Δελτίο Συγκολλήσεων

«Δεν έκαναν τίποτα παράνομο» οι εμπλεκόμενοι στις νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Πώς εξηγείται η βαθιά θλίψη μικρών και μεγάλων για τον θάνατο της Μαρινέλλας; Πώς εξηγείται το κοινωνικό και «μιντιακό» βάρος της απώλειας;

Ολα δείχνει να τα έχει καταλάβει η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου: τη διαρκή επιθυμία της να παραμείνει στην επικαιρότητα, τα «παρανοϊκά» σενάρια που πλάθει για τον σκοπό αυτόν, την ανεπίσημη ιδιότητά της ως «επαγγελματία συκοφάντη».

Ηταν υπονομευτικός για το ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρό του ο λόγος του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου;

Δεν ήταν επικοινωνιακό λαθάκι η δημόσια έκφραση περιφρόνησης του ηθοποιού και υποψήφιου για βραβείο Οσκαρ, Τιμοτέ Σαλαμέ, για το μπαλέτο και την όπερα. Ηταν μια εκδήλωση ειλικρίνειας.

Το θέμα δεν είναι αν λυπάσαι λιγότερο ή περισσότερο από τον διπλανό σου παρακολουθώντας ένα κράτος να δέχεται επίθεση. Η ουσία βρίσκεται στο γιατί λυπάσαι.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η hardcore εκδοχή του συνδικαλισμού, αυτή που απαγορεύει διά της βίας στον Αδωνι Γεωργιάδη να επισκεφτεί ένα νοσοκομείο, για παράδειγμα, αποτελεί εκπλήρωση του αγώνα· ένα βροντερό δείγμα ισχύος και της ικανότητας των συνδικαλιστών να την επιβάλλουν.

Υπάρχει κάτι πιο γραφικό και υπολογισμένο από τις υστερικές εκδηλώσεις απαξίωσης και καταφρόνησης που η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας επιφυλάσσει καθημερινά στους «διεφθαρμένους», τους «διαπλεκόμενους», τους «ελεεινούς» και τους «εγκληματίες» συναδέλφους της.

Το να χαρακτηρίζεται «γκάφα» η επιλογή του Κυριάκου Βελόπουλου να επιδείξει ως ντοκουμέντο των αρχείων Επσταϊν μια «κονσεπτική» φωτογραφία της Lady Gaga από τα γυρίσματα της σειράς American Horror Story δεν αποδίδει την πλήρη αλήθεια της κίνησης.

Η μιντιακή θανατολογία δεν είναι απότοκο του υπερβάλλοντος ζήλου για την απόδοση τιμών στους νεκρούς.

Στο κοινό αρέσει πολύ να παίρνει θέση, αλλά θέματα όπως η πρόσφατη διάσπαση της οικογένειας Μπέκαμ, ως κομμάτια μιας εμπειρίας συνήθως απρόσιτης και ξένης, είναι καταδικασμένα να ανθίστανται στην κατανόηση του μέσου ανθρώπου.

Αν και κολλημένος στο παρελθόν του, ο Αλέξης Τσίπρας ρίχνει ματιές στο μέλλον, κι αυτό που βλέπει δεν του αρέσει.

Πρέπει να ζεις σε χρονοκάψουλα για να βρίσκεις τολμηρές και προκλητικές τις κουβέντες περί χρήσης ναρκωτικών.

Ανάμεσα σε δύο μεγάλα κακά, ποιο είναι το πρωτεύον; Εκείνο που χρονίζει ή αυτό που ενσκήπτει ξαφνικά;

Η Μπριζίτ Μπαρντό έγινε τελικά αυτό που λέμε «cultural icon»: ιδέα περισσότερο, παρά ηθοποιός.