Το όχημα καταφθάνει στη Μητρόπολη με λίγη ώρα καθυστέρηση. Οι περισσότεροι από όσους στέκονται στην ουρά μπροστά από το παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου, για να προσκυνήσουν μια στιγμή τη σορό της Μαρινέλλας, χειροκροτούν ως ύστατο χαίρε. Οι υπόλοιποι όμως βγάζουν τα κινητά τους. Μια γυναίκα από πίσω μάς σπρώχνει, ώστε να καταγράψει τη στιγμή σαν δαιμόνια ρεπόρτερ. Συνεχίζει να τραβάει και εντός του παρεκκλησίου – τον διάκοσμο, τα πρόσωπα στα στασίδια, τη φωτογραφία της Μαρινέλλας. «Σας παρακαλώ, σεβαστείτε την οικογένεια. Δεν είναι όλα για φωτογραφία», της κάνουν παρατήρηση. Εξω κάμερες, μέσα κάμερες, έχει αρχίσει να κουράζει αυτή η μανία τού να καταγράφουμε τα πάντα και να συλλέγουμε ψηφιακά σουβενίρ. Λίγη σιωπή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. -Π.ΤΣ.
Μικρό χωριό αλλά κόμβος!
Μιλάμε ασταμάτητα για την Ελλάδα ως διεθνή κόμβο τέχνης, θεάτρου και πολιτισμού. Ωραία! Μόνο που στις συνεντεύξεις Τύπου με ξένους καλεσμένους –συνήθως Αμερικανούς ή γενικά αγγλόφωνους καλλιτέχνες– δεν υπάρχει ούτε η στοιχειώδης πρόβλεψη για διερμηνεία στα ελληνικά. Οπότε η απορία είναι απλή: ποια γλώσσα θέλουμε να μιλάει αυτός ο περίφημος πολιτισμικός κόμβος; Αν για να γίνει «διεθνής» πρέπει να μιλάει αποκλειστικά αγγλικά, τότε τα ελληνικά να πάνε σε άλλον πολιτισμικό κόμβο, ο οποίος θα ενδιαφέρεται να διασώσει τις γλώσσες που στον 21ο αιώνα απειλούνται από εξαφάνιση, και υφίστανται ενδοοικογενειακή κακοποίηση. -Μ.Β.
Αόρατο κοκορέτσι
Ηταν μία από τις πιο ρομαντικές σκηνές του κινηματογράφου κι ένα από τα κορυφαία ερωτικά τραγούδια όλων των εποχών. «Ηταν», γιατί εφεξής κάθε φορά που θα ξεκινά το «Unchained Melody» των Righteous Brothers στην εμβληματική σεκάνς του «Ghost» («Αόρατος εραστής») με τον Πάτρικ Σουέιζι, την Ντέμι Μουρ και τον πηλό, εμάς θα μας γυρίζουν τα άντερα. Εντάξει, υπερβάλλουμε, πάντως η πασχαλινή διαφήμιση, στην οποία το επώνυμο «ζευγάρι» τυλίγει ηδονικά κοκορέτσι, προκάλεσε αντιδράσεις. Το Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας υποχρέωσε την εταιρεία να προβάλλει τη διαφήμιση μόνο αργά το βράδυ, αλλά όπως ξέρουμε όλοι δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα. -Λ.Γ.
Η τυραννία του μέινστριμ
Περπατώντας πρόσφατα στην παραλίμνια ζώνη των Ιωαννίνων, ψάχνοντας το πιο πέτρινο, απλό, πραγματικά «γιαννιώτικο» καφενείο για να καθίσω και να ξεφύγω λίγο από την Αθήνα, βρέθηκα μπροστά στο εστιατόριο «Νέα Υόρκη». Το κτίριο στο οποίο στεγάζεται υπήρξε κάποτε ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της περιοχής. Στο ισόγειο λειτουργούσε το καφενείο «Δύο Ναυτάκια» και στον όροφο το παλιό πανδοχείο «Νέα Υόρκη», ένα τοπόσημο που έχει αποτυπωθεί ακόμη και σε ταινίες του Αγγελόπουλου. Σήμερα, όμως, η σύγχρονη εκδοχή του, ντυμένη με μια πιο «αστική» αισθητική, γλιστράει εύκολα στην κοινοτοπία του αθηναϊκού μέινστριμ. -Ε.Σ.
Πάρα πολύ Νέο Φάληρο
Στην οδό Ελ. Βενιζέλου στο Νέο Φάληρο, συναντώ μια διατηρητέα κατοικία, δείγμα υβριδικής προαστιακής αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του 1920. Στέκεται στη σκιά μιας νεόκτιστης πολυκατοικίας, που φέρει όλα τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ψευδομινιμαλιστικής τυπολογίας: γκρι όγκοι, γυάλινα στηθαία, διακοσμητικό πράσινο. Αν κατοικείς εδώ, το βλέμμα σου πέφτει στον όμορο τοίχο και σε ένα στρατό από ηλιακούς θερμοσίφωνες. Αν τα σπίτια μας ενσωματώνουν αξίες, τότε αυτό το σπίτι από συμπαγές, κόκκινο τούβλο εκφράζει τάξη, μέτρο, κομψότητα, επαφή με τη φύση – στοιχεία που έχουν υποκύψει στη λογική της ανάγκης και του κέρδους. -Χ.Φ.Φ.
Αλλος για τη Mandra;
Το φαινομενικά εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στη αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν ήταν αυτό που έδειχνε. Εκρυβε μια σκηνή θεάτρου και μνήμες της αθηναϊκής Μπελ Επόκ: βαριετέ, οπερέτες, μεσοπολεμικά σουξέ. Χάρη σε κόπους και έξοδα του Ιδρύματος Ωνάση, η υπαίθρια σκηνή αποκαταστάθηκε πλήρως και περιμένει το κατάλληλο μείγμα χρήσεων για να αποκτήσει ταυτότητα. Ο χώρος, πάντως, διαθέτει ήδη αγγλοσαξονική επωνυμία («Onassis Mandra») για τους ξένους φίλους μας, οι οποίοι θα πρέπει να αποδείξουν τις γνώσεις τους για την ιστορία του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού και τον Αττίκ. Η ελληνική ονομασία, υποθέτουμε, αναμένεται. -Δ.Ρ.
