Λειτουργία Πτήσης

Γιατί θαυμάζουμε τους χειμερινούς κολυμβητές – εάν δεν τους θεωρούμε σκέτα λοξούς; Η παρουσία τους στο νερό έχει κάτι ρομαντικό: μαγιό και βρεγμένα μαλλιά, μια συννεφιασμένη ημέρα. Υστερα, τα μέρη κολύμβησης είναι πιο καταδεχτικά τον χειμώνα. Οι ηλικιωμένοι θριαμβεύουν ανενόχλητοι οποιοδήποτε πρωινό καθημερινής πλάι σε όγκους νερού που υπόσχονται λίγη απαλλαγή από τους μυϊκούς πόνους.

Αγαπητέ Φ., Σε φαντάζομαι να μπαίνεις στην τάξη και να είναι Δευτέρα. Τα μικρά να σ’ έχουν κυριολεκτικά γραμμένο. Να ξύνουν τις μύτες του μολυβιού τους, να ζωγραφίζουν ψυχαναγκαστικά το ίδιο μοτίβο στο θρανίο που τους έχεις πει να μη λερώνουν. Σε φαντάζομαι να ‘χεις περάσει μέρος της Κυριακής στα οικογενειακά τραπέζια. Να ερωτάσαι ξανά […]

1. Ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, φοιτητής στο τμήμα Δημιουργικής Γραφής, βλέπει πρώτη φορά Λιντς και τρελαίνεται. «Δεν ξέρω αν κάτι απ’ όλ’ αυτά βγάζει νόημα. Αλλά βασικά γι’ αυτό ο Ντέιβιντ Λιντς είναι για μένα ένας σημαντικός σκηνοθέτης. Το Blue Velvet έπιανε κάτι σημαντικό για τον τρόπο που το παρόν της Αμερικής επιδρούσε στις νευρικές […]

Αν ένας εξωγήινος κατέβαινε στη Γη, θα αναρωτιόταν γιατί μιλάμε τόσο πολύ για τα προσωπικά μας. Οταν ήμουν μικρότερη βαριόμουν αφόρητα αυτό που νόμιζα πως είναι «κλασική κοριτσίστικη κουβεντούλα», να πρέπει να λες μυστικά, για να δένεσαι με τις φιλενάδες σου. Να σου ασκούνται πιέσεις να ερωτευτείς – κατώφλι πριν να παντρευτείς. Ηταν τόσο τεράστια η ανάγκη […]

Πρωτοχρονιά και τηρώ το προσωπικό μου έθιμο. Μουσείο και μετά σαβουροφαγητό. Η Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου δεν απογοητεύει ποτέ.

Αγαπητή/αγαπητέ,  Παίρνω μια πρωινή πτήση από την Αθήνα για το Βερολίνο και λίγο πριν τον έλεγχο εγγράφων τυλίγομαι στο κασκόλ μου. Τα σύννεφα είναι χαμηλά. Στον χώρο στάθμευσης αεροσκαφών ρίχνει σκοτεινό ψιλόβροχο, οι επιβάτες αρχίζουν την γκρίνια που δεν ξέρεις εάν την εννοούν. Φοράω δύο κουκούλες κι ακουστικά, στις τσέπες του μπουφάν (που είναι σαν […]

Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κι οι δρόμοι είναι γεμάτοι λαμπάκια, ακινητοποιημένους οδηγούς και ανθρώπους που καταναλώνουν, σκέφτομαι αυτόν που έχει την ικανότητα να θεραπεύει, επειδή ο ίδιος πληγώθηκε. Είμαι κι εγώ μέρος αυτού του πλήθους που ψωνίζει σαν να επίκειται η συντέλεια. Περιφέρομαι μεταξύ Συντάγματος, Εξαρχείων, Καλλιθέας και αγοράζω πράγματα. Πρέπει να κάνω το ένα […]

Δεν ήξερα πολλά πράγματα για τον Joan Miro (1893-1983), ώσπου βρέθηκα ένα ηλιόλουστο μεσημέρι να περπατάω στη Βαρκελώνη και να κοιτάζω μπαλκόνια με μπουγάδες, ποδήλατα και μικρές φοινικιές.

Η ζωή είναι: «φευγαλέα απόλαυση που εξαρτάται απ’ τις επιθυμίες, πολύς και διαρκής πόνος, συνεχής αγώνας, bellum omnium, τα πάντα κυνηγός, τα πάντα λεία, επιθυμία, ανάγκη, αγωνία, κραυγές και ουρλιαχτά». Ετσι μίλησε ο διάσημος κατσούφης της φιλοσοφίας/ αγαπημένος συγγραφέας συναισθηματικά διαλυμένων εφήβων ανεξαρτήτως ηλικίας, Σοπενχάουερ στο The World As Will And Idea. 

Αγαπητέ Ν.Α., Εχεις καταπιεί τόση αυτοβοήθεια που έχεις ξεχάσει πώς είναι να ζητάς και να δέχεσαι βοήθεια από τους άλλους και τις άλλες. 

«Πρωί πρωί πες στον εαυτό σου το εξής: σήμερα θα συναντήσω ανθρώπους που θέλουν να ανακατευτούν στις υποθέσεις μου, αχάριστους, επιθετικούς, ύπουλους, κακεντρεχείς και ακοινώνητους». Βαριές σκέψεις για το πρωινό ντουζ κι ο Μάρκος Αυρήλιος δεν ζούσε καν σε μια εποχή αυτοκίνησης, αλλά φαντάσου να βγαίνεις στους δρόμους με τόσο χαμηλές προσδοκίες και να εκπλήσσεσαι […]

Εχεις δραπετεύσει ποτέ από κάπου; Αυτό που ρίχνεις δυο ρούχα κι ένα λάπτοπ σε μία τσάντα και μετά αποχωρείς. Αυτό που φροντίζεις να κόψεις δεσμούς, γιατί δεν ξέρεις την αντίδραση του ατόμου που παράτησες. Θα είναι βίαιο; Θα κοιτάξει να σου καταστρέψει τη ζωή; Θα σε σπαμάρει με επιθετικά μηνύματα; Θα σε συκοφαντεί στο Διαδίκτυο;  […]

Σίγουρα αυτή η επιστολή θα πάει στα χαμένα, εκεί που πάνε οι αυθόρμητες εκδηλώσεις θαυμασμού αναγνωστών. Αλλά σ’ τη γράφω.

Αγαπητέ Ο., αν η αξιοπρέπεια κυβερνούσε τον κόσμο, θα μιλούσαμε ήρεμα στην αυλή κάποιου μπαρ. Εσύ θα έπινες μπέρμπον. Στο Διαδίκτυο δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Ο διάλογος είναι ναρκοθετημένος. Οι κρίσιμες θέσεις ακυρωμένες από πριν. Ας συμφωνήσουμε, ήδη, και οι δυο πως είναι μία φρικτή εξέλιξη για οποιαδήποτε δημοκρατία η μία πλευρά να θεωρεί τους οπαδούς της άλλης πλευράς «σκουπίδια», «ηλίθιους», «ριζοσπαστικοποιημένους, επικίνδυνους κομμουνιστές».

Αγαπητή Α., Δεν πειράζει που δεν ξέρεις ιστορία. Στην πραγματική ζωή κανείς δεν θα σού βάλει κακό βαθμό για ένα τέτοιου είδους πταίσμα. Θα σε βαθμολογήσουν για άλλα ζητήματα, για παράδειγμα για τα μαλλιά σου, αλλά κανείς δεν θα ενοχληθεί εάν δεν έχεις ιδέα τι έκανε η πατρίδα σου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το βασικό είναι να παριστάνεις τη βαθιά γνώστρια όπως και οι άλλοι άνθρωποι γύρω σου.