Από τους 11 βουλευτές της Ν.Δ. που εμπλέκονταν στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ασκήθηκε τελικά δίωξη στους 4, και αυτό για κάποιον λόγο θεωρείται από την πλευρά του κυβερνώντος κόμματος επιτυχία αλλά και αιτία αξίωσης απολογίας απ’ όλους όσοι αμφισβήτησαν την ηθική του κόμματος. «Εντιμοι πολιτικοί επί βδομάδες διασύρθηκαν!» ανέφερε ο πρωθυπουργός μελοδραματικά. Πού ακριβώς έγκειται ο διασυρμός όμως; Γιατί τόση ένταση; Ετσι γίνονται οι έρευνες: οι Αρχές εξετάζουν ενδείξεις και ύποπτα πρόσωπα, αναζητούν περισσότερα στοιχεία, και ανάλογα με την κατάληξη της έρευνας κάποιοι φεύγουν από το στόχαστρο ενώ κάποιοι άλλοι παραμένουν. Η έρευνα από μόνη της δεν ενοχοποιεί, σε αντίθεση με τις λερωμένες φωλιές.
Σε ποιον ανήκει η ευθύνη;
Τη φωλιά του Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει εντελώς καθαρή. Σε ό,τι αφορά το παλιό του κόμμα, ο τέως πρωθυπουργός ήξερε τι έκανε όταν ενορχήστρωνε παρασκηνιακά τη διαδοχή του ή όταν άφηνε τους συντρόφους του να λουστούν τις συνέπειες της δικής του επιπολαιότητας. Το να αποδίδει όμως κανείς την εν γένει παρακμή του κόμματος στον Τσίπρα είναι αντικειμενικά άδικο. Δεν φταίει αυτός που η παράταξη αποδείχθηκε κενή αξιών και στελεχών. Δεν φταίει αν ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε ανίκανος να χτίσει κάτι παραπάνω από ένα λατρευτικό δόγμα για τον πρώην ηγέτη του. Ο καθένας φέρει την ευθύνη της ανεπάρκειάς του.
Εκδίκηση
Ισχύει για άτομα, ισχύει και για πόλεις. Οι διαρκείς καταγγελίες και τα συνεχή ρεπορτάζ για την πνιγμένη στα σκουπίδια και την ανομία Αθήνα απηχούν μια γενική αγανάκτηση που μπορεί εύκολα να αποδοθεί στις οικτρές επιδόσεις του απόντος δημάρχου. Οι πολίτες έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται, ειδικά αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι ο δήμαρχος δεν έχει επιδείξει μόνο ανικανότητα αλλά και επική αδιαφορία ανάμεικτη με πρωτοφανές θράσος (δεν παραδέχεται τα λάθη του, τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν βλέπει). Πολλοί από τους διαμαρτυρόμενους, ωστόσο, ψήφισαν με χαρά τον δήμαρχο όταν έθεσε υποψηφιότητα χωρίς πρόγραμμα και διαπιστευτήρια. Τον στήριξαν πρόθυμα και άκριτα, για να εκδικηθούν τον προηγούμενο. Ας μην απορούν λοιπόν που τώρα ήρθε η σειρά της πραγματικότητας να πάρει την εκδίκησή της.
Τα περιθώρια του κράτους
Δεν βγαίνουν και πολλά από το μοτίβο της εκδίκησης. Στους αθηναϊκούς τοίχους έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται τα συνθήματα «συμπαράστασης» προς τους συλληφθέντες για την υπόθεση της Marfin και οι αγωνιστικές προειδοποιήσεις για το τι θα συμβεί αν αυτοί δεν ελευθερωθούν. Η άκρα Αριστερά είναι έτοιμη να εκδικηθεί το κράτος και την κοινωνία, σε περίπτωση που τα πράγματα κυλήσουν αντίθετα προς τις επιθυμίες της. Το λιγότερο, επομένως, που έχει να κάνει το κράτος αυτή τη φορά είναι να βεβαιωθεί πως το αποτέλεσμα των ερευνών και των διώξεων δεν ανταποκρίνεται σε επιθυμίες και συμφέροντα, αλλά στην πραγματικότητα. Αν οι κατηγορίες δεν τεκμηριωθούν επαρκώς, το κόστος της προχειρότητας θα το πληρώσουμε όλοι.
Περιπέτεια
Ολοι μιλούν για το φθινόπωρο, όλοι μιλούν για τις πρόωρες εκλογές σαν να προσεύχονται κατά βάθος να συμβούν ― λες και η πρόωρη εκλογική διαδικασία προσφέρει κάτι ουσιαστικό, ένα χρηματικό μπόνους υπέρ των ψηφοφόρων ας πούμε. Παρά τον εκλογοκεντρικό ζήλο όμως, ελάχιστους απασχολεί το μετά: ποια κόμματα θα μπουν στη Βουλή, ποιες είναι οι πιθανότητες συνεργασίας, πώς θα διαχειριστούμε το ενδεχόμενο ακυβερνησίας; Στους Ελληνες αρέσει η περιπέτεια, μέχρι να αντιληφθούν ότι ποτέ δεν έρχεται με ημερομηνία λήξης. Τότε είναι που αρχίζουν να γκρινιάζουν και να ζητούν την κατασυκοφαντημένη τους «κανονικότητα» πίσω. Ομως όποιος θυμάται την κανονικότητα μετά την αποχώρησή του από την κάλπη, είναι καταδικασμένος να τη στερηθεί για ανυπολόγιστο διάστημα.
