Τι σημαίνει τελικά πολιτικό σινεμά; Είναι το σινεμά που βραβεύει ταινίες με πολιτικό χαρακτήρα; Οι σταρ που κάνουν πολιτικές δηλώσεις; Ή το σινεμά που επιβιώνει μέσα σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και κάνει καλά τη δουλειά του, δηλαδή ταινίες; Τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός του Σαλαμέ και του μπαλέτου, αν δει κανείς την τελετή των Οσκαρ από μια απόσταση θα διαπιστώσει ότι το όνομα του προέδρου Τραμπ δεν ακούστηκε ούτε μια φορά στην τελετή, αλλά τα περισσότερα βραβεία μοιράστηκαν οι δύο πιο πολιτικές ταινίες της χρονιάς: Το «Μια μάχη μετά την άλλη» και το «Αμαρτωλοί».
Δεν είναι μικρό πράγμα σε μια χώρα τόσο πολωμένη όσο είναι η Αμερική, με έναν πρόεδρο που θέλει να αλλάξει τους κίονες του Λευκού Οίκου επειδή δεν του αρέσει ο ιωνικός ρυθμός τους και έχει επιβάλλει αλλαγή πλεύσης στα κρατικά μουσεία, να θεωρούνται καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε ένα φιλμ που δείχνει με τον πιο σουρεαλιστικό τρόπο πού μπορεί να οδηγήσει η παράνοια της σύγχρονης Αμερικής και ένα horror story που θίγει το θέμα των φυλετικών διακρίσεων. Το πραγματικό ερώτημα, που ίσως απαντάει και σε άλλα, είναι εάν θα συνεχίσουν να δημιουργούνται τέτοιες ταινίες στο Χόλιγουντ. Ας μην ξεχνάμε ότι το στούντιο που χρηματοδότησε τις ταινίες του Πολ Τόμας Αντερσον και του Ράιαν Κούγκλερ είναι η Warner Bros. Το ιστορικό στούντιο, όμως, αλλάζει χέρια και οδεύει στην αγκαλιά της Paramount του Ντέιβιντ Ελισον αντί του Netflix, έπειτα από πιέσεις του Λευκού Οίκου. Και ναι, μπορεί ο Τεντ Σαράντος να μπήκε για πρώτη φορά σε σινεμά για να δει από κοντά τα Οσκαρ, όπως είπε ο Κόναν Ο’ Μπράιαν σε ένα πετυχημένο ομολογουμένως «καρφάκι», αλλά σίγουρα θα ένιωθε πιο άνετος από πολλούς εκεί μέσα που θα αναρωτήθηκαν μήπως ζουν μια ιστορική στιγμή και δεν το έχουν καταλάβει: ποιο μεγάλο στούντιο θα δώσει γη και ύδωρ στην επόμενη πολιτική ταινία του Αντερσον, του Κούγκλερ ή του οποιουδήποτε; Netflix θα λένε και θα κλαίνε στο Χόλιγουντ, όπως λένε οι κακές γλώσσες.
Ισως αυτά τα γρανάζια να τέθηκαν σε λειτουργία στον νου των κατά τ’ άλλα λαλίστατων αστέρων και να άφησαν τα πολιτικά σχόλια για μια άλλη μάχη κάπου αλλού. Με εξαίρεση βέβαια τον Τζίμι Κίμελ, που έβαλε στην ίδια πρόταση τη Βόρεια Κορέα και το αγαπημένο του CBS και τον Χαβιέ Μπαρδέμ που πάντα θα βρίσκει δουλειά στην Ευρώπη. Και να πώς αντηχεί κάπου στο φόντο η έκκληση του Βιμ Βέντερς από το κρύο Βερολίνο: «Οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι με πολιτικό τρόπο», είχε πει στην Μπερλινάλε. «Καμιά ταινία δεν έχει πραγματικά αλλάξει τις ιδέες οποιουδήποτε πολιτικού. Μπορούμε να αλλάξουμε την ιδέα που έχουν οι άνθρωποι για τη ζωή».
