Ο κανόνας θέλει να θεσπίζονται –ιδίως από τον ΟΗΕ και την UNESCO– παγκόσμιες ημέρες όταν είτε ένα φαινόμενο των καιρών μας τίθεται εν κινδύνω ή υπό εξαφάνιση είτε η παγκόσμια ελεύθερη κοινότητα θέλει να προσφέρει ορατότητα σε άτομα και φαινόμενα που μένουν στη σκιά και επιζητούν αναγνώριση και αποδοχή.
Είναι η ποίηση κάτι από τα ανωτέρω ώστε να χρειάζεται μια παγκόσμια ημέρα –την 21η Μαρτίου, πρώτη ημέρα της άνοιξης– στο όνομά της; Κι ακόμη περισσότερο, έχουν η ελληνόφωνη ποίηση και οι λέξεις μιας γλώσσας «μικρής» ανάγκη ορατότητας ή βρίσκονται, άραγε, υπό εξαφάνιση;
Οπως θα δούμε παρακάτω να μας λένε οι ποιήτριες και οι ποιητές, κάθε άλλο παρά συμβαίνει οτιδήποτε από τα προαναφερθέντα. Η εθνική γλώσσα –άρα και η γραφή, ο ρυθμός, το περιεχόμενό της– «μεγαλώνει», μέσα σε ένα χαοτικό παγκόσμιο χωριό, όσο επιμένουν οι γραφιάδες να αφοσιώνονται στη λεκτική αποτύπωση του κόσμου.
Οι τέσσερις ποιήτριες και ποιητές στοχάζονται πάνω στη γλώσσα μας – «προνόμιο να γράφω στα ελληνικά», λέει ο Θανάσης Χατζόπουλος· στην ποίηση και στο κοινό της – «η μοναδική αξίωσή μου είναι να μοιραστώ ένα βάρος», σημειώνει η Αγγελική Κορρέ· στο κοινωνικό πλαίσιο και, ασφαλώς, στην προσωπική μάχη με τις λέξεις – «θα επιμένω να γράφω», λέει η Ειρήνη Καραγιαννίδου, αφού «δημιουργούμε μια “μικρογλώσσα” ξεφεύγοντας από τις κυρίαρχες γλωσσικές νόρμες», όπως αναφέρει, σαν να τη συμπληρώνει, ο Ευά Παπαδάκης.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΟΡΡΕ
Η σχέση και η σχάση
ΕΥΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
Οπιο και βάλσαμο
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ
«Σκάσε και κολύμπα»
ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ
Η μικρή γλώσσα… προνόμιο
