Λειτουργία Πτήσης

Λίγες μέρες πριν από την Πρωτομαγιά, χαζεύοντας στο Διαδίκτυο σκοντάφτω σε μία διαφήμιση ψυχολόγου/life coach. Μισείς τις Δευτέρες; Ακολούθα μας και ρώτα μας πώς να τ’ αλλάξεις όλα. Μπορώ να μαντέψω: μέσα από τεχνικές αναπνοής και ψυχοθεραπευτικές μεθόδους το γραφείο των ψυχολόγων θα σε μάθει να ξυπνάς μ’ ευγνωμοσύνη. Θα κάνεις τσάι, γιόγκα, ανασούλες. Θα πηγαίνεις […]

«Γιατί καίμε τον Ιούδα;» διερωτάται ιστοσελίδα χαμηλού κύρους στο Διαδίκτυο. Η θεματική αφορά τα πασχαλινά έθιμα και είναι ένα κόζι ανάγνωσμα για όσους σκρολάρουν ώσπου να ξεροψηθεί η σούβλα. Χρήστες και αρθρογράφοι ομονοούν πως το «παμπάλαιο έθιμο» καψίματος ενός ανθρωπόμορφου ομοιώματος του Ιούδα έχει πολλή λογική, γιατί σχετίζεται με την προδοσία του Ιησού. Ενα σκιάχτρο […]

Κατάληψη! Προχωρώντας σ’ έναν κεντρικό δρόμο του Βερολίνου το μάτι μου πέφτει πάνω σε μια αφίσα που καλεί σε διαδήλωση και διαμαρτυρία στα γραφεία της Τέσλα. Να καταλάβουμε τις εταιρείες, όπως αυτές έχουν εποικίσει τη σκέψη μας. Μπορεί να σας φαίνεται τραβηγμένο. Να σας θυμίσω, όμως, την υποτίμηση που επέδειξε στη χώρα ο «πλουσιότερος άνθρωπος […]

Περίμενα τη Μεγάλη Παρασκευή πώς και πώς. Ζαλισμένη από τη νηστεία (ούτε σοκολατένιο αυγό δεν έκανε να φάω!) θα πήγαινα στην εκκλησία και εκεί επιτέλους θα συνέβαινε κάτι.

Αγαπητέ, Φανταστείτε το εξής σενάριο. Εξαλλος και ευρισκόμενος σε κατάσταση οδύνης από την οικονομική σας συνθήκη, αποφασίζετε «να κάνετε επιτέλους κάτι». Μια «συμβολική παρέμβαση» που θα τραβήξει τα βλέμματα στο πρόβλημά σας. Πηγαίνετε στην Πινακοθήκη και επιτίθεστε στις νεκρές φύσεις, στους πίνακες με τα φρούτα και τα πουλερικά, γιατί «αρκετά πια με την ακρίβεια». Κατά […]

Σήμερα θα μιλήσουμε για «χαμηλή» κουλτούρα. Γι αυτό που βλέπεις βράδυ στο κρεβάτι με το χέρι μέσα σ’ ένα μπολ σπιτικό ποπ κορν. Αυτού του είδους η διασκέδαση κυριαρχείται από πλατφόρμες τύπου νέτφλιξ. Το νέτφλιξ πουλάει κάτι διαφορετικό από αυτό που πουλάει το σινεμά. Στο σινεμά πας να δεις ταινία, να πιεις ποτό. Το νέτφλιξ […]

«Τι σας φέρνει έμπνευση;». «Κάθε πότε γράφετε;». Αυτές είναι μερικές τυποποιημένες ερωτήσεις που θέτουν οι δημοσιογράφοι στους καλλιτέχνες. Η βασική τους έγνοια είναι να φωτίσουν τη λειτουργία της δημιουργικότητας και ιδανικά να μεταδώσουν στο κοινό τους μυστικά του εργαστηρίου. Είναι τρελό αν το σκεφτείς! Πριν από την George Eliot δεν υπήρχε το Middlemarch, τώρα έχουμε ένα […]

Εχετε παρατηρήσει πώς τα διεθνή έχουν σταματήσει να βγάζουν νόημα; Είναι μια πασαρέλα μασκουλινισμού και ισχύος όπου διάφοροι αδίστακτοι τύποι ξεδιπλώνουν μια ατζέντα σαν θρίλερ.

Περπατώντας σε κάποιο δρόμο της Αθήνας σκεφτόμουν πόσο άσχημοι είναι οι δρόμοι που έχουν κυρίως μαγαζιά.

Αγαπητή Λουσία, Οι περισσότεροι συγγραφείς είναι καμπούρηδες και γκρινιάρηδες. Ο αυτοοικτιρμός είναι το βασικό τους πρόβλημα. Μερικοί είναι και άσχημοι. Αν γεννήθηκαν παλιά, είναι συνήθως άντρες. Οταν φωτογραφίζονται βγαίνουν κατσούφηδες. Εσύ βγαίνεις σαν σταρ του σινεμά. Φωτογραφημένη στο Πουέρτο Βαγιάρτα, στο Ακαπούλκο,  στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης, έχεις κάτι αλλοπαρμένο, τα μάτια σου λάμπουν, […]

Σας γράφω προκειμένου να διαμαρτυρηθώ για μία σειρά από λόγους. Προκειμένου να συντάξω αυτήν την επιστολή ξεπερνώ εμπόδια χωρίς πρακτική σημασία.

«Μπήκε και γύρεψε να βρει την ψυχική διάθεση που είχε όταν ήταν παιδί και πήγαινε στην εκκλησία», γράφει κάπου στους Υπνοβάτες ο Χέρμαν Μπροχ. Η τριλογία Υπνοβάτες του Αυστριακού λογοτέχνη και δοκιμιογράφου Χέρμαν Μπροχ είναι στα ελληνικά περίπου 700 πυκνογραμμένες σελίδες (μετάφραση Σοφία Αυγερινού, Εκδόσεις Ερμα). Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της λογοτεχνίας. Μα καλά […]

Γιατί θαυμάζουμε τους χειμερινούς κολυμβητές – εάν δεν τους θεωρούμε σκέτα λοξούς; Η παρουσία τους στο νερό έχει κάτι ρομαντικό: μαγιό και βρεγμένα μαλλιά, μια συννεφιασμένη ημέρα. Υστερα, τα μέρη κολύμβησης είναι πιο καταδεχτικά τον χειμώνα. Οι ηλικιωμένοι θριαμβεύουν ανενόχλητοι οποιοδήποτε πρωινό καθημερινής πλάι σε όγκους νερού που υπόσχονται λίγη απαλλαγή από τους μυϊκούς πόνους.

Αγαπητέ Φ., Σε φαντάζομαι να μπαίνεις στην τάξη και να είναι Δευτέρα. Τα μικρά να σ’ έχουν κυριολεκτικά γραμμένο. Να ξύνουν τις μύτες του μολυβιού τους, να ζωγραφίζουν ψυχαναγκαστικά το ίδιο μοτίβο στο θρανίο που τους έχεις πει να μη λερώνουν. Σε φαντάζομαι να ‘χεις περάσει μέρος της Κυριακής στα οικογενειακά τραπέζια. Να ερωτάσαι ξανά […]

1. Ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, φοιτητής στο τμήμα Δημιουργικής Γραφής, βλέπει πρώτη φορά Λιντς και τρελαίνεται. «Δεν ξέρω αν κάτι απ’ όλ’ αυτά βγάζει νόημα. Αλλά βασικά γι’ αυτό ο Ντέιβιντ Λιντς είναι για μένα ένας σημαντικός σκηνοθέτης. Το Blue Velvet έπιανε κάτι σημαντικό για τον τρόπο που το παρόν της Αμερικής επιδρούσε στις νευρικές […]