Εχω σκεφτεί συχνά πώς θα εξελίσσονταν οι δημιουργοί που ζουν μακριά από την Αθήνα αν ζούσαν στην πρωτεύουσα και αν ήταν κομμάτι της λογοτεχνικής σκηνής, με τον ρυθμό και τους κώδικες που είχε τουλάχιστον πριν από την πανδημία. Είναι μια πτυχή όχι μείζων αλλά ούτε αμελητέα, καθώς η μικρή ελληνική κοινωνία συντηρεί την αντίληψη της δικτύωσης. Ωστόσο, ο Κώστας Λάνταβος είναι ένας πανελληνίως αξιοσέβαστος δημιουργός, το έργο του έχει αναλυθεί και είναι θελκτικά ταυτισμένος με την πόλη της Λάρισας, που όπως σχεδόν κάθε πόλη έχει τους πνευματικούς ανθρώπους της. Η «Σεβαστή» με έκανε να θυμηθώ τη «Μαριώ» αλλά και να ανατρέξω στον συγκεντρωτικό τόμο της ποίησης του Κώστα Λάνταβου που είχε κυκλοφορήσει από τον «Αρμό» το 2020 με τίτλο «Η αγρύπνια του εντός μου» (Ποιήματα 1980-2020). Και να εκτεθώ σε ένα σύμπαν πολύσημο και ταυτόχρονα λιτό, χωρίς δραματικές εξάρσεις, κοντά στον οντολογικό πυρήνα της σκέψης του Κώστα Λάνταβου, που με θαυμαστή οικονομία και ειλικρίνεια αναζητεί την ουσία, αφήνοντας πίσω όσα τον αποσπούν. Η «Σεβαστή» είναι και αυτή μια τραγική ηρωίδα και η ιστορία της ειπώθηκε με αμεσότητα σε λίγες σελίδες. Είναι χάρισμα.
