«Προτιμώ να είμαι ένας καλλιτέχνης που έχει έναν συμπαγή κόσμο και το κοινό έρχεται για να τον συναντήσει, παρά να είμαι κάποιος που πειραματίζεται για να αποδείξει ότι είναι πολυσχιδής και έχει πολλές ιδέες», έλεγε ο σκηνοθέτης Μάριο Μπανούσι στην «Κ» (15/01/2025) λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασής του «Μami» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
Ο κόσμος του Μπανούσι είναι χωρίς πολλά λόγια, ελάχιστα στην πραγματικότητα, αλλά γεμάτος εικόνες, συμβολισμούς, χειρονομίες. Είναι επίσης ένας κόσμος που υμνεί και τιμά τις γυναίκες που τον μεγάλωσαν και βλέπει με τρυφερότητα και αγάπη αυτό που λέμε οικογένεια, παρά τις δυσκολίες του. Αυτό έκανε και στην παράσταση που τον ανέδειξε, το «Goodbye Lindita», και το ίδιο συμβαίνει στη νέα του δουλειά. Στο «Μami» κυριαρχεί η σχέση ενός γιου και της μητέρας του (την οποία ενσαρκώνει η Αγγελική Στελλάτου) η οποία περνάει από όλα τα στάδια της γονεϊκότητας: τις ωδίνες της γέννας, τις χαρές και τις λύπες των παιδιών, την αντιστροφή των ρόλων – ο γιος φροντίζει την ηλικιωμένη μητέρα του, που μοιάζει με βρέφος στην αγκαλιά του.
Επάνω στον κεντρικό άξονα της παράστασης –σε αυτή τη λατρευτική προσευχή προς τη μητέρα– παρεμβάλλονται άλλες (μικρο)ιστορίες που μοιάζουν περισσότερο με ένα homage στους δημιουργούς που θαυμάζει ο Μπανούσι παρά συμβάλλουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο θάνατος της μητέρας, που αποτυπώνεται με μια κινησιολογία βωβού αλλά ασίγαστου σπαραγμού, μοιάζει να οριοθετεί την παράσταση. Οπως και να το κάνουμε, είναι το τέλος. Ο,τι ακολουθεί περισσότερο αποδυναμώνει παρά ενισχύει τη χορογραφία της μητρικής αγάπης που διατρέχει όλη την παράσταση. Αλήθεια, χρειαζόταν να τονιστεί εκ νέου αυτός ο δεσμός, εμφανίζοντας μια προσωπική φωτογραφία του σκηνοθέτη με τη μητέρα του;
Στα 27 του χρόνια, ο ταλαντούχος Μάριο Μπανούσι έχει δείξει ότι επεξεργάζεται ένα προσωπικό ύφος και μια νέα γλώσσα στο θέατρο. Ο τρόπος του είναι πια αναγνωρίσιμος. Αυτή η ανανέωση της σκηνικής πράξης, όπως είχαν κάνει πριν από λίγα χρόνια ο Αρης Μπινιάρης και ο Γιώργος Κουτλής, που αν και λίγο μεγαλύτεροι ανήκουν στην ίδια γενιά, είναι ένα μεγάλο στοίχημα που φαίνεται να το κερδίζει «ξεγυμνώνοντας» τον εσωτερικό του κόσμο ενώπιον του κοινού. Περιμένουμε να δούμε πώς βλέπει και τον κόσμο γύρω του.
