Είπαν ότι αν ζούσε πιο ανοιχτά, δεν θα του συνέβαινε αυτό που του συνέβη. Αν είχε αγκαλιάσει τη σεξουαλικότητα που μάλλον απολάμβανε ακροσφαλώς υπό συνθήκες μυστικότητας, δεν θα τον έβρισκαν δολοφονημένο στο γραφείο του στην 3ης Σεπτεμβρίου από έναν 28χρονο Αιγύπτιο. Μιλούν για τη «βιτρίνα» των παιδιών του, για το «μάτσο» επαγγελματικό προκάλυμμα, για την ασφυκτική πατριαρχική κανονικότητα στην οποία υποτάχθηκε και του κόστισε τάχα τη ζωή του. Αυτό που δεν αναφέρουν είναι όλα όσα θα έλειπαν από τον ποινικολόγο αν δεν υποτασσόταν: η καριέρα, η οικογένεια, εκείνα που κατέκτησε ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας. Και η ζωή του; Αυτή δεν είναι που έχει μεγαλύτερη αξία από οτιδήποτε; Ακόμα κι αυτήν, όμως, κανείς δεν θα μπορούσε να του την εγγυηθεί αν ζούσε με τη διαφάνεια που κάποιοι θεωρούν αρετή αδιαπραγμάτευτη. Για τον Σταύρο Γεωργίου και για πολλούς άλλους σαν αυτόν, το παιχνίδι είναι στημένο εξαρχής.
Μην ταΐζεις το τρολ
Τι θεωρείται επιτυχία σε έναν κοινοβουλευτικό διαξιφισμό; Να έχεις το καλύτερο επιχείρημα ή να στήσεις την καλύτερη παράσταση; Στο καθεστώς μεταπολιτικής που έχει επιβάλει η δημαγωγική κομματική μας κουλτούρα, οι περισσότεροι πολιτικοί αγωνίζονται για το δεύτερο· συνεπώς, επιτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που κάνουν σχεδόν όλοι, αλλά να το διαρρήξεις αποτελεσματικά. Στη διένεξη Μητσοτάκη – Κωνσταντοπούλου τις προάλλες, ο πρωθυπουργός αρνήθηκε να συμμετάσχει ως κομπάρσος στο δράμα της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας. Ζήτησε να αντιμετωπιστεί η συνάδελφός του με κατανόηση κι αυτή από κάτω τον παρακαλούσε να την προσβάλει σεξιστικά, σχεδόν του έβαζε τα λόγια στο στόμα, αλλά η προσπάθεια δεν ευδοκίμησε. Το θέατρο ποτέ δεν σε ρουφάει από μόνο του· πρέπει να κόψεις εισιτήριο.
Φτηνοκοσμικά
Αν η ετήσια δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας είχε εισιτήριο, ίσως και να μην περιλάμβανε κάθε χρόνο τόσα άσχετα με την περίσταση πρόσωπα· ίσως να μην είχε εκφυλιστεί σε χλιαρό πάρτι κακοντυμένων ημιδιασημοτήτων με ανύπαρκτο ιδεολογικό περικείμενο. Η δημοσιογραφική κάλυψη της εκδήλωσης εστιάζει συνήθως στις απουσίες: Γιατί δεν παρευρέθηκαν οι πρώην πρωθυπουργοί; Επειδή αντιπαθούν τον νυν. Γιατί αρνήθηκαν την πρόσκληση ορισμένοι κομματικοί αρχηγοί; Επειδή δεν πιστεύουν ότι η δημοκρατία έχει αποκατασταθεί. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο: τι νόημα έχει ο συγκεκριμένος εορτασμός με αυτή τη μορφή ιδιωτικής συνεστίασης και τι ακριβώς προσφέρει;
Η βάση της κριτικής
Δεν προσφέρει κάτι παραγωγικό στον πολιτικό διάλογο η ανάδειξη μεμονωμένων ακροτήτων, ισχυρίζεται μια μερίδα πολιτών. Καλά τα βίντεο με τις επιπτώσεις της κακοκαιρίας στην Αθήνα, καλές οι φωτογραφίες των χειμάρρων που κατέκλυσαν τη Φωκίωνος Νέγρη, αλλά ας μη χρεώνουμε τα πάντα στον καημένο τον Δήμο. Και τι να του χρεώσουμε τελικά; Τα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως είναι τα σπασμένα και βρώμικα πεζοδρόμια, οφείλονται στους πολίτες, σύμφωνα με αξιωματούχους του Δήμου Αθηναίων. Τα βουλωμένα φρεάτια σε ποιον οφείλονται; Ας διαλέξει η δημοτική Αρχή σε ποια βάση θέλει να αξιολογείται: στα πολλά και μικρά ή στα λίγα και μεγάλα;
Ζήτω η αναστάτωση
Δεν είναι μεγάλο ερώτημα το «Πότε θα γίνουν οι εκλογές;». Δεν είναι, επειδή έχει απαντηθεί επανειλημμένα. Είναι όμως ένα ενδιαφέρον ερώτημα το γιατί δεν γίνεται δεκτή η απάντηση πως οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Το γεγονός ότι η συνέπεια θεωρείται πλέον πιο σκανδαλώδης από την ασυνέπεια και το έκτακτο πιο κανονικό από το προγραμματισμένο, είναι ενδεικτικό του είδους των πολιτικών εξελίξεων στο οποίο είμαστε εν πολλοίς εθισμένοι. Αν η προεκλογική περίοδος δεν έχει και λίγη από τη σαγήνη του απρόοπτου, δεν την ευχαριστιόμαστε. Αν ο πολιτικός βρασμός δεν γίνει και λίγο αναβρασμός, μας αφήνει αδιάφορους.
