «όχθη» της Δηληγιάννη και οι ταξιδιώτες να αγκομαχούν με τις βαλίτσες τους στα 32 σκαλοπάτια της έτερης εξόδου προς τον σταθμό. Ο μόνος σταθμός που δεν διευκολύνει τους επιβάτες του να μεταφέρουν αποσκευές είναι αυτός που οδηγεί στον βασικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης… Οχι, μπράβο μας. -Π.ΤΣ.
